บทที่ 319 เธอทำลายวายุ

เขาไม่เคยกินแบบนี้มาก่อน แต่วายุรู้ดีว่ามณิกาชอบมาก ดังนั้นเลยไปสอบถามเรื่องพวกนี้มาก่อนหน้าแล้ว

"ดีจัง ดีจังเลยค่ะ"

มณิกาดีใจที่สุด

ดังนั้นทั้งสองคนเลยวุ่นวายอยู่ในห้อง และเริ่มก่อกองไฟ ไม่นานนักนริศก็มาถึง

จึงเคาะประตูห้อง "ประธานวายุครับ?"

"เข้ามาสิ"

เมื่อได้ยินคำสั่ง นริศจึงเดินหอบหิ้วกล่องรักษาอุณหภูมิเดินเข้ามา และเหลือบมองมณิกาที่นั่งอยู่ในห้องขนาดใหญ่แวบหนึ่ง และเกิดความรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างจนไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

พลางใช้สายตาประเมินร่างกายของพวกเขาสองคนสลับกันไปมา

นี่มัน...

พวกเขาสองคนไม่ใช่ไม่ลงรอยกับอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

"จะแบกไว้ทำไม? เข้ามา ปิ้งอาหารเร็ว" วายุออกคำสั่งทันที

นริศถึงได้เข้าใจ เขาเป็นคนทำงานของเขา มาทำงานโดยเฉพาะ "อ้อ ครับผม"

เขารีบเดินตรงมาทางด้านหน้ามา และวางสิ่งของลง และหันหลังกลับไป และหยิบตะแกรงย่างออกมา และนั่งอยู่ด้านหน้ากระถางกองไฟ และเริ่มปิ้งย่าง และนำไวน์ผิงไฟอยู่ห่างๆ

มณิกานั่งอยู่ด้านข้าง และคอยเหลือบมองโดยรอบ จึงมองเห็นบานกระจกสองใบทางตะวันตกกำลังเปิดอยู่ ถึงได้วางใจ มิเช่นนั้นอากาศจะเป็นพิษได้

วายุซื้อถ่านคุณภาพดีที่สุดมา จะเผาไหม้ยังไง ก็ไม่มีควัน

เวลานี้เอง วายุก็ลุกขึ้นและเดินออกไป นริศฉวยจังหวะถามมณิกาทันที "คุณมณิกา คุณกับเจ้านายของผม คืนดีกันแล้วเหรอ?"

"คืนดีอะไรล่ะ? พวกเราก็ดีกันอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ?"

"มีแบบนั้นด้วยเหรอ? ก่อนหน้านี้พวกคุณยังไม่เห็นสนใจอีกฝ่ายเลย" นริศพูดอย่างจริงจัง

มณิการู้สึกว่ามีบางอย่างจำต้องตักเตือนนริศเล็กน้อย จึงพูดออกไป "เรื่องของฉันกับวายุ ที่ทางที่ดีที่สุดอย่าให้คนอื่นรู้ โดยเฉพาะคุณ ปิดปากให้เงียบสนิท"

"หมายความว่ายังไง?"

จู่ ๆ นริศก็ได้กลิ่นอายแปลกประหลาดออกมา เขาหรี่ตาลงจนเป็นช่องแคบ และคอยประเมินมณิกา จากนั้นก็เบิกตาโต และพยักหน้าเล็กน้อย และแสดงท่วงท่าตื่นตระหนก "อ้อ ผมรู้แล้ว คุณกำลังมีความรักกับเจ้านายของผมอยู่?"

"แค่ลองคบหาดูใจเท่านั้นแหละ ถ้าไม่เหมาะสม ก็จะไม่ฝืนต่อ" มณิกาก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง

"ชิชะ วิธีการสนุกๆ ไม่คิดว่าเจ้านายผมจะมีช่วงทดลองคบหาด้วย ฮ่า ๆ ๆ ..." นริศหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

ไม่นานนักวายุก็กลับมา ในมือมีถุงน้ำร้อนอันนุ่มๆ พกติดมือมาด้วย และเดินมาอยู่ข้างตัว พร้อมทั้งยื่นให้เธอ "ทำให้มืออุ่น"

"ยังมีกองไฟอยู่ไม่ใช่เหรอคะ? แล้วจะเอาถุงมืออุ่นๆ มาทำไมกัน"

มณิกาบ่นพึมพำ แต่ก็ยังรับถุงมืออุ่นลายโปเกมอนอันนั้นมาจากมือของวายุ ช่างน่ารักมาก ขนนุ่มสบายมาก "นี่เท่ากับ ...ให้ฉันใช่มั้ย?"

"อืม" เขาพยักหน้า

นริศที่กำลังนั่งย่างบาร์บีคิวอยู่นั้นก็ทำปากยื่นปากยาว และส่ายหน้าไปมา "จิ๊จ๊ะ...ประธานวายุ ไม่ง่ายเลยที่จะสารภาพรักกับคุณมณิกาแล้ว แต่กลับให้ถุงมืออุ่นๆ? มันดูล้าสมัยไปหน่อยมั้ย...โอ๊ย"

เขายังพูดไม่ทันจบประโยค วายุก็ตบกะโหลกเขาหนึ่งที "นั่งย่างบาร์บีคิวของนายไป ย่างไม่อร่อย ฉันจะให้นายนั่งย่างให้ฉันทั้งคืน"

"ประธานวายุ ทางที่ดีที่สุดคุณต้องอ่อนโยนกับผมสักหน่อย ถึงอย่างไรตอนนี้เป็นช่วงลองคบหาดูใจกันอยู่นะ การใช้แรงจนเกินเหตุ ระวังนะการลองคบหาดูใจของคุณมันจะถูกฉีกสัญญาเอา"

นริศอาศัยว่ามณิกาอยู่ด้วย ถึงได้มั่นใจอย่างเต็มกำลัง

"ปีกกล้าขาแข็งแล้ว ถึงได้มาข่มขู่ผมได้งั้นสิ?" ใบหน้าชายหนึ่งอันหล่อเหลาเริ่มแสดงความเย็นชาเล็กน้อย

นริศหดต้นคอลง และพูดแกมร้องของชีวิตอย่างพร้อมใจ "ไม่ๆ ไม่กล้าแล้วครับ"

มณิกาที่อยู่ด้านข้างเริ่มหัวเราะอย่างสนุกสนาน

จากนั้น ทั้งสามคนกำลังนั่งข้างถาดก่อกองไฟ นั่งกินบาร์บีคิวไปด้วย และดื่มเหล้า และพูดคุยกันไปด้วย

อาจเป็นเพราะว่านริศเอาบาร์บีคิวที่เป็นวัตถุดิบที่หมักสำเร็จรูปเป็นอย่างดีมาให้ ดังนั้นรสชาติเลยไม่เลวทีเดียว

กินอิ่มอย่างอิ่มหมีพีมัน จนกินเวลาถึงตี3กว่า

วายุพามณิกากลับไปส่งที่ห้อง มณิกาโบกมือให้เขาอย่างเงียบๆ และกระซิบพูด "บ๊ายบาย"