บทที่ 294 เกิดอุบัติเหตุในงานแต่งงาน

แต่ว่า แม้ว่ามณิการู้สึกว่าธิกานต์บริสุทธิ์จากการถูกล่วงละเมิด แต่กลับไม่ได้เห็นใจ

ธิกานต์ที่ใส่เสื้อโค้ตขนสัตว์สีดำ ปล่อยผมยาวลอนและบนคอมีผ้าพันคออยู่ผืนหนึ่ง เธอถือกระเป๋าไว้ในมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมกันหนาว ยืนอยู่ตรงหน้าของมณิกา ยิ้มเล็กน้อย"อยากจะรู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน ไม่ได้ยาก"

มณิกาพยักหน้า และไม่ได้โต้เถียง"หาฉันมีเรื่องเหรอ?"

ธิกานต์เงยหน้าขึ้น มองดูอากาศที่หนาวเย็นในฤดูหนาว"อากาศหนาวขนาดนี้ ฉันมาหาเธอ หรือว่าว่างจนไม่มีอะไรทำเหรอ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ มณิกาก็ไม่ได้พูดอะไร และตั้งใจฟัง

"ฉันได้ยินว่า เธอรับจัดงานแต่งงานของพงศ์พิทย์ใช่มั้ย?"เธอถาม

มณิกาไม่ได้ประหลาดใจว่าเธอรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เนื่องจากว่า อย่างที่เธอบอก อยากจะรู้เรื่องราวของเธอนั้นง่ายดายมาก

เนื่องจากว่าเมืองจันทราก็ใหญ่เพียงแค่นี้

"มีอะไรพูดมาตามตรง"มณิกาไม่มีความอดทนกับเธอมากนัก

"ฉันมา แค่อยากบอกกับเธอว่า งานแต่งงานของพงศ์พิทย์ในพรุ่งนี้ เธอจะต้องระวังเป็นพิเศษ"พูดจบ เธอก็ยักไหล่"ฉันพูดแล้ว"

เมื่อคำพูดสุดท้ายจบลง หล่อนก็เหยียบรองเท้าส้นสูงเดินผ่านเธอไปโดยตรง และตรงจากไป

มณิกายืนอยู่ที่เดิม ขมวดคิ้ว และหันกลับมาถามว่า: "เธอหมายความว่ายังไง?"

ธิกานต์ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรชะงักย่างก้าว หันหลังให้กับมณิกา และหันข้างมาเล็กน้อย"ความหมายของข้างบน ถ้าหากเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุได้ เกรงว่าบริษัทจัดแต่งงานของเธอจะเปิดอยู่ในเมืองจันทราไม่ได้อีกต่อไป"

"รู้แล้ว"

มณิกาก็ขี้เกียจที่จะถามคำถามอื่นอีก

ตัวอย่างเช่น: ทำไมเธอต้องช่วยฉันเป็นต้น

ถ้าอย่างนั้นธิกานต์จะต้องพูดว่า: ก่อนหน้านี้ฉันทำเรื่องมากมายขนาดนั้น ในใจรู้สึกผิด ดังนั้นจึงอยากจะชดเชยความผิดพลาดในอดีต

เรื่องตลก

คำพูดแบบนี้ เชื่อได้เหรอ?

ดังนั้น ไม่ว่าธิกานต์จะมาเพื่อจุดประสงค์อะไร เธอก็ต้องระวังงานแต่งงานของพรุ่งนี้เป็นพิเศษ!

จู่ๆ แรงกดดันก็ค่อยๆพุ่งเข้ามา ทำให้มณิการู้สึกหนักใจ

ในอพาร์ตเมนต์ มณิกานอนไม่หลับทั้งคืน

เดิมทีเธอที่นอนไม่หลับสามารถที่จะนอนหลับได้ตีสี่ตีห้าของทุกวัน และตื่นนอนหกโมง

แต่คืนนี้ เธอนอนไม่หลับจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใส แต่ลมหนาวในฤดูหนาวยังคงหนาวเย็น

ในช่วงเช้า ทีมงานของบริษัทจัดงานแต่งที่รับผิดชอบงานแต่งงานของพงศ์พิทย์มาถึงที่โรงแรมชุ่มเมือง และเริ่มดำเนินการตรวจสอบทุกด้าน

มณิกากำชับปัญหาด้านความปลอดภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวมทั้งสิ่งต่างๆเช่นอุปกรณ์เครื่องเสียงและโปรเจคเตอร์ ก็กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุเหมือนครั้งที่แล้ว

ถึงเวลานั้น เธอก็ไม่มีทุกซุกหัวนอนในเมืองจันทราจริงๆ

ตอนเที่ยง พวกแขกก็ทยอยเข้ามาในงาน

มณิกาแต่งกายด้วยชุดสูทรัดเอวสีเทาเงิน รองเท้าส้นเตี้ย ในมือถือวิทยุสื่อสาร และพูดคุยกับทีมงานเป็นครั้งคราว

เนื่องจากว่าสถานที่จัดงานแต่งงานอยู่ในสวนด้านหลังของโรงแรมชุ่มเมือง สวนด้านหลังจึงครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ ปกคลุมไปด้วยหญ้าปลอม และจัดวางดอกไม้นานาชนิดที่นำกลับมาทางขนส่งทางอากาศจากต่างประเทศ รวมถึงลูกโป่งหลากสีสัน สร้างความสวยงามของฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

เมื่อแขกเข้ามาที่โต๊ะ มณิกาก็มองดูผู้คนเหล่านั้นที่ทยอยเข้ามา รู้สึกกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ

เนื่องจากทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนี้คือบุคคลสำคัญของชนชั้นสูงในเมืองจันทรา แต่ละคนร่ำรวยมหาศาล และมีมูลค่ามหาศาล

"ไฮ คิดอะไรอยู่?"

ทันใดนั้น นิอรก็โผล่ออกจากด้านหลังแล้วตบไหล่ของมณิกา

มณิกาที่ตกใจก็หันหน้ากลับมา และจ้องเธอแวบหนึ่ง"โผล่ออกมาจากไหนเนี่ย"

นิอรชี้ไปที่ประตู ก็เห็นเอเดนกับวายุทั้งสองเดินเข้ามา และสายตาของเอเดนก็มองมาทางนี้ และใบหน้าที่หล่อเหลามีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แห่งความชั่วร้ายเล็กน้อย

รอยยิ้มนั้น เห็นได้ชัดว่าควรที่จะยิ้มให้กับนิอรถึงจะถูกต้อง แต่มณิการู้สึกเสมอว่าเอเดนยิ้มให้กับตัวเอง