บทที่ 314 การแข่งวางหมากระหว่างคนสองคน

สำหรับเธอแล้ว เอเดนกล้าพูดคำพวกนี้ออกมาต่อหน้านายหญิงเนตร ถือว่ายอมรับเธอแล้ว

ซึ่งนั่นก็เป็นการยอมรับอย่างเปิดเผยแล้วว่าเธอเป็นแฟนสาวของเขา

ทั้งหมดนี่ เป็นสิ่งที่นิอรต้องการ

"ใช่ ใช่ค่ะคุณย่า เรื่องนี้ ไม่รีบค่ะ" นิอรพยักหน้า

"หือ?"

จู่ ๆ นายหญิงเนตรก็เบนศีรษะมามองเธอ และรอยยิ้มที่อยู่บนหน้าแสร้งทำทีไม่พอใจเล็กน้อย "คุณย่าเหรอ?"

"คะ?"

นิอรถึงกลับสมองเบลอเล็กน้อย เพราะไม่ค่อยเข้าใจ

"เอเดนเรียกฉันว่าคุณแม่ หนูกลับเรียกฉันว่าคุณย่าเหรอ?" นายหญิงเนตรย่นคิ้วเพื่อตักเตือน

"เอ่อ...เหอะ ๆ ๆ คุณ...คุณป้า?"

เธอยื่นมือออกมาเกาหัว มักรู้สึกว่าการเรียกนายหญิงเนตรเช่นนี้มันดูแปลกพิกล

มณิกาที่นั่งอยู่ด้านข้างพลางยกถ้วยน้ำชาที่อยู่บนโต๊ะขึ้น และก้มหน้าดื่มน้ำชาต่อไป ด้วยความวิตกกังวล

ตกลงว่าเธอจะพูดยังไงกับนิอรให้เห็นธาตุแท้ของเอเดนดีนะ?

"นี่ ยัยเด็กฉลาด มานี่ รีบกินเข้า กินเยอะๆ นะ หนูผอมมาก" นายหญิงเนตรดีใจอย่างเปี่ยมล้น จนหน้าแดงอย่างมีความสุข

เมื่อพูดจบก็ถอนหายใจออกมา "ตาเจ็ดอายุเลยสามสิบแล้ว ตอนนี้มีคนดูใจกันอยู่ ถือว่าตัดปัญหาที่หนักใจฉันออกไปได้เรื่องหนึ่ง แต่พวกเธอต้องรีบเข้าหน่อย ฉันอยากอุ้มหลานซะแล้วสิ"

"อึก... แคร่ก แคร่ก แคร่ก..."

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ใบหน้านิอรแดงแจ๋ยาวไปจนถึงต้นคอ ในทางกลับกันมณิกากลับสำลักน้ำทันที และกำลังพยายามไอออกมาสุดกำลัง

"นี่ ๆ ๆ หนูณิกาเป็นอะไรไป?"

นายหญิงเนตรเห็นมณิกาสำลักน้ำ จึงอดปากพูดไม่ได้ "ย่าไม่ได้เร่งหนูนี่ แต่ว่าย่าก็ควรจะพูดกับหนูนะ ก่อนหน้านี้หนูให้ย่าแนะนำอีกคนให้ ย่าเจอคนที่เหมาะกับหนูตั้งหลายคน หนูอยากจะเจอหน้าเจอตาสักหน่อยไหมล่ะ?"

"อะไรนะคะ? หนู...ไม่...แคร่ก แคร่ก แคร่ก..."

ต่อมา มณิกาก็เริ่มสำลักหนักมากขึ้นมากกว่าเดิม

วายุที่นั่งอยู่ด้านข้างกำลังสบตาเธอพอดี เธอไม่ได้ไอต่อหน้านายหญิงเนตร แถมยังไอให้วายุหนักขึ้นอีก

คิ้วหนาทึบของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม แววตาไม่มีการปกปิดอาการรังเกียจสักนิด

พลางยื่นมือออกไปหยิบทิชชูให้เธอหนึ่งแผ่น "เซ่อซ่า"

มณิกาโดนด่าว่าเซ่อซ่าอีก จนเธอไม่สบายใจ และเก็บงำอาการไอเอาไว้อย่างหนัก และจ้องมองเขาด้วยความโกรธเคืองจนหน้าดำหน้าแดง "เกี่ยวอะไรกับคุณ!"

ไม่ใช่เรื่องตัวเองก็ยุ่งไม่เข้าเรื่อง

"ทำลายบรรยากาศด้านหน้าผมให้สกปรก"

ชายหนุ่มยืดตัวตรง เขาแผ่อารมณ์ชนชั้นสูงและเพียบพร้อมทุกอย่างออกมา ราวกับเอาความเป็นผู้ดีไฮโซเข้าไปอยู่ในสายเลือด ขนาดรับประทานอาหารยังสง่างามจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้อย่างชัดเจน และเมื่อเปรียบเทียบกับมณิกาที่อยู่ด้านข้าง ถือว่าทิ้งห่างกันอย่างมากจริงๆ

ยิ่งทำให้เธออับอายขายหน้าหนักกว่าเดิม

"รังเกียจที่มันสกปรกก็ออกไปกินข้างนอกสิ!"

ไม่รอให้มณิกาพูดออกมา นายหญิงเนตรก็พูดอย่างโกรธเคืองทันที "คนเราไม่มีความสามารถ แต่กลับหยิ่งผยองเหลือเกิน"

นายหญิงเนตรพูดติดตลกให้มณิกาที่กำลังโกรธเคืองอยู่ เธอกลั้นหัวเราะ จนพยักหน้าหัวโยกทันที "ค่ะ คุณย่าพูดถูกค่ะ ผู้ชายนะ ไม่ต้องหยิ่งจองหองขนาดนี้ก็ได้ ถ้าคนนอกเห็นเข้า ต้องรู้สึกว่าเขามีนิสัยคุณหนูอย่างแน่นอนเลยค่ะ"

เปลี่ยนคำพูด คล้ายกับพวกผู้หญิงสาวๆ นั่นแหละ

เมื่อเธอพูดประโยคนี้จบ พลันสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิโดยรอบลดลงไปไม่น้อย อากาศเย็นเฉียบ จนหนาวเสียวสันหลัง

มณิกาหนาวจนตัวสั่นเล็กน้อย ชั่วพริบตาเธอก็เห็นสายตาอันแหลมคมของเขาที่เล็งแสงออกมา

"คุณย่าคะ คุณย่าว่าหนูพูดถูกต้องมั้ยคะ?"

เธอจงใจถามนายหญิงเนตร จากนั้นก็ฟ้องออกไปทันที "คุณย่าดูนะคะ คุณย่า เขายังจ้องหนูตาเขม็งอยู่เนี่ย!"

"วายุ แกเป็นอะไรไป? หนูณิกาหล่อนเป็นน้องสาวแกนะ ถ้าแกให้ย่าเห็นอีกครั้งว่าแกไปรังแกเธออีก ย่าจะตัดขาแกซะ"