บทที่ 68 ถูกวายุอิตาบ้ากัด

เขานั่งอยู่ตรงข้ามมณิกาและสังเกตใบหน้าของเธอ ถึงจะผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว ดูเหมือนเขาจะยังปรับตัวไม่ได้

"คุณมองหน้าฉันทำไม?"

มณิกากินโจ๊กและมองไปที่วายุแล้วใช้มือลูบใบหน้า "หน้าฉันมีอะไรเหรอ?"

วายุค่อยๆ ก้มศีรษะลง หยิบถือโทรศัพท์มือถือโดยไม่รู้ว่าเปิดอะไรอยู่แต่ก็ไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นเขาไม่สนใจ มณิกาจึงเบ้ปากแล้วก้มหน้ากินโจ๊กต่อ

แต่ขณะรับประทานอาหาร เธอก็เงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่วายุ "คุณ...วายุ คุณคิดจะทำอะไรน่ะ?"

เธอลูบใบหน้าของเธออีกครั้ง "คุณชอบธิกานต์ คุณคงไม่ได้กำลังคิดว่าฉันคือธิกานต์หรอกนะ?"

เธอที่ "รู้ตัวทันที" หยิบหมอนขึ้นมาขวางหน้าในท่าตั้งรับ แล้วแตะไปทั้งตัวอีกครั้ง "คนบ้า เมื่อคืนคุณทำอะไรฉัน? คุณพูดมาตรงๆ ดีกว่า ก้นฉันเจ็บขนาดนั้น ฝีมือคุณใช่รึเปล่า?"

ได้ยินอย่างนั้น วายุก็หยุดในขณะที่เลื่อนนิ้วไปบนหน้าจอโทรศัพท์ เลิกคิ้วขึ้นและมองที่เธอ สีหน้าเคร่งขรึมลง

ในใจของเธอ เขาเป็นคนหน้าไม่อายแบบนั้นเลยเหรอ?

"วางของลง ไสหัวไป"

ไม่มีคำอธิบายใดๆ วายุเพียงตอบเบาๆ และไม่สามารถปกปิดความโกรธของเขาได้

"ฮะ?"

ปฏิกิริยาตอบโต้ของวายุเป็นอะไรที่ไม่คาดคิดมาก่อน มณิกาตะลึงงันและพึมพำกับตัวเอง: "ไม่ได้ทำอะไรเราจริงๆ เหรอ?"

เธอเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

หลังจากครุ่นคิดอยู่นานมณิกาสังเกตว่าวายุไม่มีวี่แววว่าจะ "ล้อเล่นและยิ้ม"

พูดแล้ว เธอจึงวางหมอนลงและกำลังจะกินโจ๊กต่อ

อย่างไรเสีย มือของเธอยังไม่ทันแตะโดนช้อน ก็เห็นวายุแย่งชามโจ๊กที่ยังเหลือกว่าครึ่งจากเธอไป

"เอ่อ...เฮ้ คุณอย่าเอาโจ๊กฉันไปนะ"

มณิกาเอื้อมมือไปดึงวายุแต่คว้าแค่ชายเสื้อผ้าของเขา "ฉันแค่พูดเล่นเอง คุณอย่าจริงจังนักเลย"

ชายหนุ่มหันมาเล็กน้อย เหลือบมองเธอจากหางตา ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม "ปล่อยมือ"

"ฉันไม่!"

"ฉันจะไม่พูดเป็นครั้งที่สอง"

"ฉัน...โธ่เอ๊ย วา...ไม่สิ พี่ชาย พี่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ พี่เป็นพี่ชายฉันนะ ในฐานะพี่ชายไม่ควรจะต้องรักเอ็นดูน้องสาวมากๆ เหรอ? พี่ดูพี่ชายบ้านอื่นสิ โอ๋น้องสาวอย่างกับอะไรดี ทำไมพี่ถึงได้ใจแคบแบบนี้?"

มณิกาพยายามเต็มที่ ดึงชายเสื้อของวายุไว้และออดอ้อนเขา

เมื่อมีสถานะเป็นน้องสาวบุญธรรมของเขาแล้ว มณิการู้สึกได้ว่าวายุปฏิบัติต่อเธอเปลี่ยนไปมา อาจจะเป็นเพราะความกลัวนายหญิงเนตร หรืออาจจะเพราะเธอช่วยนายหญิงเนตรเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้แสดงความโหดร้ายตั้งแต่แรก

ดังนั้นมณิกาจึงยิ่งไม่เกรงกลัววายุมากขึ้น

ราวกับว่าหมากของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่สามารถทำอะไรเธอได้

วายุคุ้นชินกับใบหน้าที่แสดงความไม่ยอมแพ้ของมณิกา เป็นเรื่องยากที่จะเห็นเธอลดศักดิ์ศรีและทำตัวเหมือนเด็กต่อหน้าเขา ซึ่งอธิบายไม่ถูก...มันเป็นประโยชน์มาก

"ไม่กลัวว่าฉันจะเห็นเธอเป็นธิกานต์แล้วเหรอ?" เขาถามกลับ

"ไม่ๆๆ ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย ผู้ชายอย่างพี่จะมีผู้หญิงแบบไหนที่หาไม่ได้บ้าง? ฉันก็แค่หน้าตาดีเท่านั้น นอกนั้นไม่มีข้อดีอะไรเลย พี่ไม่ชอบหรอก อีกอย่าง ถ้าพี่กล้าแตะฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะฟ้องคุณย่า บอกว่าพี่เกเร!"

พูดไปๆ มณิกาก็ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปตรงหน้าวายุ แล้วแย่งโจ๊กที่เหลืออีกครึ่งชามกลับมา

แต่ยังไม่ทันจะหันตัวกลับก็ถูกชายหนุ่มคว้าเอวเข้ากอด

ทั้งสองกอดกันแน่น กลางฤดูร้อนที่อบอ้าว เสื้อผ้าที่บางเบาจนแทบจะรู้สึกได้ได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายและเสียหัวใจเต้นของกันและกัน

มณิกาเงยหน้าสายตาทั้งสองประสานกัน เธอขมวดคิ้ว "คุณทำอะไร?"

"เกเร?"

ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ทันใดนั้นก็เอนมาที่ข้างหูของเธอ น้ำเสียงของเขาต่ำและแหบแห้ง "แล้วก่อนหน้านี้ของเรา มันเรียกว่าอะไร?"

ที่บอกว่า "ก่อนหน้านี้" หมายถึงเรื่องบนเตียงอย่างแน่นอน