บทที่ 302 วิธีการของมณิกา

วายุเลิกคิ้ว และพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "อยากเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลเดชากุล ใครไม่เจอกับเรื่องวุ่นวายบ้าง? ถ้าเรื่องนี้ก็จัดการได้ไม่ดี เขาก็ไม่มีสิทธิ์เป็นหลานสาวบุญธรรมของคุณย่า"

"แก......"นายหญิงเนตรถอนหายใจ และถามอีกครั้ง"แกหมายความว่า แกกำลังวางมือให้เด็กสาวนั้นเป็นคนจัดการเองเหรอ?"

"หมายความตามนั่นแหละครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของวายุ นายหญิงเนตรพยักหน้า"พูดได้มีเหตุผลเล็กน้อย งั้นก็ได้ ในเมื่อแกมีความคิดก็ทำตามความคิดของแก คนแก่อย่างฉันก็ไม่อยากก้าวก่าย"

"ครับ"

นายหญิงเนตรวางสายโทรศัพท์ในทันที

เพราะว่าเรื่องราวของมณิกา ก่อตัวขึ้นได้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และตอนกลางคืนมณิกาก็ถึงกับได้รับโทรศัพท์จากพ่อแม่ของเธอ

เมื่อมองดูแม่บุญธรรมบุษบาโทรศัพท์มา เธอก็ลำบากใจ"แม่ค่ะ?"

"โธ่เอ๊ย ลูกสาว ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน? ไม่เป็นไรนะ?"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ บุษบาทุกข์ใจเป็นอย่างมาก กลัวว่ามณิกาจะได้รับความลำบากใจอยู่ข้างนอก

"แม่ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ หนูสบายดี"

มณิกาไม่อยากให้แม่บุญธรรมเป็นกังวล

ใครจะคาดว่าประโยคเดียวพูดจบ แม่บุญธรรมก็ตำหนิในทันที"ยังจะบอกว่าสบายดีอีกเหรอ? ข่าวในทีวีแม่กับพ่อของลูกก็เห็นแล้ว ไม่ไหวจริงๆลูกก็รีบกลับมา ที่บ้านดีกว่าที่อื่น"

"แม่ค่ะ หนูไม่เป็นไรจริงๆค่ะ เรื่องแค่นี้หนูยังจัดการไม่ได้เหรอ?"

มณิกาปลอบโยนบุษบา และพูดแต่สิ่งดีๆอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงพูดโน้มน้าวบุษบาได้ ให้เธอไม่ต้องเป็นห่วงมากเกินไป และก็ไม่ต้องมาที่เมืองจันทรา

ในคืนนี้ เพราะว่าอพาร์ตเมนต์ที่มณิกาอาศัยอยู่ถูกเปิดเผย มีนักข่าวจำนวนมากล้อมรอบอยู่ที่อพาร์ตเมนต์

ดังนั้นเธอก็อยู่พักผ่อนในอพาร์ตเมนต์ของนิอร

ช่วงกลางดึก เหนือเมฆกับเอเดนเพิ่งกลับไป

หลังจากที่นิอรอาบน้ำนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง วางข้อศอกอยู่บนเตียงแล้วเท้าคางมองดูมณิกา"เป็นยังบ้าง ตอนนี้ไม่ว่าพี่เอเดนไม่ดีแล้วใช่มั้ย? เธอดูสิหลังจากที่เธอเกิดเรื่อง ก็เป็นพี่เอเดนที่วิ่งวุ่นอยู่ตลอด ฉันก็รู้สึกซาบซึ้งใจต่อเขาเป็นอย่างมาก"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นิอรเบะปาก"เหอะ กลับเป็นสารเลววายุคนนั้น เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับเธอ ไม่นึกเลยว่าเขายังจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอต่อหน้านักข่าว ไม่ใช่ของดีอะไรเลยจริงๆ"

เธอพลิกตัว ดึงผ้าห่มพันตัวเองให้แน่น และพึมพำ"เอารอดตัวเอง เป็นนักธุรกิจจริงๆ คนทรยศ"

มณิกาเปิดเกมถ่ายทอดสดบนโทรศัพท์ กำลังดูวาริธรE-sportsแข่งขันกับทีมต่อสู้ที่ความสามารถดีจากจังหวัดอื่น และใจจดใจจ่อ

ดังนั้น คำพูดของนิอรเธอไม่ได้ฟังเข้าไป

แต่สำหรับคำชื่นชมต่อเอเดน กลับอยู่ในการคาดการณ์ของเธอตั้งนานแล้ว

"อือ พูดอย่างนี้ ฉันยังต้องขอบคุณเธอนะเนี่ย"

มณิกาเก็บโทรศัพท์ เอนกายพิงหัวเตียง เอียงหัวมองดูนิอร และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "จะว่าไป นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ฉันนอนเตียงเดียวกันกับผู้หญิงอื่นหลังจากที่เรียนจบ"

ปากพูดบางอย่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญ แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ มณิกาค้นพบว่านิอรเป็นคนดีมาก เสียสละชีวิตเพื่อเพื่อน

ผู้หญิงแบบนี้มีค่าควรแก่มิตรภาพที่ลึกซึ้ง และก็ควรค่าแก่การปกป้องมาก

แต่เธอยังค่อนข้างไม่ไว้ใจเอเดน

"เชอะ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้นอนบนเตียงของฉันนะ นี่เป็นบุญวาสนาของเธอมากแค่ไหน"

"อือๆๆๆ บุญวาสนาของฉัน"

มณิกายิ้มเยาะเย้ย

ดังนั้น ทั้งสองคนก็นอนลงแบบนี้ และสอบถามสารทุกข์สุกดิบ

......

กริ่งๆๆๆ

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น

เหนือเมฆที่อยู่ในตระกูลโยธินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูหน้าบนหน้าจอเป็นหมายเลขโทรศัพท์ของธิกานต์ หลังจากที่ลังเลก็รับสาย

เพิ่งจะรับสาย ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันอ่อนโยนของธิกานต์ดังมาจากอีกฝั่งหนึ่ง"ยินดีด้วยนะ จะได้ในสิ่งที่ต้องการไม่ช้านี้แล้ว"