บทที่ 297 วายุไม่ช่วยมณิกา

มณิกานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่รู้สึกรู้สา พิงอยู่กำแพงแล้วหลับตาลง

ทันใดนั้น มีมือปลาหมึกข้างหนึ่งลูบแก้มของเธอ"สาวน้อย ลำบากใช่มั้ย ให้พี่ชายปลอบโยนน้องมั้ยจ๊ะ?"

มณิกาค่อยๆลืมตาคมกริบคู่นั้นขึ้น กะพริบขนตาหนายาว ริมฝีปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย มีความสวยงามที่น่าสงสารอย่างอธิบายไม่ถูก

"จะปลอบยังไง?"น้ำเสียงของเธอสงบเกินไป

เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ชายหนุ่มหลายคนนายมองฉัน ฉันมองนาย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย

ชายผมสีเหลืองหนึ่งในนั้นเดินมาถึงตรงหน้ามณิกา ยื่นมือไปหยิกผิวขาวผุดผ่องเนียนนุ่มของเธอ"จุ๊ๆ สวยมีชีวิตชีวาจังเลย ให้พี่ชายจูบก่อน ต่อจากนั้นให้ความอบอุ่นกับเธอในอ้อมกอดของพี่ ไม่อย่างนั้นอากาศหนาวจัด ห้องขังไม่มีแม้แต่เครื่องปรับอากาศ ทำให้คนสวยแข็งตาย พวกเราจะรู้สึกทุกข์ใจได้"

ประโยคเดียว ก็ทำให้มีเสียงหัวเราะดังขึ้นอีก

มณิกาเอียงศีรษะ ท่าทางไร้เดียงสา มองดูพวกเขา"คนมากมายขนาดนี้ ใครจะจูบก่อน?"

"แน่นอนว่าเป็นฉัน ฉันเป็นลูกพี่ของพวกเขาน่ะ"นักเลงผมสีเหลืองเดินเข้ามาตรงหน้าของมณิกา ชี้แก้มของตัวเอง และรอความปรนเปรอจากสาวสวย

"เข้าใกล้หน่อย"

มณิกาก็กวักนิ้วให้เขา

ชายผมสีเหลืองคนนั้น เอียงศีรษะเข้าใกล้มณิกาอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามวินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของมณิกาก็จางหายไปในทันที ยกมือขึ้น ตบลงไปที่ใบหน้าของชายคนนั้นหนึ่งฉาด แล้วก็ยกเท้าขึ้นในทันที เตะคนตรงหน้าถอยห่างออกไปสองเมตร

ผลัวะดังมาเสียงหนึ่ง คนคนนั้นกระแทกอยู่บนกำแพง แล้วก็กระเด็นกลับมาบนพื้น ล้มลงร้องโอดโอย

มณิกาที่นั่งอยู่บนม้านั่งยกเท้าขึ้น เหยียบไปที่บนโต๊ะ ศอกวางอยู่บนหัวเข่าแล้วเท้าคาง ในดวงตามีความดูถูกเล็กน้อย "สนุกมั้ย?"

เมื่อคนอื่นเห็นว่ามณิกาลงมือได้น่ากลัวขนาดนี้ ก็หวาดกลัวจนสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

แม่งเอ๊ย นี่เป็นผู้หญิงที่ไหนกัน?

นี่เป็นนางมารชัดๆ!

น่ากลัวจริงๆ!

หลายคนสั่นเทาจนยืนแข็งทื่ออยู่ที่นั่น และย้ายไปที่มุมห้องอย่างไม่หยุด

ชายหนุ่มที่ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดบนพื้นบุ้ยปาก ถุยดังมา ถ่มน้ำลายลงกับพื้น เลือดพุ่งออกมาพร้อมกับฟันหนึ่งซี่

"แม่งเอ๊ย กูเจ็บจะตายแล้ว พวกแกยืนนิ่งอยู่ทำไม? ฆ่าอีบ้าคนนี้ตายให้กู โอ๊ย ฉันเจ็บจะตายแล้ว"

ท่าทางอันธพาล พูดคำที่โหดเหี้ยมที่สุด ฟันห่างจนลมลอดผ่านได้ ตอนที่พูดก็ไม่ค่อยชัด ถึงกับตลกเล็กน้อย

มณิกาที่อารมณ์หดหู่นั่งอยู่ที่นั่น ความโกรธทั้งหมดไม่มีที่ระบาย

ตั้งแต่ที่มาเมืองจันทราเป็นเวลานานขนาดนี้ เธอต้องทนทุกข์ทรมาน แต่แม่งยังป้องกันถูกคนเล่นงานไม่ได้

ทั้งต่อหน้าและลับหลัง เธอต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด

ทันใดนั้น ความโกรธทั้งหมดก็ท่วมท้นในใจ

เธอมองดูผู้ชายหลายคนตรงหน้า ความรู้สึกก็ไม่ได้ใจคอแห้งเหี่ยวหดหู่ขนาดนั้นแล้ว

"ลูกพี่ของพวกนายถามพวกนายว่ายืนนิ่งอยู่ทำไม ยังไม่รีบเข้ามาเหรอ?"มณิกากวักมือ

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านั้นส่ายหน้ารัวๆ ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้มณิกา

แต่.......

"นี่ก็จบแล้วเหรอ? ขอโทษด้วย ฉันยังสนุกไม่พอ"

มณิกาลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าของผู้ชายที่อยู่ทางขวาสุด หิ้วหูของเขาแล้วดึงไปข้างหน้าในทันที และตบหน้าไปสองฉาด

เมื่อผู้ชายที่อยู่ด้านข้างเห็นแบบนี้ต้องการเข้าไปห้าม ปรากฏว่าเพิ่งจะเข้าไป ก็ถูกมณิกาเตะออกไป และล้มลงเหมือนสุนัขกินอุจจาระ

ต่อจากนั้นก็ทุบตีคนต่อไป แล้วก็คนต่อไป......

ทำให้ห้าหกคนล้มลงเจียนตายอยู่บนพื้นทั้งหมดในทันที เธอถึงได้ปรบมือ หันหลังเดินไปนั่งลงที่ม้านั่ง สายตาเย็นชาเหลือบมองหลายที่นั่งยองๆกุมขมับอยู่ตรงข้ามอย่างว่าง่าย และพูดอย่างไม่พอใจว่า: "อายุก็เป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็กแล้ว เรื่องดีๆไม่เรียน!"

ไม่รู้จริงๆว่าคนกลุ่มนี้ลวนลามผู้หญิงไร้เดียงสาไปแล้วเท่าไหร่

ต่อจากนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเดินมา"พวกนายทะเลาะอะไรกัน?"

"คุณตำรวจ ช่วยด้วยครับ เธอทำร้ายคน"

"ฮือๆ......ผู้หญิงคนนี้ทำร้ายพวกเรา"