บทที่ 39 สถานะของมณิกาถูกเปิดเผย

จากนั้นสองสามีภรรยาก็ออกจากสถานีตำรวจแล้วกลับไปที่คฤหาสน์อุทกมังกร

ตั้งแต่ธิกานต์กลับมาจากโรงพยาบาลก็เอาแต่อยู่บ้าน สองสามีภรรยาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ธิกานต์ฟัง

ธิกานต์ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาและกินผลไม้ เมื่อได้ยินข่าวก็ไม่โกรธแต่กลับขำ "ในเมื่อมันไม่ง่ายเลยกับการที่ต้องไปโรงพัก งั้นก็ปล่อยให้เธออยูที่นั่นซะให้พอไปเลย"

เธอเคี้ยวผลไม้ด้วยรอยยิ้มที่แก้มบอบบาง ทันใดนั้นก็คิ้วบางจ๋อยก็ขมวดแล้วถาม: "ถ้าหากเราโกรธมณิกา แล้วเธอจะเลือกเปิดเผยสถานะไหมคะ?"

"เธออยู่ที่สถานีตำรวจ เปิดเผยสถานะแล้วยังไง เธอไม่มีทั้งเงินทั้งอำนาจ แถมไม่มีลูกของวายุอยู่ในท้องแล้ว ก็ไม่มีใครจะสนใจเธอแล้ว"

ทัพทองพ่นลมอย่างเย็นชาและพูดด้วยความรังเกียจ

วิมลพูดเสริม: "รอเธอติดคุกครึ่งปี ลูกก็แต่งงานกับวายุและตั้งท้องแล้ว ส่วนเธอก็เป็นไอ้ขี้คุก ชีวิตนี้จะไม่ได้แต่งเข้าตระกูลเดชากุลอีก ย่อมไม่มีทางจะเป็นภัยคุกคามพวกเราอีกต่อไป"

การวิเคราะห์ที่แม่นยำทำให้ธิกานต์รู้สึกดีมาก อาการบาดเจ็บเล็กน้อยทำให้มณิกาต้องติดคุกเป็นเวลาครึ่งปีและทันใดนั้นก็รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บที่ศีรษะนั้นคุ้มค่า

......

ในขณะเดียวกัน เหนือเมฆที่ไม่เจอมณิกามาหลายวันก็โทรหาเธอหลายครั้งแต่ก็ไม่มีใครรับสาย

ตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย โทรไปหลายครั้งก็ไม่มีใครรับสาย

วันต่อมาก็โทรไปอีกหลายครั้ง เธอก็ยังคงไม่รับสาย เหนือเมฆรู้สึกวุ่นวายใจจึงไปที่ก็หมู่บ้านคอนโดไพโรจน์ไม่เห็นว่ามณิกาอยู่ที่นั่น

เหนือเมฆกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรกับเธอ จึงรีบให้คนไปตรวจสอบ จึงได้รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่สถานีตำรวจโทษฐานที่มณิกาทำร้ายร่างกายธิกานต์

เขาใช้เส้นสายเพื่อเข้าเยี่ยมผู้ถูกคุมขังมณิกาที่ห้องรับรองของสถานีตำรวจ

"ณิกาจ้า เธอไม่เป็นไรนะ?"

ไม่เจอกันไม่กี่วัน เหนือเมฆเจอมณิกาอีกครั้งก็รู้สึกว่าเธอดูซูบเซียว บวกกับการสวมกุญแจมือทำให้รู้สึกถึงความอ้างว้างและความทุกข์ยาก

แต่ถึงจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่พอได้เจอเหนือเมฆ มณิกาก็ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

"สบายดี ที่นี่สะอาด"

เธอนั่งตรงข้ามกับเหนือเมฆอย่างสงบและเธอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ "ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่?"

ปัง----

ตบโต๊ะด้วยความโกรธ "ทัพทองนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ลูกเขาแท้ๆ มีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้ ฉัน..."

อาจเพราะภาพลักษณ์ที่น่าสมเพชของมณิกาทำให้เขาโกรธทันที

เจ้าหน้าที่ดุขึ้นทันที: "รักษาความสงบด้วย!"

เหนือเมฆเพิกเฉยต่อคำเตือนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขาพูด เลิกคิ้ว ดวงตาที่โกรธเกรี้ยวค่อยๆ กะพริบ แล้วเอียงศีรษะมองไปด้านข้าง

ซวยแล้ว ความแตก

"คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

มณิกาประหลาดใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เขาพูด แล้วถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "แม่ฉันบอกคุณสินะ?"

นอกจากสิ่งนี้ เธอก็คิดไม่ถึงว่าจะมีเหตุผลอื่น

จากความหวาดกลัวคนตระกูลธนัตถ์โชติต่อตระกูลเดชากุล ทำให้เปลี่ยนแปลงสถานะของเธอเป็นอย่างนี้ และต้องเปลี่ยนวุฒิการศึกษาเดิมของเธอด้วยเพื่อไม่ไห้ความลับรั่วไหล

คนตระกูลเดชากุลไม่สามารถจะตรวจสอบได้ เหนือเมฆก็ไม่มีทางที่จะตรวจสอบได้เหมือนกัน

เหนือเมฆลูบผมสั้นของเขา ใบหน้าที่มีเสน่ห์เต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย "วันนั้นฉันบังเอิญเห็นที่ครอบครัวเธอได้เจอกัน คุณน้าปิดฉันไม่ได้ก็เลยต้องเล่าให้ฉันฟัง"

หลังจากวันนั้น เหนือเมฆได้ส่งคนไปตรวจสอบข้อมูลของธิกานต์และมณิกาแต่ข้อมูลทั้งหมดได้รับการประมวลผลอย่างไร้รอยต่อและเขาไม่พบข้อมูลใดๆ

"รู้แล้วก็แล้วไปเถอะ หวังว่าคุณจะช่วยฉันรักษาความลับ"

"ฉันได้ยินมาว่าในคืนที่อุบัติเหตุทางรถยนต์ของวายุได้รับการช่วยเหลือโดยคนส่งอาหารของธิกานต์ ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนที่ช่วยวายุ ก็คงเป็นเธอสินะ?"

วายุเป็นคนที่อยู่บนยอดพีระมิดของเมืองจันทรา เขาคือบุตรแห่งสวรรค์ผู้หยิ่งผยอง สิ่งมีชีวิตที่ได้รับความสนใจอย่างมาก

อุบัติเหตุทางรถยนต์ดึงดูดความสนใจจากสื่อต่างๆ โดยธรรมชาติ และเหนือเมฆรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ข่าวลือ

เธอไม่ได้ยอมรับกับคำพูดของเหนือเมฆ แต่เปลี่ยนเรื่องสนทนา

แบบนี้ก็ถือว่ายอมรับไปโดยปริยาย