บทที่ 300 ถูกเล่นงานอีกครั้ง

มณิกาเดินตามเข้าไปในห้องผู้ป่วย วิรามรที่กำลังหลับตื่นขึ้นมาพอดี เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า: "ประธานมณิกา คุณมาได้ยังไงคะ?"

มณิกาวางของเยี่ยมทั้งหมดในมือไว้บนพื้น เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้เตียงทางการแพทย์ข้างเตียง เอียงหัวมองวิรามร และพูดด้วยความเป็นห่วงว่า: "ขอโทษด้วย ฉันคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องราวแบบนี้ ทำให้เธอลำบากแล้ว"

ขมวดคิ้วที่โค้งเรียวดั่งใบหลิวของเธอ มองไปทางเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของหญิงชรา และพูดอย่างละอายใจมากว่า: "โชคดีที่พวกเธอแม่ลูกปลอดภัย ไม่อย่างนั้น ฉันไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับพวกเธอยังไงจริงๆ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

วิรามรลุกขึ้นนั่ง พิงอยู่ที่หัวเตียง"ฉันก็แค่ไม่ทันระวังถูกผลัก และล้มลง"

"เหอะ ยังไม่ทันระวังอีก? โชคดีที่ลูกไม่เป็นไร ไม่อย่างนั้นฉันก็ใช้ชีวิตอยู่กับเธอต่อไปไม่ได้" ธาราวรรษพูดอย่างโกรธเคือง: "ให้เธอคลอดลูกอยู่ที่บ้าน เธอดันจะวิ่งไปทำงาน ผู้หญิง ก็ควรที่จะช่วยเหลือสามีสั่งสอนบุตรอยู่ที่บ้าน!"

คำพูดของธาราวรรษไม่เข้าหูเป็นอย่างมาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะว่ามณิกาก็อยู่ในเหตุการณ์ วิรามรมองดูมณิกาด้วยรอยยิ้มอย่างอึดอัด ก็พูดกับธาราวรรษดีๆว่า: "ลูกไม่เป็นไรก็ดีที่สุดแล้ว คุณอย่าได้โกรธเลย"

"เอ่อ......คุณเป็นเจ้านายของลูกสะใภ้ของฉันใช่มั้ย เมื่อกี้นี้คุณบอกว่าจะชดใช้เงิน ตั้งใจชดใช้เท่าไหร่?" แม่ธาราเอียงศีรษะมองไปทางมณิกา ดวงตาเปล่งประกาย

มณิกาเกิดในพื้นที่ชนบท เข้าใจความคิดของผู้หญิงแบบนี้เป็นอย่างมาก

เธอยิ้มอย่างสุภาพ "เรื่องนี้ฉันต้องปรึกษากับวิรามร"

"ประธานมณิกา ไม่ต้องชดใช้ค่ะ ฉันได้ยินมิงค์บอกว่า คุณให้เงินเดือนพนักงานทุกคนสามเดือนเพื่อเลิกจ้าง ทำถึงขั้นนี้ก็ดีมากแล้วค่ะ"

วิรามรรู้ว่าบริษัทจัดงานแต่งของมณิกาไม่สามารถดำเนินการต่อได้ เดิมทีก็ไม่ได้กำไรมากนัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างขาดทุนแล้ว

นอกจากนี้ปกติแล้วมณิกาก็ดีต่อเธอเป็นอย่างมาก วิรามรทนไม่ได้ที่จะให้มณิกาให้เงินชดเชย

"ไม่ต้องอะไร? เธอได้รับบาดเจ็บ ลูกชายของฉันเกือบจะตาย อย่างน้อยเธอก็ต้องชดเชยหนึ่งล้าน ไม่อย่างนั้น เรื่องนี้ฉันไม่จบสิ้นกับหล่อนแน่!"

ธาราวรรษเอ่ยปากด้วยความโลภมาก

แม่ธาราพยักหน้า"ธาราพูดถูก"

วิรามรฟังคำพูดของทั้งสองคน ใบหน้าที่ซีดเซียวเล็กน้อยก็แดงขึ้นในทันที ส่ายหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า"ประธานมณิกา คุณอย่าฟังพวกเขา ไม่ต้องชดเชยเงิน ไม่ต้องชดเชยเงินจริงๆ ฉันก็ไม่เป็นไรแล้ว คุณทำตามกฎปกติ ให้เงินเดือนฉันสามเดือนก็มากมายแล้วค่ะ"

"คนโง่อย่างเธอ หุบปากซะ!"

ธาราวรรษตวาดด้วยความโกรธ ชี้ไปที่มณิกาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม"วันนี้ต้องชดเชยหนึ่งล้าน ขาดไปบาทเดียวก็ไม่ให้เธอกลับไป"

ดังนั้น มณิกาพบว่า ตัวเองถูกรีดไถอย่างกะทันหัน

มิน่าล่ะวิรามรตั้งท้องก็ยังยืนกรานที่จะทำงาน ตอนนี้ดูเหมือนว่า ครอบครัวสามีปฏิบัติต่อเธอไม่ดีจริงๆ

"ชดเชยก็ย่อมต้องชดเชย แต่หนึ่งล้าน......"มณิกายิ้มอย่างราบเรียบ"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"

นับตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทจัดงานแต่ง วิรามรช่วยเหลือเธอมากมายจริงๆ ดังนั้นตั้งใจอยากมาเยี่ยมวิรามร และถือโอกาสพูดคุยเรื่องชดเชย

เพียงแค่คาดไม่ถึงว่าสามีของวิรามรจะเป็นท่าทีแบบนี้

"ประธานมณิกา คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ เรื่องนี้เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกันทีหลัง"วิรามรพูดอย่างอับอายเป็นอย่างมาก ถูกแม่สามีและสามีทำให้อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

มณิกาหยิบบัตรธนาคารออกจากกระเป๋าใบหนึ่ง ยัดลงไปในมือของวิรามร"ในนี้มีสองแสน เธอเอาไว้ใช้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

"ประธานณิกา ไม่ต้อง......"

"พักผ่อนดีๆ ฉันกลับก่อนแล้ว"

มณิกาลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ธาราวรรษยอมวางมือยุติเรื่องที่ไหนกัน พุ่งไปตรงหน้าของมณิกา"คุณลองกล้าออกไปดูสิ"

เมื่อเห็นสิ่งนี้ แม่ธาราก็อุ้มเด็กที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมแขนวางอยู่ในเปล เดินกะเผลกเข้ามา และขวางอยู่ตรงหน้าของมณิกา"วันนี้ไม่ชดใช้เงินก็อย่าคิดที่จะกลับไป"

"แม่ค่ะ ธาราวรรษ พวกคุณทำอะไรน่ะ?"วิรามรตะโกนใส่ประตู

แม้ว่าลูกของเธอจะคลอดธรรมชาติ แต่เพราะว่าปากมดลูกเปิดช้า เธอก็คลอดอยู่นานถึงได้คลอดลูกออกมา