บทที่ 320 คุณจะไปจริงเหรอ

"เจ็บ"

วายุพูดออกมาหนึ่งคำ

"เจ็บมากเหรอคะ"

"เจ็บมาก!"

"อันตรายมากไหม ต้องโทร120 หรือเปล่า?"

วายุทำให้มณิกาตกใจมาก ทั้งเป็นห่วงทั้งไม่กล้าทำอะไรส่งเดช

จากนั้น ชายหนุ่มก็กุมมือเธอไว้ ตอนที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวนั้นเอง เขาก็เอามือเธอไปวางไว้ทาบตรงตำแหน่งนั้นแล้ว "ไม่ต้องโทร120 หรอก คุณช่วยผมนวดหน่อย ก็ได้แล้ว"

"เอ่อ...มันมีเสื้อผ้ากั้นเอาไว้อยู่จะนวดยังไงละคะ?"

มณิกาเป็นห่วงอาการของวายุมากจนเกินเหตุ อีกทั้งอาจเป็นเพราะการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันทำให้สมองของเธออยู่ในภาวะหยุดชะงัก ดังนั้นเธอจึงพูดคำที่เข้าท่าออกมาโดยไม่ทันได้คิด

ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว วายุก็ตอบรับอย่างจริงจังทันทีว่า "งั้นผม ถอดเลยนะ"

"ถอด..."

สมองของมณิกาตื้อไปชั่วขณะ ทันใดนั้นก็ตั้งสติได้ พูดว่า "วายุ คุณ ... ทำตัวทุเรศแล้วนะ"

"เปล่านะ เจ็บมากจริงๆ"

เขาพูดอย่างเอาจริงเอาจัง ฟังน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง ไม่มีท่าทีว่าจะล้อเล่นเลยสักนิด

มณิกาก็ทั้งเป็นห่วงทั้งไม่รู้จะทำอย่างไรดี "เจ็บมากแค่ไหนคะ?"

"เจ็บจนจะขาดออกจากกันแล้วมั้ง"

"จะขาดหรือไม่ขาด คุณไม่รู้เหรอ"

"เจ็บจนชาไปทั้งตัว ลองดูแล้ว" เขากุมมือเธอ แหวกเสื้อผ้าออก ยื่นมือเข้าไปดื้อๆ "คุณลองดู"

มณิกาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร อาจจะเป็นเพราะเป็นห่วงจนขาดสติ ก็ลองจริงๆ แต่ในฝ่ามือร้อนผ่าวจนน่าตกใจ กระทั่งไม่มีปัญหาเรื่องความอ่อนปวกเปียกอยู่แม้แต่น้อย

ทันใดนั้นเธอก็รู้ตัว "วายุ คุณหลอกฉัน..."

"ยายบ๊อง ทำไมเธอถึงได้หลอกง่ายขนาดนี้"

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ โน้มตัวมา ปิดปากเธอด้วยการจุมพิต

ภายในผ้าห่มอันอบอุ่น ขณะที่เขากำลังจูบอย่างร้อนแรงและบ้าคลั่ง มณิกาก็ค่อยๆ สูญเสียออกซิเจนภายในสมอง ตกอยู่ในภาวะถูกเขาบงการ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน รอจนเธอได้สติตื่นขึ้นมา ชายหนุ่มบรรเลงรักอย่างดิบเถื่อน หิวโหย จมดิ่งอยู่ในมหาสมุทรแห่งรัก ด้วยความบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ

"อื้อ...วายุ คุณบ้าไปแล้วเหรอ ที่...นี่มันบ้านคุณย่านะ..."

มณิกาแทบจะบ้าไปแล้ว โกรธเคืองอย่างยิ่ง "ไอ้คนหลอกลวง...แล้วสัญญาสามข้อที่ตกลงกันล่ะ"

"ข้อตกลงสามข้อภายในระยะเวลาสามเดือนที่คุณบอก งั้นพวกเรา...พรุ่งนี้ค่อยเริ่มนับใหม่ก็ได้ไม่เป็นไรหรอก"

มณิกา "....วายุ คุณมันหน้าด้าน"

"คุณเป็นคนก่อไฟขึ้นมาก่อนนะ คุณไม่รับผิดชอบดับไฟ แล้วจะให้ผมไปหาคนอื่นเหรอ"

"คุณ...."

เธอหมดคำพูดไปชั่วขณะ อากัปกิริยาชายหนุ่มชะงัก จูบบนหน้าผากของเธอ "ยัยบ๊อง ผมจะรับผิดชอบคุณ ไม่ต้องพูดถึงเจ็ดปี ต่อให้เป็นสิบปี ผมยินดีที่จะรอคุณ"

ประโยคนั้น คือคำสัญญา ยิ่งเหมือนเป็นคำสาบานที่เขามีต่อเธอ

ในความมืดมิด เสียงหายใจหนักหน่วงของชายหนุ่มดังอยู่ข้างหูเธอ ประโยคที่เขาพูดเมื่อครู่นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้หัวใจที่อ้างว้างโดดเดี่ยวของเธอเต้นระรัวไม่หยุด

ถึงแม้ว่า จะอยู่ภายใต้การเคลื่อนไหวของเขา เธอล่องลอยไปแตะจุดสูงสุด สัมผัสได้ถึงความสุขความผ่อนคลาย จนเกือบลืมตัวเองไปเลย

ตอนแรกมณิกาคิดว่าหลังจากเสร็จสิ้นการบรรเลงเพลงรักแล้ว เธอจะสงบลง เขาเองก็จะสงบใจลงด้วย

แต่ความจริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ความรัก ก็เหมือนกับความแห้งแล้งในฤดูใบไม้ร่วง ยาวเมื่อมีดาวอังคารเข้ามาผสมปนเป ก็ยิ่งแผดเผาจนควบคุมไม่ได้

ทันใดนั้นเอง เธอก็รู้สึกเจ็บที่หัวไหล่ ชายหนุ่มกัดเบาๆ ที่หัวไหล่เธอ จากนั้นพูดกับเธอว่า "ยัยเด็กโง่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็คือคนของผมวายุ นี่ คือตราประทับที่ผมฝากเอาไว้"

"ซี๊ด เจ็บจะตายแล้ว"

มณิการ้องเบาๆ ส่งเสียงฮึ่มด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง "มีสิทธิ์อะไร ฉันก็จะฝากตราประทับไว้บนตัวคุณด้วย ต่อไปนอกจากฉันแล้ว ถ้าคุณกล้ามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น ฉันจะตัดคุณทิ้ง!"

พูดพลาง ก็พาดลงบนไหล่เขา และกัดแรงๆ หนึ่งครั้ง เพื่อทิ้งรอยฟันเอาไว้

ความเจ็บปวดนั้น สำหรับวายุแล้ว เป็นเรื่องเล็กน้อยไม่สำคัญอะไรเลย แต่เขากลับมีความสุขมาก