บทที่ 74 การตบหน้าฉาดใหญ่

"พี่คะ พี่ควรจะเรียกฉันว่าน้องสาวสักคำสิคะ"

รอยยิ้มบนแก้มที่บอบบางและสวยงามของเธอ

ชายหนุ่มสบตาเธอครู่หนึ่ง "เธอ คู่ควรเหรอ?"

"คู่ควรหรือไม่คู่ควร ตอนนี้ฉันก็เป็นหลานบุญธรรมของคุณย่าและน้องสาวคุณ คุณจะยอมหรือไม่ยอมรับจะมีความแตกต่างยังไงล่ะ คุณว่ามาสิคะ พี่ชาย?"

ทั้งสองคนสบตากัน ดูเหมือนพูดคุยและหัวเราะกัน แต่ในความเป็นจริง พวกเขากำลังต่อสู้กันอย่างลับๆ และทั้งคู่ก็ไม่ยอมแพ้

วายุเป็นคนที่ไม่สามารถจะทนกับอุปสรรคที่ขวางทางเขา โดยเฉพาะนายหญิงเนตร เป็นคนที่เขาให้ความสำคัญที่สุด ดังนั้นในวินาทีที่มณิกาใช้ประโยชน์จากท่าน ทัศนคติที่เขามีต่อมณิกาเปลี่ยนไปชนิดที่เรียกว่าสามร้อยหกสิบองศา

"เป็นหรือตาย ก็ไม่มีอะไรแตกต่าง เพราะ..."

ชายหนุ่มหยุดพูดชั่วครู่แล้วใช้นิ้วถูกคางเธอไปมา จากนั้นก็พูดอย่างชัดเจน: "เป็นเรื่องแค่การชี้นิ้วสั่งเท่านั้น"

"หึๆ พี่ชาย คุณขู่ฉันแบบนี้ ฉันกลัวจริงๆ "

มณิกาขมวดคิ้วแสร้งทำเป็นเขินอายและทันใดนั้นก็หัวเราะ

เธอเงยหน้ามองวายุแล้วยิ้ม รอยยิ้มของเธอหุบลงเล็กน้อย ใบหน้าของเธอค่อยๆ เย็นลง "ขอเพียงคุณย่ายังมีชีวิต เพื่อให้คุณย่ามีความสุข คุณก็ยอมให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไป พูดไปแล้ว คุณก็เป็นสุดยอด "กตัญญู" จริงๆ !"

มณิกายกนิ้วโป้งให้เขา

"เป็นทั้ง "ว่าที่สามีที่ดี" แถมยั้งต้องเป็น "เด็กกตัญญู" พี่ชาย เห็นพี่ลำบากแบบนี้ หึๆ ฉันเหนื่อยแทนเลย"

เธอยกมือและสะบัดออกไป และใช้นิ้วเรียวยาวดั่งหยกจิ้มไปที่หน้าอกเขา "สู้ๆ !"

หลังจากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างมีความหมายและหันหลังกลับ

วายุยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานก่อนที่จะหันไปเล็กน้อย มองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กที่เดินจากไป คิ้วของเขาขมวดเหมือนหมึก และอารมณ์ของเขาก็ซับซ้อน

ที่แท้ในใจของเธอ เขาคือคน "น่ารังเกียจ ทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุผล"?

เมื่อวายุกำลังคิดเช่นนั้นกลับไม่รู้ว่าในใจของเขา เขาเองก็คิดว่ามณิกาก็ "ทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุผล" และใช้ประโยชน์จากนายหญิงเนตร

และด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้มีทัศนคติต่อเธอเปลี่ยนไป

มณิกากลับไปที่ห้องนั่งเล่นและนั่งคุยกับนายหญิงเนตร

หนึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป วิมลและสามีพร้อมธิกานต์ก็มาที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุลด้วยกัน

สองสามีภรรยามาถึงบ้านเก่าพร้อมกับสิ่งของ เมื่อเห็นนายหญิงเนตรพวกเขาต่างกล่าวทักทาย "นายหญิงสุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง? หายดีรึยังคะ?"

"ฉันกับทัพทองนำของบำรุงร่างกายมาให้ด้วย"

ทั้งสองพูดคุยกันพลางส่งของบำรุงส่งให้สาวใช้

นายหญิงเนตรเหลือบมองทั้งสองคน ความไม่พอใจเล็กน้อยแวบเข้ามาในดวงตาของเธอ แต่เธอยังคงรักษาความสงบที่เห็นได้ชัด "มาถึงนี่แล้ว ยังจะเกรงใจไปทำไมกัน"

ทั้งสามพูดคุยกันตามมารยาท ส่วนมณิกาที่นั่งอยู่บนโซฟา สายตามองไปที่ทัพทองและบุษบาอย่างเย็นชา

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ไปขอเงินสองล้านจากพวกเขา นี่เป็นครั้งที่สองของพวกเขาที่ได้เจอกัน

เมื่อเห็นทั้งคู่กระดิกหางเหมือนหมาปั๊กต่อหน้านายหญิงเนตร ฉันก็รู้สึก...มีความสุขจริงๆ

"ว้าว นี่...นี่ไม่ใช่...ไม่ใช่ณิกาหรอกเหรอ?"

ทันใดนั้น "ดวงตาที่มืดมน" ของบุษบา "ในที่สุด" ก็มองเห็นมณิกาที่นั่งอยู่อีกด้านบนโซฟา แล้วจึงเดินเข้าไปหาเธอ "เมื่อครู่กานต์บอกแม่ว่า ลูกอยู่กับนายหญิงที่นี่ ตอนแรกแม่ยังไม่เชื่อ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริง"

การแสดงอันหนักหน่วงของบุษบาทำให้ดวงตาของเธอแดงก่ำ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะละล่ำละลัก

ทักษะการแสดงแบบนั้นเข้ากับธิกานต์มากทีเดียว