บทที่ 296 มณิกาถูกขังในสถานีตำรวจ

ลูกโป่งธรรมดาระเบิด แรงระเบิดไม่สามารถทำร้ายคนได้แม้แต่ปลายผม

เห็นได้ชัดว่าลูกโป่งถูกดัดแปลง และเธอจำเป็นต้องเก็บหลักฐานไว้

"เธอเป็นคนรับผิดชอบงานแต่งงานใช่มั้ย? คืนผู้หญิงของฉัน!"

"ก็รู้ว่าพวกแกเชื่อถือไม่ได้ที่สุด"

"แกดูสิว่าระเบิดลูกชายของฉันจนได้บาดเจ็บแล้ว แกจะชดใช้ยังไง?"

......

ญาติของตระกูลแซ่หวางและตระกูลแซ่หลีพุ่งขึ้นมาบนเวที รู้ว่ามณิกาเป็นคนรับผิดชอบงานแต่งงานในครั้งนี้ ก็จึงพุ่งตรงไปข้างหน้า ดึงผมของมณิกาไว้ในทันที และตบหน้าของเธอไปสองฉาด

มณิกากำลังก้มหน้าหาหลักฐาน ถูกตบหน้าสองฉาดยังไม่ทันตั้งตัว แก้มของเธอปวดแสบปวดร้อน

แต่วินาทีต่อมา เธอคว้าข้อมือของผู้หญิงคนนั้นที่ตบหน้าของเธอในทันที"คุณทำอะไรน่ะ?"

เธอตวาดอย่างโกรธจัด รัศมีก็ระเบิดขึ้นในทันที สีหน้าท่าทางจริงจัง รัศมีที่บีบคั้นผู้คน

"ลูกโป่งธรรมดาแตกจะทำให้คนบาดเจ็บได้เหรอ? เห็นได้ชัดว่าถูกคนดัดแปลง! ฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังเป็นศัตรูของตระกูลแซ่หวางหรือว่าตระกูลแซ่หลีกันแน่ หรือว่าเป็นศัตรูของฉันมณิกา ก็ยังไม่รู้เลย คุณโวยวายอีก หลักฐานเดียวในที่เกิดเหตุก็ไม่มีแล้ว ถึงเวลานั้นคุณอยากได้คิดที่จะตามหาฆาตกรเจอ!"

มณิกาสะบัดมืออย่างรุนแรง ผู้หญิงคนนั้นก็เดินโซเซไปข้างหลังเกือบจะล้มลง โชคดีที่เธอถูกคนในครอบครัวประคองไว้

"แม่งเอ๊ย แกทำลายงานเอง ยังมีเหตุผลเหรอ"

"ตีเดี๋ยวนี้"

"คนจัดงานแต่งงาน แม่งเย่อหยิ่งเกินไปแล้ว"

"มีอย่างนี้ที่ไหนกัน"

......

ผู้คนก็ไม่ได้ฟังคำพูดของมณิกา แต่วิ่งไปข้างหน้าลงไม้ลงมือกับเธอ

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาวิกฤต มณิกาที่ถูกผลักลงกับพื้นไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทั่วร่างกาย เมื่อลืมตาขึ้นมาถึงได้พบว่า เป็นเหนือเมฆที่มาได้ทันเวลาพอดี และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแน่นๆ

หมัดและเท้าของคนเหล่านั้นกระแทกลงไปที่บนตัวของเหนือเมฆทั้งหมด ในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ เธอแทบจะได้ยินการหายใจของเหนือเมฆรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่ถูกคนเตะ และตอนที่เขาถูกตีทั้งร่างกายก็สั่นเทา

ในเวลานี้สมองของมณิกาว่างเปล่า และความคิดทั้งหมดของเธอก็ตกอยู่ที่บนตัวของเหนือเมฆ

มีประหลาดใจแปลกใจซาบซึ้งใจและตื่นเต้น ทุกอารมณ์พุ่งเข้ามาในใจ ซึ่งค่อนข้างไม่สบอารมณ์

และในเวลาเดียวกัน ข้างล่างเวที ในฝูงชนที่แยกย้ายกันไปแล้ว วายุนริศเอเดนนิอรและอมลวัทน์ รวมทั้งนักข่าวหลายคนที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษก็อยู่ในที่เกิดเหตุ

"พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นแน่?"นิอรปิดปากด้วยความตกใจ อยากจะเรียกเอเดนโดยไม่รู้ตัว แต่คิดว่าอยู่ต่อหน้าคนนอกต้องรักษาระยะห่าง เธอก็ทำได้เพียงพูดกับวายุว่า: "ประธานวายุ คุณรีบไปช่วยณิกาเถอะค่ะ"

ชายหนุ่มชุดสูทรองเท้าหนังยืนอยู่ข้างล่างเวที จ้องมองฉากที่เกิดขึ้นบนเวทีด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ขมวดคิ้วเล็กน้อย และนัยน์ตาล้ำลึกมีความชัดเจนเล็กน้อย

นริศที่อยู่ข้างกายถามว่า: "ประธานวายุ?"

เขากำลังถามความคิดเห็นของวายุ

อย่างไรก็ตาม สายตาของวายุจ้องมองมณิกาซึ่งถูกเหนือเมฆกอดแน่นอยู่ในฝูงชน นัยน์ตายิ่งอยู่ยิ่งหม่นหมองเรื่อยๆ

"ประธานวายุ คุณยืนเฉยทำไม รีบไปช่วยคนสิ"นิอรกังวลจนกระทืบเท้า

อย่างไรก็ตามวายุดึงสติกลับมา ดวงตาเย็นชาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก็หันหลังเดินตรงออกไป

และในเวลานี้ นักข่าวหลายคนที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษจากตระกูลแซ่หวางพุ่งขึ้นไปข้างหน้า และขวางทางของวายุในทันที

"ประธานวายุ บริษัทจัดงานแต่งในงานแต่งงานของประธานพงศ์พิทย์ในวันนี้เป็นบริษัทของมณิกาน้องสาวบุญธรรมของคุณ ขอถามหน่อยว่าคุณคิดยังไงกับเรื่องนี้?"

"เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ในงานแต่งงาน ตระกูลเดชากุลของคุณจะรับผิดชอบเรื่องนี้มั้ย?"

"มีข่าวลือข้างนอกว่าคุณกับมณิกาไม่ถูกกัน เป็นความจริงหรือเปล่า?"

"คุณชายวายุ คุณมองเรื่องของวันนี้ยังไง?"

"คุณชายวายุ ถ้าหากงานแต่งงานถูกคนทำการอยู่เบื้องหลัง คุณคิดว่าใครเป็นคนแก้แค้น?"

......