บทที่ 304 ที่แท้คือเหนือเมฆ?

"บางทีก็อาจจะได้"

"โอเค งั้นฉันก็จะเชื่อนายครั้งหนึ่งก่อน"

มณิการู้ว่าตัวเองไม่มีทางให้ถอย ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีสถานที่ที่จะพาธาราวรรษไปได้ด้วย

สู้สอบสวนธาราวรรษที่นี่ดีกว่า ต่อจากนั้นค่อยจากไป ไม่ดีกว่าหรอกเหรอ?

ดังนั้น มณิกากับนริศก็เริ่มไต่สวนธาราวรรษพร้อมกัน

คฤหาสน์ตระกูลโยธิน

เหนือเมฆยังคงไม่นอน รอผลลัพธ์ของนักฆ่า

แต่ไปๆมาๆ ก็ไม่ได้รับข่าวใด

ขณะที่เหนือเมฆกำลังหยิบโทรศัพท์เตรียมจะโทรออกไป โทรศัพท์สายหนึ่งก็โทรเข้ามา"คุณชายเหนือเมฆ ผมไร้ความสามารถ ธาราวรรษถูกคนลักพาตัวไปแล้ว"

"กำลังสืบอยู่ ตอนนี้ยังไม่สามารถยังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร"

"อะไรนะ?"

รูม่านตาของเหนือเมฆสั่นไหว"ไอ้พวกเศษสวะไร้ประโยชน์ ฉันไม่สน คืนนี้ ธาราวรรษต้องตาย!"

ถ้าเขาไม่ตาย ถ้าเรื่องราวเปิดเผยออกมา ผลที่ตามก็เลวร้ายจนไม่อาจคิด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เหนือเมฆทั้งคนก็ไม่สามารถสงบลงได้

"ครับ ผมกำลังตรวจสอบอย่างสุดความสามารถอยู่ครับ"อีกฝ่ายพูด

หลังจากที่วางสาย เหนือเมฆก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ และรีบออกจากคฤหาสน์ไป

บางเรื่อง เขาเป็นคนไปจัดการด้วยตัวเองค่อนข้างเหมาะสมกว่า

โรงรถในโรงซ่อนรถ

มณิกาถือกระบองไฟฟ้าสั่งสอนธาราวรรษอย่างรุนแรง ในที่สุดก็บีบคั้นให้เขาพูดความจริงออกมา"ฮือๆ......หยุดตีได้แล้ว เจ็บมาก ผมพูด ผมพูด......"

"พูดก่อน ก็ไม่ต้องทรมานมากมาย"ใบหน้าของเธอมืดมน มือหนึ่งถือกระบอง มือหนึ่งล้วงในกระเป๋า เปิดเครื่องบันทึกเสียง และบันทึกกระบวนการทั้งหมด

"ฮือๆ......ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน......ฮือๆ......บุคคลปริศนาโทรมาให้ผมไปเอาเงินสดห้าแสนที่สถานที่ที่กำหนด ให้ผมใส่ร้ายมณิกา และเอาข้อมูลติดของนักข่าวให้กับผม ให้ผมใส่ร้ายผู้หญิงที่ชื่อว่ามณิกาคนนั้น ฮือๆ......พวกเขาบอกว่า ไม่ทำร้ายคนจนตาย ดังนั้น......ดังนั้นผมก็เลยทำ"

ธาราวรรษที่ไม่เคยทุกข์ทรมานก็ได้สารภาพเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว

"อีกฝ่ายติดต่อแกยังไง?"

"โทรหาผม"

"เบอร์โทรคืออะไร?"

"ผมไม่รู้ ฮือๆ......ทุกครั้งอีกฝ่ายจะเป็นโทรมา ต่อจากนั้นเบอร์โทร......เบอร์โทรที่ไม่ทราบหมายเลข หาไม่เจอด้วยซ้ำ ฮือๆ......"

ธาราวรรษร้องไห้อย่างโศกเศร้า เพียงแค่รู้สึกว่าถูกตีจนภายในสั่นเทาอย่างเจ็บปวด และถามว่า: "พวกคุณเป็นใคร เป็น......เป็นอะไรกับมณิกากันแน่?"

มณิกาโกรธจนทนไม่ไหว ถือกระบองไฟฟ้าในมือเหวี่ยงออกไป ธาราวรรษเห็นกระบองไฟฟ้าที่กำลังพุ่งมาตกใจจนกรีดร้อง ก่อนที่ความเจ็บปวดจะมาถึง ตรงหน้าของเขาก็มืดลง และหมดสติไป

มณิกาปล่อยธาราวรรษไปที่ไหนกัน?

หาน้ำหนึ่งขวดที่อยู่ด้านข้างสาดไปที่ใบหน้าของธาราวรรษ ทันใดนั้นความเย็นก็เข้ามา ธาราวรรษก็ฟื้นขึ้นอีกครั้ง

เธอก็ถามอีก ถึงได้รู้สถานที่ที่ธาราวรรษไปรับเงินสด และเงินสดห้าแสนก็ซ่อนอยู่ในบ้านของเขา

หลังจากที่ไต่สวนเสร็จ มณิกาหันหน้ามองวายุแวบหนึ่ง"ไต่สวนเสร็จแล้ว คน ส่งมอบให้ฉันได้หรือเปล่า?"

ธาราวรรษเป็นสามีของวิรามร แม้ว่าจะเป็นคนละโมบโลภมาก ถึงตายก็ไม่สาสมกับความผิด แต่เนื่องจากว่าเขาเป็นสามีของวิรามร

และวิรามรเพิ่งจะคลอดลูก เธอห่างจากสามีไม่ได้ ลูกห่างจากพ่อไม่ได้

วายุเลิกคิ้ว"ไม่ฆ่า เก็บไว้ให้นายมีประโยชน์อะไร?"

ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นจำรูปลักษณ์หน้าตาของมณิกาไม่ได้ พูด ด้วยความเย็นชาเล็กน้อย

"แม้ว่าเขาจะโลภมาก แต่ก็ไม่ได้ฆ่าใครตาย โทษไม่ถึงกับตาย"

"อือ พูดได้ค่อนข้างมีเหตุผล"

วายุพยักหน้าเล็กน้อย"ในเมื่อเป็นแบบนี้ พาไปเถอะ"

"ขอบคุณ"

มณิกาคาดไม่ถึงว่าวายุจะพูดง่ายขนาดนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก ก็แบกธาราวรรษที่ได้รับบาดเจ็บในทันที ออกจากโรงซ่อนรถด้วยความยากลำบาก

จนกระทั่งเธอยัดคนเข้าไปกระโปรงหลังรถ สตาร์ตรถเก๋งแล้วขับออกไปนริศถึงได้มาตรงหน้าของวายุ"ประธานวายุรู้จัก'เขา'ด้วยเหรอครับ?"