บทที่ 313 เอเดนสารภาพรัก

เธอกระแซะนิอร

แม้ว่าจะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ทว่ามณิกายังจับสัมผัสได้ว่านิอรให้ความสนใจเอเดน เลยอดวิตกกังวลไม่ได้

เรื่องบางเรื่อง เธอยากจะบอกนิอรตรงๆ แต่กลับกลัวว่าอีกเดี๋ยวนิอรจะเอาไปบอกเอเดน

"พูดมั่วอะไร ฉันไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย"

นิอรหยิกแขนของมณิกา พลางบ่นกระปอดกระแปด

"ไปกันเถอะ อย่ายืนตรงหน้าประตูอยู่เลย มันหนาวชะมัด"

เอเดนเสนอตัวเข้ามาช่วยณิกาถือของ ส่วนมณิกาก็เดินเข้าไปด้านในพร้อมกับนิอร

เมื่อเดินผ่านห้องโถงที่อยู่ด้านหน้า เดินผ่านสะพานเล็กๆ ที่มีน้ำไหลอยู่ด้านล่าง ก็มาถึงห้องรับแขก

ภายในห้องรับแขก มณิกามองเห็นนายหญิงเนตร เธอจึงเดินนำหน้าไปอย่างยินดี "คุณย่า ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยค่ะ ช่วงนี้สบายดีใช่มั้ยคะ?"

"คนแก่อย่างย่าสบายดี สบายดีมากจ๊ะ" นายหญิงเนตรจูงมือเธอเอาไว้ เพื่อเป็นการแสดงให้มณิกานั่งลงด้านข้างเธอ "ทำไมไม่เจอหน้าเจอตากันไม่กี่วันเอง หนูผอมลงอีกแล้ว"

"ไม่นะคะ เหมือนเดิมทุกอย่างเลยค่ะ"

มณิกายิ้มอย่างรู้ทัน และสุขใจในความเป็นห่วงเป็นใยของนายหญิงเนตร และมักรู้สึกว่าความอบอุ่นมันแทรกซึมจนหลอมรวมอยู่ในห้องหัวใจ

ทันใดนั้น เธอก็ชี้ไปที่นิอรที่ยืนอยู่ด้านข้าง และพูดกับนายหญิงเนตรทันที "คุณย่าคะ นี่คือ...เพื่อนสนิทของหนูค่ะ ชื่อนิอร วันนี้ตั้งใจมาเยี่ยมคุณย่าพร้อมกับหนูค่ะ"

มณิกาจงใจพูดอธิบายว่านิอรมาเยี่ยมเยียนนายหญิงเนตรพร้อมกับเธอ ก็เพื่อจะหลีกเลี่ยงนายหญิงเนตรรู้ว่านิอรชอบเอเดน

แม้จะพูดว่านายหญิงไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิดเอเดน แต่ด้วยการสังเกตของเธอเองในช่วงนี้ นายหญิงเนตรยังชอบเอเดนมาก

เกรงว่าเธอคงไม่รู้เรื่องความทะเยอทะยานของเอเดนเลย

"สวัสดีค่ะคุณย่า หนูชื่อนิอร คุณย่าเรียกหนูว่านิอรก็ได้ค่ะ" นิอรฉีกยิ้มให้ หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดูมาก

"โอ้โห นิอร หนูช่างสวยมากจริงๆ เลย เดินทางมาคงหนาวมากใช่มั้ย? มานั่งเร็ว" นายหญิงเนตรพูด พร้อมทั้งออกคำสั่งให้บ่าวไพร่ที่อยู่ทางด้านข้าง "รีบไปรินน้ำมาให้ยัยหนูนิอรดื่มเร็วเข้า"

"ขอบคุณค่ะคุณย่า"

นิอรนั่งลงด้านข้างมณิกา จังหวะที่นั่งลงนั้น สายตาแสดงความรู้สึกของเธออดไม่ได้ที่จะมองมาทางเอเดน

ถึงแม้ชายหนุ่มแค่มองเวลาที่นายหญิงเนตรพูดคุยออกมา กระทั่งไม่ได้เหลือบมองเธอสักนิด นิอรยังรู้สึกว่าการจ้องมองเขาเช่นนี้ถือว่ามีความสุขมากแล้ว

ที่แท้ ความรักมันก็งดงามเช่นนี้เอง

คนหลายคนนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก ผ่านไปไม่นานวายุก็กลับมาถึงแล้ว

"หึ เจ้าตัวแสบของหนูช้าที่สุดทุกครั้ง ให้พวกเราต้องมานั่งรอแกอยู่เนี่ย" นายหญิงเนตรกลอกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่ามุมปากกลับไม่สามารถปกปิดรอยยิ้มเอาไว้ได้

แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน นายหญิงเนตรเอ็นดูทะนุถนอมวายุเป็นอย่างมาก

วายุกวาดตามองคนอื่นที่อยู่ในห้องรับแขก และยังแสดงความเย็นชาเช่นเดิม "ขอโทษครับ งานที่บริษัทยุ่งมาก ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้จริงๆ"

"พอแล้ว รีบไปกินข้าวเถอะ ขืนมาช้าอีกนิด กับข้าวก็เย็นหมดแล้ว

นายหญิงเนตรลุกขึ้นและเดินมุ่งหน้าไปทางห้องอาหาร เอเดนพูดคุยกับวายุ นิอรเกาะแขนมณิกาไว้แน่น และพูดกระซิบตลอด "นี่ ทำไมแกไม่พูดล่ะว่าวายุจะกลับมาด้วย ถ้ารู้ว่าเขาจะมา ฉันจะลากแก ให้พวกเราพรุ่งนี้ค่อยมากันใหม่ก็ได้"

นิอรราวกับไม่ชอบขี้หน้าวายุจริงๆ

แต่มณิการู้อย่างดีอยู่แก่ใจ การที่นิอรไม่ถูกชะตากับวายุ เพราะช่วงนี้เธอเกิดเรื่องขึ้นเยอะมาก ในสายตาของนิอรนั้น ทุกการกระทำและคำพูดของวายุแสดงให้เห็นว่า "แค่ยืนมองอยู่ข้างๆ ไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วย" เท่านั้นเอง

"เรามาหาคุณย่า ไปสนใจเขาทำไม"

"พูดก็ถูกต้องนะ"