บทที่ 292 วายุอาเจียนเลือด

สีหน้าท่าทางชายหนุ่มเย็นชา วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยความอดกลั้น และพูดอย่างเย็นชา

มณิกาที่กำลังปอกผลไม้อยู่ก็เขย่าแอปเปิลในมือ"ยังปอกเปลือกไม่เสร็จนะ นายกินแล้วฉันค่อยกลับ"

พูดถึงตรงนี้ มณิกาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ"พูดจายังมีพลังขนาดนี้ ดูเหมือนไม่หนักนะ"

คำพูดนี้ ไม่ได้รับคำตอบของวายุ

เมื่อเห็นเขาไม่พูด มณิกาก็ขี้เกียจที่จะเอ่ยปากอีก แต่ยื่นแอปเปิลที่ปอกเสร็จให้กับวายุ"นี่ กินแอปเปิลนะ"

คิ้วดกดำของชายบิดเบี้ยวเล็กน้อย ดวงตาที่เย็นชามองไปที่เธอ แล้วมองดูแอปเปิลในมือของเธอ"ฉันบอกว่า ออกไป"

"เฮ้ย วายุ นายมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบ้างมั้ย? ฉันใจดีปอกแอปเปิลให้กับนาย ท่าทีอะไรของนายเนี่ย"

มณิกาถูกเขาทำให้โกรธมาก แต่คิดดูแล้ว ผู้ป่วยคนหนึ่ง อารมณ์ไม่ดีก็สามารถเข้าใจได้

เธอก็อดทนอีกครั้ง และพูดว่า: "เอาล่ะ อายุมากขนาดนี้แล้ว นอนอยู่โรงพยาบาลยังขี้หงุดหงิดด้วยเหรอ? ก็ได้ ฉันป้อนนาย โอเคมั้ย?"

พูดแล้ว เธอเอื้อมมือยื่นแอปเปิลไปตรงหน้าของวายุ

นิ้วเรียวยาวจับไว้ และเล็บมือเรียวยาวก็ได้ทำเล็บ ทำให้มือดูสวยงามยิ่งขึ้น

แต่ดันเป็นเพราะว่ามือข้างนี้ วายุเห็นเธอกอดเอวของเหนือเมฆอย่างชัดเจน

ทันใดนั้น ความโกรธเข้าครอบงำจิตใจ เขาก็ปัดแอปเปิลในมือของมณิกาออก"ไสหัวออกไปซะ!"

ตูมมมมมม

แอปเปิลตกอยู่บนพื้น และกลิ้งไปไกลมาก

มือของมณิกาเจ็บจากการตบของวายุ

เธอหันกลับมา มองดูแอปเปิลที่ตกอยู่บนพื้น ใบหน้าขาวนวลเต็มไปด้วยความโกรธในทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้หันหน้ากลับมา "วายุ นายแม่งเป็นบ้าไปแล้ว!"

โกรธ

ความโกรธไม่มีที่สิ้นสุดลุกฮืออยู่ในหัวใจ

มณิกาไม่เคยเข้าใจว่าทำไมวายุถึงได้โกรธอย่างกะทันหัน แต่เธอก็ไม่ได้ติดค้างอะไรเขา

ดูเหมือนจะชินกับความเอาแน่เอานอนไม่ได้แบบนี้ของเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับความลำบากอย่างไม่ขัดขืน

มีดที่หญิงสาวจับอยู่มือข้างขวาไม่ปิด แต่สะบัดอย่างรุนแรง กริชแหลมคมก็เสียงดังฉึก แทงลึกลงไปที่โต๊ะข้างหัวเตียง คมมีดทั้งหมดแทงลงไปในนั้นอย่างสมบูรณ์

แค่คิดก็รู้ว่า คราวนี้ทรงพลังแค่ไหน

เธอ แล้วโมโหมากแค่ไหน

มณิกาคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ด้านข้างในทันที แล้วพูดก่อนจะจากไปว่า "ถ้าไม่มีอะไรทำ อย่าลืมไปเอาคิวที่แผนกประสาทวิทยา ตรวจสมองดู อย่าเอาแน่เอานอนไม่ได้ทั้งวัน เหมือนกับว่าทั้งโลกเป็นติดค้างเงินของนาย"

เธอก้าวเดินออกจากห้องผู้ป่วย และกระแทกประตูห้องผู้ป่วยอย่างรุนแรง

พลังนั้นยิ่งใหญ่มาก ขนาดกระจกใสที่ประตูห้องก็ถูกกระแทกลงมา เพล้งดังมาเสียงหนึ่ง ตกอยู่บนพื้น และเศษกระจกก็กระเด็นไปทุกที่

เมื่อเห็นฉากนี้ นริศกับอมลวัทน์ทั้งสองคนสบตากัน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ตั้งแต่ที่มณิกาเข้าไปจนถึงตอนนี้ไม่ถึงสามนาที และก็ไม่ได้ยินทั้งสองโต้เถียงกัน ทำไมถึงได้เกิดความโกรธมากขนาดนี้?

มีเพียงอมลวัทน์เห็นมณิกาเดินออกจากห้องผู้ป่วยด้วยความโกรธเคือง และได้ยินวายุพูด'ไสหัวออกไปซะ' เธอคิดเพียงอย่างเดียวว่าเป็นบันทึกเสียงท่อนนั้นที่วายุได้ฟังเมื่อวันก่อนกระตุ้นความรู้สึกของวายุ ถึงได้ทำให้เธอโกรธแบบนี้

อมลวัทน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงกระตุกโค้งขึ้นเล็กน้อย ในใจค่อนข้างได้ใจ

สิ่งที่เธอต้องการ ก็เป็นสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เหรอ?

หลังจากที่มณิกากลับไป อมลวัทน์ค่อยๆลุกขึ้น ก้าวเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยด้วยย่างก้าวที่สง่างาม และมองดูชายหนุ่มที่เอนกายอยู่บนหัวเตียง

คนคนนั้น คือคนที่เธอรักอย่างสุดซึ้งหัวใจ

ตอนนี้ ถูกมณิกาทำให้บาดเจ็บสาหัส ตราบใดที่เธออยู่เคียงข้างเขาดีๆ ก็สามารถทำให้หัวใจที่เย็นชาดวงนั้นของเขาอบอุ่นได้

"พี่วายุ พี่......ยังโอเคมั้ย?"