บทที่ 37 วายุโกรธ

มณิกายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ "ฉันเป็นคนมีหนี้สินเป็นแสนๆ เชิญคุณมาทานอาหารเย็นที่นี่ก็ถือว่าดีที่สุดแล้วค่ะ"

ถ้าหากไม่ใช่เพราะพ่อแม่บุญธรรมต้องการให้เธอเลี้ยงข้าววายุ เธอคงจะไม่เชิญเขามา

การต้องเสียเงินแม้แต่บาทเดียวไปกับวายุก็ถือว่าสิ้นเปลือง!

"บางที ลองคิดเรื่องชดใช้ด้วยตัวเธอสิ"

วายุนั่งอยู่ตรงข้ามมณิกา นั่งไขว่ห้าง พิงโซฟาและเย้ยหยันบนริมฝีปากบางของเธอ

มณิกาเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและยื่นเมนูให้เขา "คุณชายวายุรีบสั่งรีบกิน ฉันยังมีธุระ"

วายุไม่ได้ดูเมนูและโบกมือไปที่บริกร

บริกรเข้ามาถามอย่างสุภาพ: "ทั้งสองท่านต้องการสั่งอะไรดีครับ?"

"ชุดอาหารที่แพงที่สุด ห้าสิบชุด"

ชายคนนั้นพูดกับบริกรอย่างใจเย็น

เมื่อฟังคำพูดของเขา มณิกาก็โกรธ "ห้าสิบชุด คิดจะกินยันตายเลยเหรอ?"

เยอะขนาดนี้ ต่อให้ตายเขาก็กินไม่หมด

"บุคลากรทางการแพทย์ที่โรงพยาบาลพยามอย่างหนักเพื่อพ่อเธอ อาหารชุดคนละชุด ไม่มากไปหรอก"

วายุคิดจะหลอกมณิกา

สิ่งที่เขาพูดนั้นราบรื่นและแม้แต่มณิกาก็จับไม่ได้

"ชุดอาหารสำหรับหนึ่งคนที่แพงที่สุดราคาเท่าไหร่?"

เธอถามอย่างโกรธจัด

"ชุดอาหารสำหรับหนึ่งคนที่แพงที่สุดของทางร้านเราราคาอยู่ที่ชุดละ 288 หยวน"

"288?"

ทั้งหมดห้าสิบชุดก็เป็นเงินหนึ่งหมื่นสี่พันกว่า

เธอกำลังเผชิญหน้ากับชายคนหนึ่งที่มีอำนาจมหาศาล หากทำให้เขาอารมณ์เสีย เธอกลัวว่าค่ารักษาพยาบาลในโรงพยาบาลเกื้อกูลจะเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า

เธอเทน้ำร้อนในกาบนโต๊ะใส่แก้วและจิบแล้วสงบสติอารมณ์แล้วถามว่า: "ใช้บัตรสมาชิกมีส่วนลดไหม?"

"ชุดอาหารนี้ไม่มีส่วนลดครับ"

"ไปทำเถอะ และช่วยเอาน้ำร้อนมาอีกกาด้วย"

มณิกาหมดอารมณ์จะรับประทานอาหาร ต้องการแค่ดื่มน้ำร้อนเพื่อดับไฟที่ร้อนรุ่มในใจ

ไม่นานบริกรก็กลับมาหามณิกา บอกกับเธอว่า เธอสั่งอาหารเป็นจำนวนมาก จำเป็นจะต้องจ่ายเงินก่อนถึงจะทำอาหารได้

เธอต้องจ่ายค่าอาหารหนึ่งหมื่นกว่าพร้อมน้ำตาไหล

มณิกาถือใบเสร็จเดินไปหาวายุและพูดอย่างใจเย็นที่สุด: "คุณชายวายุ อาหารเย็นก็เลี้ยงแล้ว คุณค่อยๆ กิน ฉันขอตัวก่อน"

เธอพูดแล้วหันหลังเดินออกไป

"เธอลองไปดูสิ"

วายุดื่มน้ำอุ่นอย่างใจเย็น

เพียงหนึ่งประโยคก็ขจัดความคิดที่จะจากไปของมณิกา

"คุณ..."

ไอ้บ้านี่!

มณิกาโกรธมาก เธอได้แต่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ

ตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือของวายุดังขึ้น และได้ยินเขาพูดเพียง "XuanMeal ถนนพิธีการ อือ"

มณิกาได้ยินเขาโดยไม่ได้ตั้งใจและไม่สนใจ

ระหว่างไถโทรศัพท์มือถือไป จู่ๆ ก็เห็นข่าวเกี่ยวกับข่าวกลโกงเกี่ยวกับ 'เงินก้อนโตสำหรับการขอเด็ก'

ด้วยความคิด หญิงสาวเลิกคิ้วและเหลือบมองที่วายุซึ่งนั่งตรงข้าม พร้อมแผนในใจ

ทั้งคู่เงียบงันอยู่ครึ่งชั่วโมง การปรากฏตัวของใครคนหนึ่งก็ขัดจังหวะบรรยากาศอันตึงเครียด

"พี่วายุ ทำไมถึงมาที่แบบนี้คะ... มณิกา?"

ในฐานะว่าที่ภรรยาของวายุ ธิกานต์โทรหาวายุเพื่อนัดกินข้าวเย็น เขาก็บอกเธอว่าอยู่ที่นี่

เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้านอาหารตะวันตกราคาถูก ธิกานต์ยังคิดว่าวายุให้ที่อยู่ผิด

พระเจ้ารู้ว่าเธอโกรธและหึงแค่ไหนเมื่อเธอเดินเข้าไปและเห็นมณิกานั่งตรงข้ามวายุ!

มณิกาเอียงศีรษะมองธิกานต์ซึ่งสวมชุดเจ้าหญิงสีชมพูเล็กน้อย และด้วยอารมณ์ที่ดี เธอเพียงแค่รู้สึกรังเกียจเอามากๆ

เธอคิดแม้กระทั่งว่า ตอนนี้เธอเห็นธิกานต์แล้วเกิดความรู้สึกเกลียดในใจ ไม่รู้ว่าวันหนึ่งส่องกระจกแล้วจะรู้สึกเกลียดตัวเองแบบนี้บ้างไหม

"เชิญนั่ง"

วายุชี้ไปที่ตำแหน่งข้างๆ เขา