บทที่ 299 สามีของวิรามรทำร้ายคน

จัดการเรียบร้อยแล้ว โทรศัพท์ที่แบตหมดของมณิกาก็ชาร์จจนเต็มแล้ว และสามารถเปิดได้

เธอนั่งอยู่บนโซฟา เปิดโทรศัพท์ดูแวบหนึ่ง เห็นข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามา โทรศัพท์สั่นครืนๆอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่มณิกาก็ไม่ได้สนใจข้อความเหล่านั้น แต่กดเปิดดูข่าว

พบรัก เวดดิ้งเนื่องจากอุบัติเหตุเมื่อวาน ถูกคนทุบทำลายร้าน พบรัก เวดดิ้งถูกทุบทำลายร้าน พนักงานมากมายได้รับบาดเจ็บและเกิดเรื่องกับพบรัก เวดดิ้ง ตระกูลเดชากุลแสดงจุดยืนชัดเจน ไม่มีทางเข้าไปยุ่ง......

หลังจากที่อ่านข้อความไม่กี่ข้อความโดยไม่ตั้งใจ มณิกาขมวดคิ้วลึกขึ้น

ตอนนั้นอยากจะไปที่บริษัทจัดงานแต่งถูกเอเดนปฏิเสธ เธอเพียงแค่คิดว่านักข่าวขวางอยู่ที่ประตูบริษัทจัดงานแต่ง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เรื่องราวร้ายแรงกว่าที่เธอคิด

ในเวลานี้ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ก้มหน้ามองดู คือโทรศัพท์จากผู้ช่วยมิงค์

เธอรับสายโทรศัพท์ ถามในทันทีว่า: "มิงค์ ตอนนี้สถานการณ์ของบริษัทเป็นยังไง??"

"โธ่เอ๊ยพี่ณิกา โทรศัพท์ของพี่โทรติดสักทีนะ เกิดเรื่องแล้ว ความวุ่นวายในช่วงเช้าวิรามรได้รับบาดเจ็บ น้ำคร่ำแตก ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด่วน แต่โชคดีที่เด็กในท้องของเธอก็คลอดออกมาอย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นผลที่ตามก็เลวร้ายจนไม่อาจคิด"

วิรามรเป็นนักวางแผนงานแต่งงานที่ได้รับการว่าจ้างชั่วคราวจากบริษัทจัดงานแต่ง เดิมทีเธอก็ตั้งครรภ์แล้ว กำลังจะคลอดในเร็วๆนี้ คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะเกิดเรื่องราวแบบนี้

ก้นบึ้งหัวใจของมณิกาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย และหนักใจหดหู่ใจอย่างพูดไม่ออก

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ถ้ารู้ตั้งแต่แรก ก็น่าจะให้อาจารย์มาที่เมืองจันทราเร็วหน่อย

ถ้าหากอาจารย์ดูแลงานแต่งงาน คนธรรมดาเข้ามาไม่ได้ด้วยซ้ำ และก็ไม่มีทางเกิดเรื่องราวแบบนี้

"ยังมีคนอื่นได้รับบาดเจ็บด้วยใช่มั้ย?"

"ใช่ค่ะ ยังมีทักษ์ เดือนและCocoของบริษัทด้วย พวกเขาหลายคนก็ได้รับบาดเจ็บ ต่อจากนั้นบ่ายเมื่อวานนี้และตอนเช้าวันนี้ ลูกค้าทั้งหมดของก่อนหน้านี้ได้ยกเลิกคำการจอง และขอเงินค่าชดเชยจากพวกเรา"

ปลายสายของโทรศัพท์ มิงค์บอกเรื่องราวของบริษัทให้กับมณิกาอย่างเรียบง่าย

มณิกายกมือขึ้นนวดขมับตรงๆ แรงกดดันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

"ให้พวกเพื่อนร่วมงานกลับไปเถอะ ความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญ จากนั้นโทรแจ้งตำรวจ"

"ฉันโทรแล้ว แต่ตำรวจมาแค่สองสามนาย ไม่สามารถที่จะรักษาความสงบได้ด้วยซ้ำ"

มิงค์พูดด้วยความรู้สึกกระตือรือร้น

มณิกาได้ยินเสียงที่ตอนนี้ยังคงดังมากอยู่ที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์ผ่านโทรศัพท์

"ฟังฉันนะ ออกไปทั้งหมด อุปกรณ์เทียบกับชีวิตคนไม่ได้"พูดจบ มณิกาก็วางสายในทันที

ต่อจากนั้นสะพายกระเป๋าเป้ออกไป

แต่เธอไม่ได้ไปที่อื่น แต่เดินไปถึงที่บริษัทจัดงานแต่ง

เมื่อเธอยืนอยู่ที่ประตูบริษัทจัดงานแต่ง ถึงได้พบว่า ประตูของบริษัทจัดงานแต่งถูกคนทุบทำลายอย่างรุนแรง ผู้คนมากมายรวมตัวก่อเรื่องที่หน้าประตู

มณิกาเดินไปข้างหน้า มองดูกลุ่มคนที่ก่อเรื่อง ยื่นมือไปแตะไหล่ของหนึ่งคนในนั้น"น้องชาย ที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

เธอแต่งตัวเป็นผู้ชาย แล้วก็จงใจพูดด้วยน้ำเสียงของผู้ชาย ไม่มีทางถูกคนมองออกด้วยซ้ำ

"ยังจะมีเรื่องอะไรได้? บริษัทจัดงานแต่งแห่งนี้ทำให้เจ้าสาวและเจ้าบ่าวได้รับบาดเจ็บ บุคคลที่รับผิดชอบจนถึงตอนนี้ยังไม่ออกมา นี่ ตระกูลแซ่หวางก็จัดให้พวกเรามาทำร้ายร้าน"

ผู้ชายคนหนึ่งพูดไปด้วย ชูหมัดไปด้วย"ชดใช้เงิน ชดใช้เงิน ไม่ชดใช้เงินพวกเราจะทำลายข้าวของในร้านของแก"

สีหน้าท่าทางของมณิกายังคงเฉยเมย และถามต่อไปว่า: "น้องชาย หนึ่งวันเท่าไหร่ ไม่งั้นพาน้องชายอย่างผมไปด้วยสิ พี่ดูฉันเป็นแค่ช่างไฟฟ้าคนหนึ่ง วันหนึ่งหาเงินได้ไม่กี่บาท ถือว่าเป็นงานพาร์ตไทม์"