บทที่ 295 ลูกโป่งระเบิด

ทุกคนทยอยหันหน้ามา และเห็นกระเช้าดอกไม้ห้อยอยู่บนลวดสลิงเส้นหนึ่งในอากาศ ในกระเช้าดอกไม้มีเจ้าสาวลีนมนใส่มงกุฎดอกไม้บนหัว และใส่ชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์นั่งอยู่

กระเช้ายกคนค่อยๆเลื่อนไปที่เวที จากสูงไปต่ำ ชุดแต่งงานก็เคลื่อนไหวไปตามสายลม และอุปกรณ์พิเศษบนกระเช้าลอยฟ้าก็โปรยกลีบดอกไม้โดยอัตโนมัติ กลีบดอกไม้สีชมพูก็ทยอยร่วงหล่นลงมา ทำให้เจ้าสาวราวกับนางฟ้าลงมายังโลก

"ว้าว สวยงามมาก"

"นางฟ้า สวยมากจริงๆ"

"ตอนที่ฉันแต่งงานก็อยากทำตามแบบนี้"

"สวยเกินไปแล้ว บริษัทจัดงานแต่งก็มีความสามารถมากเกินไปแล้ว"

......

มีการถอนหายใจกับเสียงอุทานในกลุ่มคน จมอยู่ในบรรยากาศที่มีความสุขแบบนี้ไม่สามารถถอนตัวได้

มีเพียงมณิกาเท่านั้นที่ถือเครื่องรับวิทยุแน่น กลัวว่าลวดสลิงจะเกิดอุบัติเหตุ

ปลายเชือกลวดด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับปั้นจั่น แต่ปั้นจั่นถูกบังด้วยโปสเตอร์งานแต่งงานขนาดใหญ่ ซึ่งจะไม่มีทางเบี่ยงเบนจากความสวยงามของฉากได้ แต่อีกด้านหนึ่งอยู่ที่ฝังอยู่ที่ขอบเวทีที่ยกสูง

กระเช้าลอยฟ้าเข้าใกล้ขอบเวทีอย่างมั่นคง เจ้าสาวปลดหัวเข็มขัดนิรภัยออก และมีเจ้าบ่าวประคองเดิมมาที่ตรงกลางเวที

ทุกอย่าง ก็เป็นไปอย่างราบรื่น

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หัวใจที่วิตกกังวลของมณิกาถึงได้ค่อยๆโล่งอกลงมา

ในเวลานี้ ธิกานต์เดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างกายของเธอ ดวงตาทั้งสองมองดูเวที มองดูคู่รักแต่งงานใหม่ที่รักกันมากมีความสุข

"มีอะไร?"

มณิกาเหลือบมองด้วยมุมตาแวบหนึ่ง และถามอย่างเยือกเย็น

"เพียงแค่อยากเปลี่ยนมุมมองหนึ่งดูงานแต่งงานของคนอื่นเท่านั้นเอง" ธิกานต์ถอนหายใจ

ประโยคเดียว ค่อนข้างลึกซึ้ง

ก็ไม่รู้ว่าเธอต้องการจะสื่อถึงอะไรกันแน่ ตั้งตารอคอยตอนจบสุดท้ายของงานแต่งงานนี้เป็นแค่เรื่องตลก หรือว่าอิจฉาที่การแต่งงานของคนอื่นราบรื่น เป็นคู่รักแต่งงานใหม่อย่างสมบูรณ์

มณิกาไม่ได้พูดอะไร

ธิกานต์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า: "พรุ่งนี้ เป็นวันเกิดของพวกเรา จะฉลอง ด้วยกันมั้ย?"

วันเกิด?

ฉลองด้วยกัน?

มณิกาปิดกั้นเสียงดนตรีและเสียงรบกวนในงานแต่งงานโดยอัตโนมัติ กะพริบตา และหันหน้ามาช้าๆ"กับเธอเหรอ?"

เธอเยาะเย้ย"เธอไม่พูดฉันก็ลืมไปแล้วว่าฉันมาบนโลกใบนี้พร้อมกับเธอ"

"พ่อบอกว่า งานเลี้ยงวันเกิดพรุ่งนี้อยากจะจัดในหัวข้องานสาธารณประโยชน์ จะจัดที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใกล้เคียง มีประโยชน์จริงๆ ไปด้วยกันมั้ย?"

ธิกานต์ไม่สนใจคำพูดประชดประชันของมณิกา และถามอย่างใจเย็น

"ตอนที่พ่อแม่ของฉันเก็บฉันได้ เป็นฤดูใบไม้ผลิ ดังนั้นเดือนสองวันที่สองตามปฏิทินจันทรคติถึงเป็นวันเกิดของฉัน พรุ่งนี้ เป็นแค่วันเกิดของเธอ ไม่เกี่ยวอะไร กับฉัน"

เธอตั้งใจตัดขาดความสัมพันธ์กับธิกานต์

เพราะจู่ๆเธอก็ค้นพบว่า สองวันนี้ธิกานต์จงใจตีสนิท และจุดประสงค์ที่หนักหน่วงมาก

ธิกานต์ไม่ได้โกรธเพราะคำพูดของมณิกา แต่เอามือทั้งสองล้วงกระเป๋า จ้องไปที่เวทีเงียบๆ และเอ่ยปากพูดอย่างสบายๆว่า"นายหญิงเนตรเพียงแค่รับเธอเป็นหลานสาวบุญธรรม เธอก็คิดว่าตัวเองเป็นคนของตระกูลเดชากุลจริงๆ คิดว่าตัวเองมีที่พึ่ง มีที่อาศัยเหรอ?"

มณิกา: "......"

เธอชอบมโน เกี่ยวอะไรกับฉัน

เธอเงียบ ธิกานต์พูดต่อไป: "วายุเป็นใคร? เล่นกับผู้หญิงในกำมือ หรือว่า ไม่ได้ปฏิบัติกับผู้หญิงอย่างเป็นมนุษย์ ตอนนั้นฉันรักเขามาก แทบอยากจะมอบหัวใจทั้งดวงให้กับเขา แต่สุดท้ายล่ะ เขาก็บังคับพาฉันไปแท้ง ถึงขนาดไม่ได้ฉีดยาชาด้วยซ้ำ เธอสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดของคีมผ่าตัดที่เยือกเย็นแบบนั้นกำลังปั่นป่วนอยู่ในร่างกายของเธอมั้ย?"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เธอก็นิ่ง ดูเหมือนกำลังสงบสติสงบอารมณ์ และพูดต่ออีกว่า: "ทุกข์ทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ตอนนั้น ถ้าหากไม่ใช่ว่าฉันถูกมัดมือมัดเท้า อาจจะกระแทกตัวตายในทันทีก็เป็นได้ แต่ท้ายที่สุด ฉันยังถูกบีบบังคับให้ทำการผ่าตัดเสร็จสิ้น ไม่มีลูก ต่อจากนั้นถูกวายุสั่งคน ให้โยนฉันทิ้งที่หน้าบ้านของฉันเหมือนขยะ"

ไม่ว่ามณิกาจะสงบแค่ไหน เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เธอก็ขนพองสยองเกล้า และเสียวสันหลัง