บทที่ 305 คิดว่ามณิกาเป็นคนดี

เธอขับรถกลับไปที่ใจกลางเมือง และล้างเครื่องสำอางบนรถ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็จอดรถไว้สถานที่ที่นัดหมายล่วงหน้ากับมิงค์

ถึงได้ลงรถ และเรียกแท็กซี่ข้างถนนคันหนึ่ง

เมื่อแท็กซี่มาถึงบริเวณใกล้เคียงอพาร์ตเมนต์ของนิอร มณิกาพบว่าแผงขายอาหารอยู่ข้างถนน ก็ลงรถก่อน นั่งดื่มเหล้ากินปิ้งย่างคนเดียวหน้าแผงขาย

หลังจากใช้เวลาเกือบทั้งคืน เดิมทีเธอยังคิดว่าต้องใช้เวลานานมากในการสืบหาตัวฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังออกมา

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ไม่จำเป็น

เพราะว่า ความจริงก็อยู่ตรงหน้า

มณิกาจินตนาการนับไม่ถ้วน เดาว่าเป็นอมลวัทน์ ธิกานต์ หรือว่าเอเดน แต่คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายฆาตกรจะเป็น......เหนือเมฆ!

เหล้าขาว เข้าสู่ท้องทีละแก้ว แผดเผาอย่างแสบร้อน กลับทำให้ความคิดของมณิกาชัดเจนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เดิมทีเธอคิดว่าครั้งนั้นเหนือเมฆและน้องสาวของเขาได้รับบาดเจ็บอยู่ในโกงดัง เหนือเมฆจะเข้าใจว่าเธออยู่เหนือการควบคุมของตัวเอง แต่ใครจะคิดว่า เธอช่างไร้เดียงสาจริงๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มณิกาอดไม่ได้ที่จะคิด วันนั้นดื่มเหล้าที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล เอเดนส่งมอบเธอให้กับเหนือเมฆ เขาพาเธอไปนอนที่โรงแรมคืนหนึ่ง ค่อนข้างน่ากลัวจริงๆ

โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นเสียใจก็สายไปแล้ว

มณิกาดื่มเหล้าคนเดียวในแผงขายอาหารสักพัก จ่ายเงิน ถึงได้เดินโซเซกลับไปที่บ้านของนิอร

นิอรยังคงนอนหลับ หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ ก็นอนลงบนเตียงแล้วหลับไป

วันถัดไป

มณิกายังคงตื่นนอนตอนหกโมงเช้า แต่วันนี้เธอไม่ได้ลุกขึ้น แต่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

หลังจากนั้นไม่นานนิอรตื่นขึ้นมา พลิกตัวอยู่บนเตียง บิดขี้เกียจ"หาวนอนจนตื่นขึ้นมาเอง สบายมาก"

"ณิกา อรุณสวัสดิ์"

เธอกอดผ้าห่ม หรี่ตาที่ง่วงนอนอย่างเกียจคร้าน และทักทายมณิกา

มณิกาตอบรับ"อือ อรุณสวัสดิ์"

"ตอนนี้เธออยากกินอะไร?"นิอรถาม

มณิกาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง"เธอจะทำให้ฉันเหรอ?"

"ฝันไปเถอะ พี่เอเดนจะมาเอาอาหารเช้ามาให้พวกเรา"

"แล้วแต่ ก็ได้หมดนะ"

มณิกาวางโทรศัพท์ และซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม "ฉันจะนอนต่ออีกหน่อย"

นอน?

เธอนอนหลับที่ไหนกัน?

เพียงแค่รู้สึกว่าเอเดนเอาใจใส่เป็นพิเศษ แต่กลับหลับตาทั้งสอง ทำให้เธอกำลังไตร่ตรองอย่างช่วยไม่ได้ว่า เอเดนจะสมคบคิดกับเหนือเมฆหรือเปล่า?

หนึ่งชั่วโมงต่อมา มณิกาตื่นขึ้นมา และนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

เอเดนหิ้วอาหารเช้าเข้ามา

เขาเพิ่งจะเข้ามาถึง เหนือเมฆก็หิ้วอาหารเช้าเดินตามหลังมา

"ณิกา เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ย?"

เมื่อคืนเธอเดินผ่านเหนือเมฆที่เย็นชาสูงส่ง ธาตุแท้ก็มีความเย่อหยิ่ง แต่เขาในตอนนี้ ใบหน้าที่หล่อเหลามีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แห่งความชั่วร้าย ทำให้คนรู้สึกเป็นมิตรและสนิท

เป็นคนคนเดียวกัน นิสัยแตกต่างกันมากขนาดนี้

"เป็นอะไรไป กำลังคิดอะไรอยู่?"

เมื่อเอเดนเห็นเธอค่อนข้างเหม่อลอย ยื่นมือโบกไปมาตรงหน้าของเธอ และเป็นห่วง

"หือ? ไม่ ไม่มีอะไร"

มณิกาส่ายหน้า มองดูอาหารเช้ามากมายบนโต๊ะ"หิวแล้ว ก็รออาหารเช้าของพวกคุณอยู่"

เธอพูดอย่างช่วยไม่ได้แล้วถือตะเกียบ เริ่มกินขึ้นมา

เหนือเมฆเดินไปที่นั่งลงที่ข้างกายของเธอ ไถ่ถามทุกข์สุข"ฉันกำลังส่งคนไปสืบเรื่องนี้ เชื่อว่าจะได้ผลลัพธ์เร็วๆนี้ เธออย่าได้มีความเครียดทางด้านจิตใจ พักอยู่ที่นิอรดีๆหลายวันก็ดีแล้ว"

ถ้าหากว่า เมื่อก่อนนี้เธอคิดว่าเหนือเมฆเป็นพี่น้อง เป็นเพื่อน ถ้าอย่างนั้น......

เหนือเมฆในตอนนี้ก็เป็นเหมือนหนามพิษ ทำให้เธอต้องระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา และยังไม่สามารถนำเรื่องราวออกมาพูดต่อหน้าสาธารณะได้

เพราะว่า เธอไม่มีหลักฐานที่เพียงพอ