บทที่ 315 ดื่มด่ำช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกัน

"งั้นนิอรล่ะ?"

วายุวางหมากที่อยู่ในมือลง และช้อนสายตามองมณิกา และถามกลับออกไปประโยคหนึ่งอย่างตรงไปตรงมา

คำถามของเขา ถามจนมณิกาถึงกลับลิ้นจุกปาก ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปอย่างไรดี

ทั้งสองคนสบตากันเพียงชั่วครู่ มณิกาถอนหายใจอย่างผิดหวัง พลันใช้ข้อศอกวางบนหน้าตักและยันคางเอาไว้ "ฉันรู้ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะพูดกับเธอว่ายังไงดีนะสิ"

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหญิงสาวที่กำลังลุ่มหลงอยู่ในวังวนความรักอย่างหัวปักหัวปำ โดยการไปบอกว่าคนที่เธอชื่นชอบอยู่เป็นคนหน้าซื่อใจคด แล้วเธอจะเชื่อมั้ยล่ะ?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มณิกาจับความรู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์อันตึงเครียดระหว่างเธอกับวายุนั้นมันได้ผ่อนคลายลงไปเยอะ

แต่ครั้งที่แล้ววายุได้ช่วยเหลือเธอไว้เยอะมาก มณิกาแทบจะไม่แสดงความรู้สึกโกรธเขาเลยด้วยซ้ำ

"ณิกา ดึกแล้วนะ เราควรจะกลับบ้านกันได้แล้วมั้ย?"

ด้านนอกห้องรับแขก นิอรกับเอเดนทั้งสองคนเดินเข้ามา โดยปัดเกล็ดหิมะที่อยู่บนตัวออก และพูดด้วยรอยยิ้มเฮฮา "ด้านนอกหิมะตกหนักมาก เย็นเฉียบ ขืนยังไม่กลับ ดึกหน่อยก็กลับไม่ได้แล้วนะ"

"พรุ่งนี้พวกหนูก็ไม่มีธุระอะไร คืนนี้ก็นอนที่นี่แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยกลับ"

ภายในห้องนอน หลังจากนายหญิงเนตรนั่งแช่เท้าแล้วซึ่งยังไม่ทันได้เอนหลังนอน พลันได้ยินเสียงนิอรพูดขึ้นมาอีกครั้ง จึงเดินออกมาจากห้อง และพูดคุยกับทุกคน

"หะ? เอ่อ...มันไม่ดีมั้งคะ"

นิอรหน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอาย พลางเอียงศีรษะมองเอเดน คล้ายจะเป็นการขอความคิดเห็นจากเขา

"คุณย่าคะ เรากลับกันดีกว่าค่ะ"

มณิกาไม่อยากจะนอนค้างคืนอยู่ที่นี่ เพราะเกรงว่าจะเป็นการสร้างโอกาสให้เอเดนกับนิอรมากขึ้นกว่าเดิม จนยิ่งทำเธอลุ่มหลงจนถอนหัวไม่ขึ้นหนักกว่าเดิม

"กลับทำไม? คนแก่อย่างย่าพูดแล้วมันยังไม่มีประโยชน์อีกเหรอไง? คืนนี้ไม่อนุญาตให้พวกหนูสองคนกลับไป ตกลงตามนี้นะ"

นายหญิงเนตรยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดออกคำสั่งลงมาแล้ว

ดังนั้น มณิกาเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อีกแล้ว

คนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ด้วยกัน และพูดคุยกันอยู่สักพัก จากนั้นต่างก็แยกย้ายกลับห้องของตัวเองไปพักผ่อน

มณิกานกับนิอรทั้งสองคนนอนอยู่ในห้องเดียวกัน แต่เพราะว่ามณิกามีอาการนอนไม่หลับ ดังนั้นเวลาดึกดื่นแล้วก็ยังนอนไม่หลับ

เธอกับนิอรนอนอยู่บนเตียงสองคน ท้ายที่สุดมณิกาก็อดถามคำถามที่อัดแน่นอยู่ในใจไม่ได้ "เอ่อ...แกกับเอเดนไปถึงขั้นไหนกันแล้ว?"

"โอ๊ย ทำไมแกถึงปากถึงได้ปากยื่นปากยาวแบบนี้นะ เรื่องพรรค์มันน่าถามนักหรือไง" เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ นิอรเริ่มอายเล็กน้อย

มณิกาพลันฉุกคิดถึงสภาพบ้านของนิอรก่อนหน้า ภายในบ้านของเธอมีร่องรอยการพักอาศัยของชายหนุ่มอย่างชัดเจน เธอจึงซักต่อ "แกสองคน นอนด้วยกันแล้วเหรอ?"

"อืม..."

นิอรครุ่นคิด และพยักหน้าแรงๆ

เมื่อวิธีคิดที่อยู่ในใจได้รับการยืนยันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หัวคิ้วมณิกาขมวดเข้าหากันจนแน่น "ทำไมแกทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่พูดคุยกับพ่อแม่แกบ้างเหรอ?"

"ฉันชอบใคร พ่อแม่ฉันเข้ามายุ่งได้ที่ไหน อีกอย่าง ตอนนี้แค่ปิดบังความสัมพันธ์เอาไว้ก่อน รอจนได้โอกาสประจวบเหมาะค่อยยกเลิกการหมั้นหมายกับแอนโทนี่ และสามารถอยู่กินกับเอเดนได้อย่างเปิดเผยแล้ว"

"เขาชอบแกมั้ย? แกไม่เคยสงสัยในความรู้สึกเขาที่มีต่อแกเลยเหรอ?"

"ไร้สาระน่า ถ้าเขาไม่ชอบฉัน แล้วยังจะอยู่กับฉันมั้ยล่ะ?"

"แต่แกไม่รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของพวกแกมันพัฒนาไปเร็วมากเหรอ?"

"การตกหลุมรักตั้งแต่วินาทีแรกนั้น คนอื่นเคยมีดูตัวสามวันก็แต่งงานก็มี ฉันเนี่ยถือว่าช้าเป็นเต่ามากแล้วนะ" นิอรฟังมณิกาพูด จนเริ่มไม่สบอารมณ์ "เชอะ ขี้เกียจจะพูดกับแกแล้ว ฉันจะเปลี่ยนห้องนอน"

นิอรพูด และลุกขึ้นพร้อมกัน พลางจัดการใส่เสื้อผ้า และเดินออกไปจากห้องนอนจริงๆ

เดิมทีได้จัดเตรียมห้องเป็นสองห้อง แต่นิอรอยากมานอนกับมณิกา เลยย้ายมานอนด้วย

เวลานี้ เรื่องเลยเถิดจนเกิดรู้สึกไม่มีความสุข ปากพูดว่าจะออกไปก็เดินออกไปดื้อๆ

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมเชื่อฟังคำเกลี้ยกล่อม มณิกายกมือขึ้นกุมหน้าผาก เพราะรู้สึกปวดศีรษะเป็นพัน ๆ เท่า

เธอเอนตัวลงนอนบนเตียงสักพัก แต่ก็ยังนอนไม่หลับจริงๆ จึงนึกถึงป่าท้อทางด้านหลังสนามบ้านเก่าตระกูลเดชากุล ดังนั้นจึงรีบใส่เสื้อผ้าและลุกจากเตียงทันที