บทที่ 34 เหนือเมฆส่งดอกไม้

มณิกาที่กำลังพักผ่อนอยู่บนเตียงเห็นนายหญิงเนตรปรากฏตัวและลุกขึ้นนั่งทันที "คุณย่าเนตร"

ด้วยความสุภาพมณิกายังคงเรียกเธอว่า 'คุณย่าเนตร'

ในใจของมณิการู้ดี วายุกับธิกานต์หมั้นหมายกันได้ย่อมต้องผ่านความเห็นชอบของนายหญิงเนตรแล้ว

ตอนที่เธอท้อง นายหญิงเนตรไม่มีทางจะยอมให้ธิกานต์เข้ามาในตระกูลเดชากุลได้ แต่ตอนนี้เรื่องกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

มณิกาไม่แน่ใจว่านายหญิงเนตรไม่อาจจะโน้มน้าววายุได้ หรือว่าเธอเป็นคนกลับกลอกตีสองหน้า

คุณนายชิงแต่งกายด้วยชุดกี่เพ้ากำมะหยี่สีดำ เธออายุ 70 กว่าแล้ว มีผมสั้นประบ่าและหยิกเล็กน้อย แต่งหน้าบางเบา และมีอารมณ์ที่ดี

เธอเดินเข้ามาที่ข้างเตียงและมองไปที่มณิกาที่ดูซีดเซียว แม้จะเจ็บปวดใจ แต่ก็ยังไม่พอใจ "ถึงแม้ว่าวายุจะหมั้นกับธิกานต์แล้ว เธอก็ไม่ควรทำลายเด็กด้วยวิธีนี้"

ลูกในท้องของเธอเป็นเหลนตระกูลเดชากุล เป็นสิ่งที่นายหญิงเนตรเฝ้ารอมานานหลายปีแล้ว

หลังจากที่มีลูกในที่สุด คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายมันจะเป็น 'ใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำ ทุกอย่างกลายเป็นความว่างเปล่า'

ถึงแม้มณิกาจะชอบนายหญิงเนตร แต่เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ ก็อดจะไม่พอใจไม่ได้

ด้วยริมฝีปากซีด เธอเอนตัวพิงหัวเตียง ริมฝีปากขดขึ้น และเธอยิ้มอย่างเย็นชา "คุณย่าเนตรคิดว่าหนูควรจะเก็บเด็กไว้เหรอคะ?"

มณิกาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเครื่องมือในการเจริญพันธุ์

ถึงแม้ในท้ายที่สุด เพื่อที่จะหาความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ของพ่อแม่บุญธรรม และเพื่อรักษาพ่อบุญธรรม เธอสามารถใช้เด็กในท้องเป็น 'สิ่งแลกเปลี่ยน'ได้ เพราะเธอรู้ว่าตระกูลเดชากุลไม่มีทางจะปฏิบัติต่อเด็กในท้องคนนี้อย่างไม่เป็นธรรมแน่นอน

แต่ใครจะคิดว่าสุดท้ายวายุจะหมั้นกับธิกานต์

แล้วให้ลูกในท้องเรียกธิกานต์ว่า 'แม่' เธอไม่มีทางยอมรับได้!

"ฉัน..."

นายหญิงเนตรรู้ตัวว่าผิดต่อมณิกา จึงอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ "เฮ้อ ถึงฉันจะบอกว่าไม่พอใจที่เธอทำลายเด็กคนนี้ไป แต่ฉันก็พอจะเข้าใจนิสัยเด็กอย่างเธอได้ว่าเป็นผู้หญิงนิสัยดี และแข็งแกร่งกว่าธิกานต์มาก แต่ฉันแก่แล้ว ฉันไม่สามารถจะเข้าไปจัดการเรื่องแต่งงานได้ และเป็นเพราะวายุ เจ้าเด็กนั่นช่างไร้วาสนา"

เมื่อได้ยินคำพูดของนายหญิงเนตร ในใจของมณิกาก็เกิดความไม่พอใจไม่น้อย แต่นายหญิงเนตรยอมที่จะพูดออกมาแบบนี้ก็ทำให้มณิกาสบายใจขึ้นมาก

"ฉันไม่คู่ควรกับวายุ และยิ่งไม่หวังที่จะแต่งงานเข้าตระกูลเดชากุล"

มณิกาตอบตามจริง

นายหญิงเนตรมองดูเธอและยากจะเข้าใจ "ผู้หญิงตั้งมากมายพยายามแทบตายเพื่อที่จะได้แต่งงานเข้าตระกูลเดชากุล เธอกลับเป็นคนแรกที่ทำให้ฉันเห็นว่ามันแตกต่าง"

ระยะเวลาสามวันที่มณิกาอยู่กับนายหญิงเนตรที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล

ภายในสามวันนั้น เดิมทีนายหญิงเนตรก็ทำเพื่อจะให้มณิกาตั้งท้องเหลนของตระกูลเดชากุล แต่กลับคิดไม่ถึงว่าช่วงเวลาระหว่างพวกเธอสองคนที่ใช้ร่วมกันในสามวันนั้น ทำให้เธอชอบเด็กผู้หญิงที่ขยันและไม่โอ้อวดคนนี้

เธอหันหลังกลับไปมองพ่อบ้านที่อยู่ด้านหลัง ก็เห็นพ่อบ้านเดินเข้ามาและส่งกระดาษใบหนึ่งให้มณิกา

"เด็กน้อย ฉันรู้ว่าเธอเป็นเด็กดี ชีวิตยากจนข้นแค้น อีกทั้งยังต้องรักษาพ่อแม่ เงินจำนวนนี้ให้เธอ และถือว่าเป็นเงินชดเชยให้เธอจากตระกูลเดชากุล"

นายหญิงเนตรพูดจบก็ขอโทษด้วยความจริงใจ "ถึงแม้ว่าวันนั้นจะบอกว่าเธอมีความสัมพันธ์กับวายุโดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี แต่จะพูดไปเธอก็ไม่ได้ผิดอะไรเลย"

เด็กในท้องไม่อยู่แล้ว แน่นอนว่าเธอย่อมไม่พอใจ แต่ไม่อยู่แล้วก็คือไม่อยู่แล้ว จะให้ไปลงกับมณิกา เด็กก็ไม่มีวันกลับมา

ยิ่งกว่านั้นมณิกาก็เป็นคนนอก และเข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เพราะเรื่องเข้าใจผิด

"ไม่ ไม่ต้องค่ะ"

มณิกายังคิดว่าเมื่อครู่นายหญิงเนตรมาเพื่อ 'กรีฑามาถามโทษ' แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะมาเพื่อนำค่าเสียหายมาชดใช้ให้เธอ

"คุณย่าเนตร ถึงแม้มณิกาคนนี้จะเป็นคนจน แต่หนูจะขยันทำงานหาเงินมาดูแลพ่อแม่ ส่วนนี่..."

มณิกาส่งเช็คให้นายหญิงเนตร "คุณเอากลับไปเถอะค่ะ หนูคงไม่ได้ใช้"

"น้อยไป?"

นายหญิงเนตรมองเธอด้วยความไม่พอใจ