บทที่ 40 วายุจูบเธอ

มณิกาเห็นทุกๆ อย่าง ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็หยุดยิ้มและพูดกับเขาอย่างจริงจัง: "เหนือเมฆ เชื่อฉัน คุณคิดได้ ฉันก็คิดได้"

"หมายความว่ายังไง?"

เขางุนงงและทันใดนั้นตาของเขาก็สว่างขึ้น "หรือว่า เธอจงใจ"

หญิงสาวตัวน้อยยิ้มอย่างมั่นใจและพยักหน้าเล็กน้อย

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและดูเบอร์ที่โทรเขามาแล้วพูดกับเหนือเมฆ "ฉันรับโทรศัพท์ก่อน"

มณิกาถือโทรศัพท์และเดินไปข้างๆ เสียงของวายุก็มาจากปลายอีกด้าน "ว่าไง คิดว่าส่งพ่อแม่เธอกลับบ้านไปแล้วจะชักดาบ?"

วันนั้นที่ร้านอาหารตะวันตก มณิกาทำร้ายธิกานต์ได้รับบาดเจ็บและเขาก็อุ้มธิกานต์แล้วจากไป

วันต่อมาก็ได้รู้ว่าพามณิกาพ่อแม่จากไป วายุโทรหาเธอสองครั้งแต่เธอก็ไม่รับสาย จนวันนี้เป็นครั้งที่สามเธอจึงรับ

ถ้าหากยังไม่รับ วายุคงจะสั่งให้นภัทรไปจับตัวเธอมาแน่

"อีกเดี๋ยวฉันจะไปเดินเรื่องเอกสารที่โรงพยาบาลค่ะ" เธอพูด

"ฉันจ่ายเงินค่าใช้จ่ายที่โรงพยาบาลแทนเธอแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่คลับดิมไลท์ ไม่อย่างนั้นฉันจะคิดดอกเบี้ยเรทสูงสุดกับเธอ"

"วา...ตู๊ดๆๆ ..."

มณิกายังพูดไม่จบ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปแล้ว

เธอกัดฟันด้วยความโกรธ

เธอเก็บโทรศัพท์ หันหลังแล้วเดินไปหาเหนือเมฆและพูดด้วยความเกรงใจ: "ไหนๆ ก็มาแล้ว ไปส่งฉันที่บ้านเถอะ วันนี้ช่วงบ่ายฉันมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย พรุ่งนี้ฉันเลี้ยงมื้อเที่ยงคุณนะ"

"ก็ได้"

เหนือเมฆเข้าใจว่าเธอจะไปจัดการธุระเกี่ยวกับตระกูลธนัตถ์โชติ จึงไม่ได้ถามอะไรมาก

หลังจากไปส่งเธอที่หมู่บ้านคอนโดไพโรจน์และมณิกาลงจากรถแล้ว เขากำชับอีกครั้ง "ฉันไม่สนว่าเธอจะมีแผนอะไร แต่ทางที่ดีระวังคนตระกูลธนัตถ์โชติเอาไว้ พวกเขาไม่ใช่คนดี"

มณิกาเม้มริมฝีปากและยิ้ม "ขอบคุณนะ"

ขอบคุณด้วยใจจริง

ในเมืองที่น่าเศร้าอย่างเมืองจันทรา มีเพียงเหนือเมฆเท่านั้นที่สามารถทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง

เหนือเมฆขับรถออกไป หลังจากมณิกากลับบ้านไปอาบน้ำ หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว เขาก็ขับสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าไปที่โรงรถใต้ดินของคลับดิมไลท์

นภัทรรออยู่นานแล้ว เมื่อเห็นเธอมา เขาก็รูดบัตรลิฟต์พิเศษและปล่อยให้เธอไปที่คอนโดส่วนตัวของวายุที่ชั้น 38 อย่างราบรื่น

อย่างไรเสีย ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในคอนโด ผู้หญิงเซ็กซี่และร้อนแรงสองคนก็ออกมาและเผชิญหน้ากัน ผมของพวกเธอดูยุ่งเหยิงและดูยับเยิน

เมื่อเห็นสาวสวยทั้งสองคนเดินออกไปร้องไห้ด้วยความคับข้องใจ ดวงตาของมณิกาก็เบิกกว้างและไม่อยากจะเชื่อ

นี่...

ทรี...ซัม?

จึ๊ๆๆ หมอนี่ไม่มีลิมิตเลย

รักสนุกเบอร์นั้น ไม่กลัวไตพัง?

ขณะที่เธอลังเลที่จะเข้าไป เสียงของวายุก็ดังมาจากข้างใน "ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น?"

มณิกาเดินเข้าไปในห้องรับแขก เห็นวายุนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางจริงจังและดูเป็นสุภาพบุรุษ

สร้างภาพว่าเป็นคนดีมีศีลธรรม!

"คุณชายวายุต้องการพบฉันมีอะไรเหรอคะ?"

เธอยืนอยู่ตรงหน้าวายุ และมีเพียงโต๊ะเตี้ยๆ ขวางอยู่

"ใครใช้ให้เธอกล้าไม่รับสายฉัน?" ดวงตาของชายผู้นั้นเฉียบแหลม พูดจาเป็นเหตุเป็นผล