บทที่ 33 ในที่สุดมณิกาก็แท้ง

เห็นได้ชัดว่ามณิกากำลังเลี่ยงปัญหาที่เกี่ยวข้องกับวายุ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องทวงถาม

ทุกคนย่อมมีความลับของตนเอง

เหนือเมฆปอกผลไม้และส่งให้มณิกา "อะ กินเถอะ"

"อ๊ะ? ให้ฉันเหรอ?"

มณิกาค่อนข้างแปลกใจกับพฤติกรรมของเขา เธอเพิ่งเห็นเขาปอกผลไม้และคิดว่าเขาปอกให้ตัวเอง

เหนือเมฆเป็นใคร?

เด็กหนุ่มเจ้าสำราญแห่งเมืองจันทรา ชายโรแมนติกที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้กันดี บุคคลที่ไม่เคยต้องเทคแคร์ผู้หญิงคนไหน

วันนี้จู่ๆ ก็ปอกผลไม้ให้เธอ

นี่...

"ฮะๆๆ ไม่ๆๆ ไม่ต้อง ฉันไม่หิว"

มณิการีบยกมือขึ้นเพื่อปฏิเสธ

"คุณชายอย่างฉันปอกผลไม้ให้ผู้หญิงเป็นครั้งแรก คุณกล้าปฏิเสธเหรอ?"

สีหน้าของเหนือเมฆเคร่งขรึมด้วยท่าทางไม่ต้องการให้ใครขัดใจ

ท่าทางแบบนั้นเหมือนกำลังจะบอกว่า: กูมอบอะไรให้คุณแล้วคุณยังกล้าปฏิเสธ คุณจะต้องรับผลที่ตามมา!

ในใจของมณิการู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เธอหยิบผลไม้ กัดมันและพูดขณะเคี้ยว: "ขอบคุณค่ะ"

ในเมืองจันทรา สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

ญาติพี่น้องที่แท้จริงกลับกลายเป็น 'ศัตรู' แต่คนที่แทบจะไม่เกี่ยวข้องกลับเต็มใจที่จะดูแลเธออยู่ข้างเตียง

ตอนนั้นเองก็เกิดความรู้สึกที่ยากที่จะไม่ตื่นเต้นกับมณิกา

ทั้งสองคุยกันอีกพักหนึ่ง และมณิกาก็เริ่มที่จะไล่แขกของเธอ "ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วก็กลับเถอะ ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวสบายมาก"

นั่งอยู่บนเก้าอี้เสริมและนั่งไขว่ห้าง และรอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นจากมุมริมฝีปากของเขา "ณิกาจ๊ะ นี่คุณแยกแยะดีเลวไม่ค่อยจะออกเลยใช่ไหม เป็นคนที่มีเรื่องให้ทำตั้งมากมาย การมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณ คุณควรจะต้องสำนึกบุญคุณถึงจะถูก"

"ฟู่..."

มณิกาผู้ซึ่งรู้สึกขบขันกับคำพูดของเขา อดหัวเราะไม่ได้ "ค่ะๆๆ คุณชายเหนือเมฆงานยุ่งมากไม่ใช่เหรอคะ ดังนั้นคุณก็รีบไปจัดการเรื่องของคุณเถอะค่ะ อย่าให้ฉันต้องทำถ่วงเวลาคุณเลย ฉันคงรับผิดชอบไม่ไหว"

"รับผิดชอบไม่ไหว ใช้ตัวรับผิดชอบก็ได้นะ"

"หึ สาวสวยรอบตัวคุณมีตั้งเยอะ แบบฉันเนี่ย คุณเอาลงเหรอคะ? ไม่กลัวว่าจะต้องกินข้าวบูดข้ามคืนเหรอคะ"

มณิกากลับไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเหนือเมฆ อีกทั้งยังพูดเล่นกับเขาอย่างอารมณ์ดี

เธอแต่งหน้า ดังนั้นผิวของเธอจึงคล้ำและใบหน้าเต็มไปด้วยกระ โดยเฉพาะคิ้วสีดำและตรงซึ่งดูเหมือนเครยอน ชินจัง

ไม่คิดว่าเหนือเมฆอยากจะเป็นเพื่อนกับเธอด้วยซ้ำ

เธอพูดจาประชดประชันตัวเองจนทำให้เหนือเมฆต้องหัวเราะตามไปด้วย

ทันใดนั้นในห้องคนไข้ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่ปีติด้วยบรรยากาศที่ยอดเยี่ยม

ช่วงเที่ยง เหนือเมฆยังให้โฮมสเตย์ของเมืองจันทราส่งอาหารเบาๆ เพื่อบำรุงสุขภาพเธอด้วย

เมื่อพนักงานส่งของนำอาหารของโฮมสเตย์มาถึง มณิกามองไปที่กล่องบรรจุภัณฑ์ที่สั่งกลับบ้านและตื่นตระหนกในเวลานั้น

"คุณชายเหนือเมฆ คุณใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายจังค่ะ อาหารมื้อหนึ่งที่โฮมสเตย์มันมากไปนะคะ คุณสั่งอาหารมาแบบนี้ ฉันไม่มีเงินจะคืนให้หรอกนะคะ"

เธอรู้ว่าเหนือเมฆเห็นเธอเป็นเพื่อน แต่มณิกาก็ไม่เคยลืมว่าตนเองนั้นเป็นเพียงเด็กบ้านนอกที่ครอบครัวยากจนมาจากพื้นที่ห่างไกล

แม้ว่าเหนือเมฆจะใจดีกับเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถร้องขอและเสพสุขกับมันอย่างไร้ยางอายได้

เพราะหากเธอต้องเป็นหนี้บุญคุณใครแม้เพียงน้อยนิด เธอไม่มีความสามารถจะใช้คืนได้

"ตระกูลโยธินของเรามีหุ้นในโฮมสเตย์ เธอวางใจเถอะ ถ้าเธอชอบ ฉันให้คนเอามาส่งให้เธอทุกวันเลย"

"ฉัน..."

มณิการู้สึกละอายใจ

"เป็นเพื่อนกับเธอ ถือเป็นโชคของฉัน แต่ถึงแม้อาหารที่โฮมสเตย์จะรสชาติไม่เลว แต่ฉันก็ไม่คุ้นลิ้น"

เธอให้ตัวอย่างอย่างขอไปที

และหวังเพียงว่าเหนือเมฆจะไม่ส่งอาหารมาให้เธออีก ไม่อย่างนั้นบุญคุณนี้ เธอคงไม่มีทางใช้คืนได้

ดังที่คนกล่าวไว้ว่า 'รับของเค้า กินของเค้า จะปฏิเสธคำขอของเค้าไม่ได้'

เหนือเมฆอยู่เป็นเพื่อนมณิกาจนถึงบ่าย เขาจึงกลับ