บทที่ 36 เลี้ยงข้าววายุ

"ฮะๆๆ ดี ดีๆๆ รู้สึกดีมากๆ "

วศินมีความสุขมากจนแก้มปริ มองไปที่วายุแล้วพูด "ลูกสาวของเราถูกแม่เค้าตามใจจนเสียเด็ก คุณอย่าถือสาเลยนะครับ"

"ใช่ค่ะๆ เธอไม่รู้เรื่อง คุณชายวายุอย่าโกรธเลยนะคะ"

บุษบารู้ดีถึงสถานะอันมีเกียรติของวายุดังนั้นเธอจึงไม่กล้าเรียกชื่อของเขาโดยตรง ดังนั้นจึงเรียกเขาว่า "คุณชายวายุ"

"ไม่หรอกครับ"

ใบหน้าที่เย็นชาของวายุเกิดรอยยิ้ม "หมอบอกว่าอาการทางร่างกายของลุงวศินเป็นปกติ และสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ในวันพรุ่งนี้"

"ฮ่าๆๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง"

"ใช่ ตาแก่พูดถูก ถ้าหากไม่ใช่เพราะคุณชายวายุช่วยไว้ ก็ไม่รู้ว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่"

บุษบารู้สึกขอบคุณวายุมากและไม่ลืมจะอธิบายให้มณิกา "พวกเราเป็นหนี้บุญคุณคุณชายวายุมากขนาดนี้ เย็นนี้ลูกต้องเลี้ยงข้าวเขานะ ได้ยินไหม?"

มณิกาเม้มปากและต้องการปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มีความสุขที่หายไปนานของพ่อแม่บุญธรรมของเธอ ในที่สุดเธอก็ไม่อาจจะหักหน้าของพวกเขาได้

ได้แต่พยักหน้าอย่างไม่พอใจ "เข้าใจแล้วค่ะ"

เธอไม่อยากเห็นวายุตีหน้าซื่อต่อหน้าพ่อแม่บุญธรรมของเธอจึงหันหลังแล้วเดินออกไปจากห้องพักคนไข้และไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล

"คุณพยาบาลคะ ช่วยตรวจสอบค่าใช้จ่ายของคุณพ่อฉันให้หน่อยได้ไหมคะ?"

ที่เคาน์เตอร์พยาบาล มณิกาบอกหมายเลขห้องของพ่อบุญธรรมของเธอและสอบถามนางพยาบาล

"วศินใช่ไหมคะ?"

"อือ ใช่ค่ะ"

"ค่า..." เมื่อดูจำนวนเงินในใบเสร็จ พยาบาลก็หยุดพูดทันที โน้มตัวเข้าใกล้หน้าจอคอมพิวเตอร์ และพึมพำเบาๆ "ระบบมันมีปัญหาหรือเปล่านะ ทำไมค่าใช้จ่ายถึงได้แพงขนาดนี้"

"ทำไมคะ?" มณิกาถาม

พยาบาลคำนวณค่าใช้จ่ายที่ค้างอยู่บนหน้าจอแล้วพูดกับมณิกาอย่างมั่นใจ "ค่าใช้จ่าย 2,375,824.33 ค่ะ"

"อะไรนะ? สองล้าน..."

มณิกาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา แล้วปิดปากของเธอไว้ เพราะกลัวว่าพ่อแม่บุญธรรมของเธอจะได้ยิน

เธอลดเสียงลงแล้วกระซิบ: "ทำไมเยอะขนาดนี้ล่ะคะ? ให้ฉันดูใบเสร็จได้ไหมคะ"

"เมื่อกี้ยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตอนนี้จ่ายไม่ไหว?"

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลัง

มณิกามองกลับไปและเห็นวายุมองมาที่เธอด้วยความสนใจอย่างมากด้วยรอยยิ้มเหน็บแนมบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

ตอนนั้นเองพยาบาลปริ้นท์ใบเสร็จออกมาแล้วส่งให้มณิกา "นี่คือใบเสร็จค่ะ เชิญค่ะ"

พยาบาลพูดกับมณิกาแต่สายตากลับมองไปที่วายุอย่างไม่วางตา แต่ก็หน้าแดงด้วยความชื่นชมอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ผู้ชายคนนี้ หล่อจังเลย

มณิการู้ว่าโรงพยาบาลเกื้อกูลเป็นโรงพยาบาลเอกชนระดับสูงที่มีค่าใช้จ่ายสูงมาก แต่เธอไม่คิดว่าจะสูงขนาดนี้

เธอดูตัวเลขในใบเสร็จแล้วรู้สึกเจ็บปวด

ก่อนหน้านี้คนตระกูลธนัตถ์โชติมอบเงินให้เธอสองล้าน เธอจ้างนักสืบเอกชนไปแปดหมื่นและจ่ายเงินหนึ่งแสนให้กับพ่อแม่บุญธรรมของเธอสำหรับการรักษา ตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งล้านแปดแสนสองหมื่นเท่านั้น

ยังคงขาดเงินเพื่อมาจ่ายค่ารักษามากถึงห้าแสนห้าหมื่นกว่า

เธอจะไม่หาเงินจากไหน?

"จ่ายไม่ไหว..."

ชายคนนั้นโน้มตัวมาที่ข้างหูของเธอและพูดอย่างเคร่งขรึม: "ใช้ตัวจ่ายแทนก็ได้นะ"

น้ำเสียงของเขาดูมีเสน่ห์มาก และความร้อนที่พลุ่งพล่านพุ่งเข้าใส่ผมเข้าไปที่คอ มันทั้งชาและเสียวซึ่งทำให้เธอนึกถึงความสนิทสนมครั้งก่อนๆ กับผู้ชายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้