บทที่ 312 อยากเจอว่าที่แม่สามี

"พี่ณิกา ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วไง ฉันอยากจะทำงานกับพี่" มิงค์เชิดปลายคางขึ้น และแสดงท่วงท่าเย่อหยิ่ง ราวกับตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าต้องทำงานกับมณิกาให้ถึงที่สุด

"เชอะ ทำงานกับฉันเนี่ยนะ?"

มณิกายิ้มเยาะอย่างดูถูก "ตอนนี้ฉันก็แห้งกรอบเตรียมกินผักกินหญ้าอยู่แล้วเนี่ย แกต้องการจะอยู่กับฉัน กลัวว่าขนาดผักหญ้ายังไม่มีจะกินนะสิ"

"ตอนนี้อับจนหนทางแต่ทุกปัญหาย่อมมีทางออกเสมอค่ะ"

มิงค์หัวเราะร่า จากนั้นจึงหันหน้ามา พลางชี้ไปทางประตู

มณิกาเองก็หันหน้าไปมองตาม จึงเห็นวายุยืนอยู่ตรงประตูของบริษัท

เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน มณิกาดึงมือที่พาดอยู่บนบ่าของมิงค์ออกทันที และถามกลับด้วยความสงสัย "คุณมาทำอะไรคะ?"

"ทำไม ท่านประธานมณิกาลืมเรื่องเซ็นสัญญากับผมแล้วใช่มั้ยครับ?"

ชายหนุ่มยืนตัวตรง และหรี่ตามองเธออย่างเย็นชา พลางเดินจ้ำอ้าวเข้ามาหา "โปรเจคที่ผมร่วมลงทุนไปตั้งหลายล้าน ยังไม่ทันได้ดำเนินกิจการเลยก็ล้มละลายเสียแล้ว ไม่คิดจะถามไถ่ความเห็นผมสักคำเลยเหรอ?"

"ฉัน..."

มณิกาน้ำท่วมปากทันที ซึ่งไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามของวายุไปอย่างไรดี

ซึ่งเป็นไปตามที่เขาพูดทั้งหมด

บริษัทจัดงานแต่ง'พบรัก'เขาร่วมหุ้นจริงๆ แถมยังเช่าตึกติดกันไว้ตั้งสิบชั้น เพื่อเตรียมการทำงานใหญ่

แต่ผู้ชายคนนี้มีเหตุผลส่วนตัว จึงหยุดตกแต่งตึกด้านข้าง และไม่ได้มาที่บริษัทจัดงานแต่ง'พบรัก'อีกเลย

มณิกายังคิดว่าวายุจะไม่สนใจโปรเจคความร่วมมือทางด้านนี้อีกแล้ว

ดังนั้นตั้งแต่เกิดเรื่องจนมาถึงตอนนี้ เธอไม่เคยคิดเลยว่าวายุจะหยิบโปรเจคนั้นกลับมา เพื่อทำต่อ

"อาศัยสัญญาในตอนแรก ผมเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่สุดของบริษัทพบรักเวดดิ้ง ที่นี่ ต้องทำตามที่ผมพูดถือเป็นสรุปสุดท้ายแล้ว"

ชายหนุ่มเดินเข้ามา และใช้สายตาเหลือบมองร้านที่ถูกทุบแล้วรอบหนึ่ง ราวกับถูกทิ้งระเบิดเช่นนั้น จนสามารถพูดได้ว่าเป็นสนามรบของซีเรียได้โดยตรง

เขาอยากจะหาที่นั่ง แต่กลับหาไม่เจอ

"ยกเก้าอี้มาตัวหนึ่ง"

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาชี้มายังเก้าอี้ที่อยู่ทางด้านข้าง พลันพูดออกมาอย่างเฉยเมย

มิงค์พยักหน้าทันควัน "ท่านประธานวายุรอสักครู่ค่ะ ฉันจะไปเอาให้คุณเอง..."

"คุณหยุดอยู่กับที่!"

วายุตะโกนรั้งเอาไว้ พลางใช้นิ้วเรียวยาวชี้มาทางมณิกา "คุณ ไปยกเก้าอี้มาให้ผม"

"ฉัน..."

มณิกาโดนเขาออกคำสั่งอย่างกะทันหัน จนเธอเกิดความรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

แต่เมื่อครุ่นคิดอย่างรอบคอบแล้ว วายุได้แอบช่วยเธอลับๆ ไว้ตั้งมากมาย การร้องของเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้มันก็ไม่ใช่เรื่องเกินเหตุอะไร

"ตกลง ฉันจะไปยกเก้าอี้ให้คุณ"

เธอหันหลังกลับเดินไปหยุดมุมห้อง โดยหาเก้าอี้ที่สมบูรณ์ตัวหนึ่งมา และหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดให้สะอาด จากนั้นจึงยกมาวางด้านหน้าวายุ "ไม่ทราบว่าท่านประธานวายุวันนี้มาถึงที่ มีคำชี้แนะอะไรเหรอคะ?"

ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ และนั่งไขว่ห้าง พร้อมทั้งเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อย มือทั้งสองข้างพลางประกบกันอยู่ตรงบริเวณช่องท้องน้อย ซึ่งเป็นท่านั่งเจ้านายผู้รากมากดี โดยแผ่รัศมีความโหดร้ายและไร้เหตุผลออกมาจากร่างกาย

แม้ว่าท่วงท่าจะดูเกียจคร้านอยู่บ้าง แต่กลับให้ความรู้สึกถูกกดดันจนหนาวเหน็บของราชาแห่งสัตว์ป่าที่เพิ่งตื่นนอน

"คุณ เป็นผู้รับผิดชอบของพบรัก ผ่านเหตุการณ์เรื่องนี้แล้ว ได้วิเคราะห์ถึงจุดปัญหานี้ไว้อย่างไรบ้าง?" เขาย้อนถามตามข้อเท็จจริง

มณิกาพยักหน้า "เป็นความประมาทของพวกเราเอง ที่ไม่ได้ตรวจสอบอุปกรณ์ให้ดีเสียก่อน ถึงได้เกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้นมา"

"มนุษย์เรา ไม่มีวันที่จะสะดุดล้มลงเพราะก้อนหินก้อนเดิม ส่วนคุณ เป็นตัวอย่างข้อยกเว้นที่ไม่เหมือนใครหรือไม่มีใครเหมือนจริงๆ ที่กลายเป็นคนโง่เขลาโดนก้อนหินก้อนเดิมทำให้สะดุดจนล้มระเนระนาดถึงสองครั้งสองคราว"

ชายหนุ่มตำหนิเธออย่างไม่ไว้หน้า

มณิกาโดนตำหนิเป็นชุด จนเธอเกิดความรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง "แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไง เรื่องนี้จะโบ้ยโทษฉันคนเดียวทั้งหมดได้ยังไง ถึงอย่างไรหากมันเป็นแผนการโจ่งแจ้งก็สามารถป้องกันได้ทันท่วงทีแต่แผนการลับๆ ยากแก่การป้องกัน ใครจะไปรู้ว่าศิริธรรมจะแอบทำเรื่องมากมายลับหลังแบบนี้ล่ะ"

"ผิดก็ว่าไปตามผิด! ทุกคนต่างมองที่ผลลัพธ์เท่านั้น ไม่ได้มองถึงขึ้นตอนที่เกิดขึ้น"

สีหน้าวายุเย็นเฉียบ และแสดงอำนาจบารมีของผู้เหนือกว่าออกมา "โชคดีครั้งนี้คนที่ถูกลูกหลงเป็นพงศ์พิทย์ ถ้าแรงระเบิดมันแรงกว่านี้สักหน่อย และทุกคนที่อยู่ในร้านจัดงานแต่ง'พบรัก' เสียชีวิตในที่เกิดเหตุทั้งหมด ถึงเวลานั้น คุณคิดว่าใครจะรอฟังคำอธิบายพล่อยๆ ของคุณกัน?"