บทที่ 67 วายุตีมณิกา

หลังจากความพยายามล้มเหลวหลายครั้ง วายุจึงจำใจต้องกอดเธอไว้

จนกระทั่งเธออาเจียนจนไม่มีอะไรเหลือให้อาเจียน เขาจึงช่วยเช็ดปากให้เธอแล้วอุ้มเธอกลับไปนอนที่เตียง

หลังจากวางตัวหญิงสาวตัวเล็กลงบนเตียง ชายหนุ่มใช้มือตีลงไปที่บั้นท้ายเธออย่างแรงด้วยความโกรธในใจที่ยากจะคลายลงได้ของเขา

เสียงดังแปะดังนั้น "อ๊ะ..."

มณิกาที่หลับใหลหอบหายใจด้วยความเจ็บปวด แต่ก็นอนต่อโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ที่ตีไปนั้น แน่นอนว่าเขาควบคุมความแรงไว้

แต่เมื่อเห็นเธอเจ็บจนส่งเสียงร้อง วายุก็นิ่งไปและยกชายกระโปรงขึ้น

ไม่เพียงแต่แรง แต่เมื่อดู เขาก็เห็นว่ามีรอยนิ้วสีแดงประทับอยู่บนผิวขาวเนียนราวหยกราคาแพงอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นรอยนิ้ว ใจของเขาก็จมลง หลังจากจ้องมองอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปช่วยเธอคลึงเบาๆ

จากนั้นเขาจึงห่มผ้าห่มให้เธอแล้วออกจากห้องนอน

ภายในห้องรับแขก วายุหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหานภัทร "รีบไปตรวจสอบข้อมูลของมณิกา ฉันต้องการทุกอย่าง"

"ครับ บอส"

นภัทรรับคำสั่ง จากนั้นจึงพูดขึ้นอีก: "จะจัดการยังไงกับคุณนิอรดีครับ?"

"แล้วแต่"

วายุไม่สนใจจะจัดการอะไรกับใครนอกจากมณิกา จึงได้พูดแค่ "แล้วแต่" แล้ววางสายไป

ช่วงบ่าย

มณิกาที่หลับไปหลายชั่วโมงก็ตื่นขึ้นในที่สุด และลุกขึ้นจากเตียงด้วยอาการวิงเวียนศีรษะและปวดหัวตุบๆ

เมื่อเปิดประตูห้องนอนเดินออกมา ก็พบว่าวายุนั่งอยู่บนโซฟา

และห้องรับแขกก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาดและเรียบร้อยหมดจด

เธอลูบศีรษะแล้วจับก้นและเดินโซเซไปที่โซฟา มองที่วายุซึ่งเอนกายนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มีแล็ปท็อปวางอยู่บนตักของเขาและกำลังตั้งใจทำงาน

เธออดไม่ได้ที่จะถาม: "ฉันหกล้มก้นจ้ำเบ้าหลังจากดื่มไปเหรอ? ทำไมถึงได้เจ็บก้นแบบนี้?"

มีแสงสว่างวาบในดวงตาของชายที่ทำงานอยู่ และเขาพยักหน้าด้วยความรู้สึกผิด "อือ"

"มิน่าล่ะ โคตรเจ็บเลย"

เธอเดินไปตรงหน้าวายุแล้วนอนลงบนโซฟาตรงข้ามวายุอย่างไม่สนใจ หรี่ตามองดูชายหนุ่มที่กำลังทำงานอยู่อย่างเงียบๆ

ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ เปิดคอเสื้อเล็กน้อยเผยให้เห็นกล้ามอกที่แข็งแรงสีข้าวสาลี เสื้อเชิ้ตบางๆ เผยให้เห็นเนื้อสัมผัสที่ชัดเจนเล็กน้อย

โดยเฉพาะใบหน้าสัดส่วนทองคำราวกับรูปสลักภายใต้ผมสั้นนุ่มสวย ราวกับงานฝีมือที่สมบูรณ์แบบจากหัตถ์ของพระเจ้า หล่อเหลาไร้ที่ติ

ว่ากันว่าผู้ชายที่ตั้งใจทำงานงดงามที่สุด

เป็นดังที่คาดไว้

ตอนนี้เธอกำลังจ้องมองวายุด้วยความชื่นชม ดูดีมาก

เพียงแต่ว่าใบหน้าที่หล่อเหลาจนทำให้ฟ้าดินพิโรธนั้น มีหัวใจสีดำสนิทซ่อนอยู่

ผู้ชายใจทมิฬแสนชั่ว!

"มองพอรึยัง?"

ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ลืมตาขึ้น ดวงตาคมเฉี่ยวที่ยาวและแคบคู่หนึ่งเหลือบมองเธอ และถามอย่างติดตลก

มณิกาตกใจและรีบหลบสายตา: "หึ หลงตัวเอง ใครมองคุณ? ฉันก็แค่มองภาพวาดที่อยู่ด้านหลังคุณต่างหาก"

เธอหาข้ออ้าง

"โครกกกก——"

ทันทีที่สิ้นเสียงของมณิกา ท้องว่างๆ เหมือนเมืองร้างของเธอก็ร้องดังอย่างน่าผิดหวัง

วายุซึ่งทำงานเสร็จไปแล้วจำนวนหนึ่งพอดี เขาปิดแล็ปท็อปแล้วมองหญิงสาวที่นอนเอามือกุมท้องบนโซฟาด้วยท่าทางน่าสงสาร "หิวเหรอ?"

"อือๆๆ "

มณิกาพยักหน้าหงึกๆ และรู้สึกวิงเวียนจนไม่อยากขยับตัว

"กินข้าวไหม?"

"อือ"

"ขอร้องฉันสิ ฉันจะทำโจ๊กให้"