บทที่ 38 ถูกส่งเข้าคุก

เมื่อเห็นวายุห่วงใยมณิกามาก เธอรู้สึกประชดประชันอย่างยิ่ง

หลังจากเลี่ยงฝูงชนและออกจากร้านอาหารตะวันตก มณิกาไปที่โรงพยาบาลเพื่ออยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ของเธอ

โรงพยาบาล

ธิกานต์แค่ได้รับบาดเจ็บที่หัวและเลือดออกเท่านั้น ซึ่งไม่ร้ายแรง เธอต้องการเพียงแค่ยาห้ามเลือดและทำแผลเล็กน้อยก็เสร็จ

แต่ธิกานต์ก็สั่งให้ทางแพทย์จัดห้องพักคนไข้ VIP เพื่อจะให้วายุอยู่เป็นเพื่อนเธอและให้เธออยู่ตรวจร่างกายในโรงพยาบาลอีกสองวัน

โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นของทัพทอง แค่สั่งคำเดียวแพทย์ก็ต้องทำตามนั้น

หลังจากให้น้ำเกลือแล้ว ธิกานต์ก็จับมือวายุและดวงตาของเธอก็แดงด้วยความรู้สึกเจ็บปวด "พี่วายุ พ่อแม่ฉันเดินทางไปต่างพื้นที่ พรุ่งนี้ถึงจะกลับ คืนนี้พี่อยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหมคะ?"

เพื่อจะให้วายุอยู่กับเธอ ธิกานต์จึงโกหก

เมื่อวายุได้ยินอย่างนั้น ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววรำคาญ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็ตกลงอย่างไม่เต็มใจ

ภายในห้องพักคนไข้ ธิกานต์เล่นโทรศัพท์มือถือของเธอ และวายุนั่งบนโซฟาพร้อมกับคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปเพื่อจัดการกับงาน

ธิกานต์พยายามเริ่มพูดคุยกับเขาหลายครั้ง แต่ถูกวายุปรามไว้ด้วยคำว่า 'งานยุ่ง'

จนถึงดึก วายุนอนลงบนเตียงเฝ้าไข้ ธิกานต์ไม่เต็มใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงทำได้เพียงกล่าวราตรีสวัสดิ์กับเขาและผล็อยหลับไป

ไฟในห้องคนไข้ดับลง และห้องก็เงียบสงัด

ในความมืดมิดธิกานต์ลืมตาขึ้น ฟันของเธอกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ และครุ่นคิด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นในห้องอันเงียบงัน "ว้าย อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน...อ๊ะ..."

เสียงที่ดังขึ้นทำให้วายุตื่น เขาลุกขึ้นเปิดไฟ จากนั้นเขาก็พบว่าธิกานต์ที่หวาดกลัวกำลังนั่งอยู่บนเตียงโดยคุกเข่าลงและซุกหน้าร้องไห้

"ฮือๆ ..."

"ฝันร้ายเหรอ?"

เมื่อเผชิญกับน้ำตาบนใบหน้าที่สวยงาม แม้ว่าเธอจะเป็นคู่หมั้นของเขา แต่ก็ไม่ได้กระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของเขาได้เลย

เขาเพียงแค่เดินไปที่ด้านข้างของธิกานต์และถามอย่างเฉยเมย

ธิกานต์สะอึกสะอื้น สะบัดไหล่ เหลือบมองที่วายุพร้อมน้ำตาคลอเบ้า แล้วกอดเอวของเขา "ฮือๆ ... พี่วายุ ฉันฝันว่ามีคนตามฆ่าฉันค่ะ ฮือๆ ..."

ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ในอ้อมแขนของเขา วายุไม่เพียงแต่นั่งนิ่งเท่านั้น แต่ยังมีสีหน้ามืดมนอีกด้วย

มือที่อยู่ข้างลำตัว ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย ลังเลและดิ้นรนอยู่นานก่อนจะยกมือขึ้นตบหลังเธอ "ในเมื่อเป็นฝันร้าย ตื่นแล้วก็ลืมมันไปเถอะ"

"มันเป็นความฝันที่น่ากลัวจริงๆ ..."

ธิกานต์ออกมาจากอ้อมแขนของวายุ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและถาม: "พี่วายุนอนเป็นเพื่อนฉันได้ไหมคะ?"

เธอรวบรวมความกล้าและพูดจนจบ แต่ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มไม่ฉายแววความปีติแม้แต่น้อย แม้แต่คิ้วของเขายังแสดงออกซึ่งความรำคาญออกมาเล็กน้อย

สายตาที่เย็นชาของวายุทำให้หัวใจของธิกานต์เต้นระรัวอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกว่าได้ความทะเยอทะยานเพื่อความสำเร็จเมื่อครู่ไม่ได้ผล

"ไม่อย่างนั้นพี่วายุรอฉันหลับก่อนแล้วค่อยปิดไฟก็ได้ค่ะ"

ดวงตาที่สวยงามของเธอเศร้าสร้อย และเสียงของเธอก็หวานและน่ารัก ทำให้รู้สึกเสียใจแทนเธอ

ฉลาดเป็นกรดอย่างเขา มีหรือที่ธิกานต์จะไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร?

เพียงแต่ว่ามันไม่ได้กระตุ้นความสนใจเขาได้เลยแม้แต่น้อย

"อือ"

หลังจากเงียบไปนาน เขาก็ตอบกลับมา

ดังนั้นไฟในห้องจึงเปิดอยู่ทั้งคืน และวายุก็แค่นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับเสื้อผ้าของเขาเพื่อพักผ่อน

ถึงแม้ในใจของธิกานต์จะรู้สึกไม่เต็มใจ การที่เธอเข้าโรงพยาบาลวันนี้ แล้ววายุเต็มใจจะอยู่เป็นเพื่อนเธอก็ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว