บทที่ 291 เข้าใจผิดครั้งใหญ่

บรรยากาศดีๆ ถูกมณิกาทำลายไปทั้งหมด

"ฉัน......"

มณิกาไม่รู้จะพูดอะไรชั่วขณะ 'ฉันหวังดีกับเธอ'ประโยคเดียวก็ไม่ทันได้พูดออกมา ก็เห็นนิอรลุกขึ้นมา"บริษัทของฉันยังมีงาน กลับก่อนแล้ว บ๊ายบาย"

ต่อจากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างโกรธเคือง ขนาดประตูก็ปิดอย่างรุนแรง และห้องทำงานก็สั่นสะเทือนในทันที

มณิกาส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ 'งี่เง่า'ประโยคเดียวที่เกรงใจจะด่าออกไป

เธอหันกลับมา สายตาก็จ้องมองถุงหิ้วของว่างที่อยู่บนโต๊ะ ข้างในมีของว่างที่เธอชอบทั้งหมด

แม้ว่าจะรู้จักกับนิอรเพียงแค่ครึ่งปี แต่เธอเป็นคนซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร ถึงขนาดยังสามารถจำความชอบของเธอได้ สิ่งนี้กลับทำให้มณิกาซาบซึ้งใจมาก

คิดไปคิดมา เธอยังตัดสินใจระมัดระวังเอเดน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มณิกาก็นึกถึงวายุอย่างกะทันหัน

ก็โทรหาวายุอีกครั้ง และต้องการที่จะทราบเรื่องราวเกี่ยวกับเอเดนมากขึ้นโดยผ่านวายุ

"ตู๊ดๆๆๆ......"

โทรออกไป โทรศัพท์เสียงดังนานมาก

ในที่สุดก็มีคนรับสายแล้ว

"วายุ ทำไมนายถึงเพิ่งรับสายเนี่ย?"เธอถามอย่างไม่สบอารมณ์

ราวกับว่าคุ้นเคยกับท่าทีเฉยเมยแบบนี้แล้ว

"ฉันคืออมลวัทน์"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์นั้น เป็นน้ำเสียงของอมลวัทน์

มณิการู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ที่แนบติดข้างหูมาตรงหน้าแล้วมองดูแวบหนึ่ง แน่ใจว่าเป็นหมายเลขโทรศัพท์ของวายุไม่ผิด

เธอถาม"วายุอยู่ไหน?"

"คนเขาอยู่โรงพยาบาล"

"คน คนอยู่โรงพยาบาลเหรอ? โรงพยาบาลไหน?"

เรื่องราวทำไมกะทันหันแบบนี้?

เมื่อวานนี้ตอนที่ไปถามไถ่นายหญิงเนตรที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล เธอยังบอกว่าวายุเดินทางไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ

หรือว่าวายุได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ดังนั้นจึงปิดบังความจริงกับนายหญิงเนตรเหรอ?

คิดไปคิดมา ความเป็นไปได้แบบนี้มากที่สุด

"โรงพยาบาลเอกชนชานเมือง"

"โอเค ฉันไปเดี๋ยวนี้ เธอส่งหมายเลขห้องรักษาตัวให้ฉันด้วย"

เมื่อได้ยินว่าวายุเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล หัวใจของมณิกาก็วิตกกังวล หยุดงานในมือลงในทันที และขับรถตรงไปที่โรงพยาบาลเอกชน

ระหว่างทางนั้น ความเร็วของรถเร็วมาก เร็วจนตัวเองไม่ได้สังเกต

ถึงขนาดฝ่าไฟแดงหนึ่งไฟแดง

ในที่สุดสี่สิบนาทีต่อมาก็มาถึงโรงพยาบาลเอกชน

โรงพยาบาลเอกชนตั้งอยู่ในเขตชานเมือง และตำแหน่งที่ตั้งค่อนข้างเป็นส่วนตัว

จอดรถในที่จอดรถ มณิกาก็ลงรถ เร่งรีบไปที่แผนกผู้ป่วยในตลอดทาง และไปที่ห้องผู้ป่วยวีไอพี2409บนชั้นยี่สิบสี่ของแผนกผู้ป่วยภายในตามที่อยู่ที่อมลวัทน์ให้กับเธอ

บอดี้การ์ดสองคนกำลังเฝ้าประตูห้องผู้ป่วย เมื่อเห็นมณิกาก็ขวางเธอไว้ที่ข้างนอกประตูในทันที

"ที่นี่ไม่อนุญาตให้เข้าไป"บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ฉันเป็นน้องสาวของวายุ มณิกา ปล่อยฉันเข้าไป"

"ขอโทษด้วย ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร เชิญออกไปด้วยครับ"

บอดี้การ์ดขวางเอาไว้

ในเวลานี้ ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออกมา นริศเห็นมณิกาสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ทำได้เพียงพูดอย่างเยือกเย็นประโยคหนึ่ง"ปล่อยเธอเข้ามา"

มณิกาถึงได้เดินเข้าไป

สำหรับท่าทีของบอดี้การ์ด เธอไม่ได้สนใจ

เนื่องจากว่าวายุเป็นประธานกรรมการบริหารของสดุภา กรุ๊ป ถ้าหากให้คนนอกรู้ว่าตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่แน่อาจเกิดปัญหาอะไรได้

เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย มณิกาก็ถามว่า: "เกิดอะไรขึ้นกับวายุกันแน่?"

ห้องวีไอพีเป็นสองห้อง ห้องหนึ่งด้านนอกเป็นห้องรับแขกขนาดเล็ก อีกหนึ่งห้องข้างในถึงเป็นห้องผู้ป่วย

แบบนี้ก็แยกการแอบมองจากบุคคลภายนอกได้อย่างมีประสิทธิภาพ และยังสามารถสร้างบรรยากาศที่เงียบมากสำหรับผู้ป่วย

นริศจ้องมองมณิกาอย่างไม่สบอารมณ์แวบหนึ่ง"ไปถามด้วยตัวเอง"

ท่าทีที่ไม่สนใจแบบนี้ กลับทำให้มณิกาเกิดความสงสัยกับตัวเอง

ทำไมต้องดุด้วย?

เกี่ยวอะไรกับฉัน

เธอคิดไปด้วย เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยไปด้วย

ทันทีที่เข้ามา เธอพบว่าอมลวัทน์นั่งอยู่บนโซฟา แต่วายุเอนกายอยู่บนหัวเตียง

บนหน้าผากของเขาพันด้วยผ้าพันแผล เป็นความตกอับที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่สามารถทำลายภาพลักษณ์ที่ดีของเขาได้แม้แต่น้อย