บทที่ 73 ทั้งสองแตกคอกันโดยสิ้นเชิง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลายสิ่งหลายอย่างในบ้านเก่ายังคงรักษารูปแบบและการออกแบบดั้งเดิมไว้ได้เสมอ และมีของโบราณที่แข็งแกร่งอยู่ทุกหนทุกแห่ง แช่อยู่ในนั้น ราวกับว่าเดินทางผ่านสมัยโบราณ

ที่ผนังด้านขวาของห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่เป็นประตูที่นำไปสู่ห้องถัดไป

วายุเดินตามนายหญิงเนตรเข้าไปที่ห้องถัดไป

นายหญิงเนตรยืนอยู่ตรงหน้าวายุแล้วเงยหน้ามองเขา "ได้ยินไหม ได้ยินรึยังว่าแกได้ผู้หญิงแบบไหนมา?"

"คุณย่าอยากจะพูดอะไรครับ?"

"ฉันอยากจะพูดอะไรงั้นเหรอ? แกได้ยินคำพูดของณิกาไหม ตระกูลธนัตถ์โชติไม่มีอะไรดีเลย"

"คุณย่าไม่เห็นเหรอครับว่ามณิกากำลังหลอกใช้คุณย่า?"

กับเรื่องนี้วายุอ่อนไหวมากและทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก

"ฉันเป็นย่าของเธอ อะไรคือการหลอกใช้? แล้วยิ่งเป็นฉันที่ถาม!" นายหญิงเนตรเถียงกลับ

"เธอรู้อยู่ว่าย่ามีเลือดออกในสมองจะมีอารมณ์ไม่ได้ ยังเล่าอะไรให้ย่าฟังตั้งเยอะแบบนี้ เธอไม่ได้บริสุทธิ์ใจ"

ผู้ชายมีร่างกายที่สูงตระหง่านและรูปร่างที่หล่อเหลาของเขาปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง

"บ้าบอ!"

นายหญิงอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา "คำพูดที่เป็นความจริงเป็นความไม่บริสุทธิ์ใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เรื่องอื่นย่าไม่สน แกจำไว้นะ จัดการเรื่องธิกานต์ซะ ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าย่าไม่ให้เธอเข้ามาในตระกูลเดชากุล"

นายหญิงไม่ได้ให้วายุยกเลิกการแต่งงานตรงๆ หนึ่งเพราะคิดมาตลอดว่าเขา "ชอบ" ธิกานต์ สองเพราะเป็นกังวลว่าหากยกเลิกงานแต่งงานกับตระกูลธนัตถ์โชติในตอนนี้จะส่งกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูลเดชากุล

ที่สุดแล้วตระกูลเดชากุลเป็นตระกูลใหญ่ แค่กระดิกตัวเพียงเล็กน้อยก็สามารถส่งผลโดยตรงต่อความสนใจและการพัฒนาของบริษัท

เช่นกัน วายุใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้ แต่เขายิ่งใส่ใจกว่ากับบุญคุณที่ธิกานต์ช่วยชีวิตเธอไว้ในตอนแรก

โลกภายนอกบอกว่าวายุนั้นเย็นชาไร้จิตใจ แต่เขาเป็นผู้ชายมีคุณธรรมที่รู้วิธีการตอบแทนบุญคุณคน!

"เอาล่ะ แกออกไปก่อน ย่าจะใช้โทรศัพท์" นายหญิงเนตรโบกมือไปมาแล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟาในห้องรับรอง

วายุเดินออกมาจากห้องและปิดประตู

เมื่อก้าวไปที่ห้องนั่งเล่น เขาเหลือบมองมณิกาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาอย่างเย็นชาและคว้าข้อมือของเธอไว้ "ไปกับฉัน"

"ฮะ?"

มณิกาตกใจกับท่าทางที่กะทันหันของเขา

แต่ทุกอย่างก็ถูกคาดการณ์ไว้แล้ว

วายุลากมณิกาออกจากห้องนั่งเล่นและเดินไปที่ศาลาในสวนเล็กๆ ด้านหลัง เขาวางหลังมือของเธอบนเสา จับเธอที่คอเสื้อด้วยมือข้างหนึ่งแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม "ว่าไง บรรลุเป้าหมายของเธอแล้วสิ?"

ใบหน้าของชายคนนั้นชัดเจน แก้มที่สวยงามของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา มีเพียงสายตาที่อยากจะกลืนกินเธอจนแทบรอไม่ไหวซึ่งทำให้ต้องหวาดหวั่น

มณิกาสงบมองเขาด้วยรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ "พี่คะ จู่ๆ ก็โกรธอะไร? ท่านเป็นคุณย่าของฉัน ฉันมีเรื่องอะไรก็บอกคุณย่า ไม่ใช่เรื่องที่สมควรแล้วเหรอคะ?"

เธอกะพริบตาใสของเธอ รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นในดวงตาของเธอ ซึ่งเป็นประกายระยิบระยับมาก

มณิกายอมรับเมื่อครู่ที่เธอพูดกับนายหญิงเนตรไปแบบนั้น แท้จริงแล้วมีจุดมุ่งหมาย

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอวางแผนในการเข้าหานายหญิงเนตรและช่วยชีวิตเธอในเวลาต่อมา!

วายุหรี่ตาของเขา ยกมือขึ้นเพื่อบีบคางของเธอ และเอนตัวเข้าไปใกล้เธอ "เธอกำลังยั่วฉัน?"

"หึ"

มณิกากระแอมเบาๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ลดลง "ยั่ว?"