บทที่ 72 คุณย่าปกป้องเธอ!

นายหญิงเนตรพูดออกมาแบบนี้ยิ่งทำให้สีหน้าของวายุมืดมนลงไปอีก

แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่หมอกำชับว่าอย่ากระตุ้นอารมณ์ของเธอหลังจากเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว วายุจึงได้แต่พยักหน้าไปมา "เข้าใจแล้วครับ"

เมื่อมณิกาเห็นวายุถูกดุก็อดมีความสุขไม่ได้

เธอเก็บสีหน้าที่มีความสุขนั้นแล้วพูดกับนายหญิงเนตร: "คุณย่า คุณวายุพูดถูก ฐานะของหนู มันไม่คู่ควรจริงๆ "

"ถือว่าเธอรู้ตัว"

วายุพูดเสริม

อย่างไรเสีย ทันทีที่เสียงลดลง นายหญิงเนตรก็กระแทกถ้วยตรงหน้าส้นเท้าของวายุ "ย่าให้แกหุบปาก ไม่ได้ยินรึไง?"

เมื่อเผชิญหน้ากับวายุ ใบหน้าของนายหญิงเนตรก็ซีด แต่เมื่อเธอหันไปมองมณิกากลับมีรอยยิ้มที่ใจดีบนใบหน้าของเธอ "ยายหนู พูดอะไรกันน่ะ ไม่คู่ควรอะไรกัน? หนูว่าง่าย นิสัยก็ดี หน้าตาก็สะสวย อีกทั้งยังเรียนจบมหาวิทยาลัย มีอะไรที่ไม่คู่ควร ลูกผู้หญิง จะต้องมีความมั่นใจ เชื่อย่า ย่าบอกหนูดี หนูก็ต้องดีที่สุด"

เมื่อรับรู้ได้ถึงความดีของนายหญิงเนตร มณิการู้สึกตื้นตันอย่างที่สุด

เธอเหลือบมองที่วายุที่มีสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ข้างเธอ และนั่งตัวแข็งทื่อบนโซฟา ด้วยการแสดงออกถึงความหมดหนทางต่อนายหญิงเนตร ความอับอายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

มณิการู้สึกขบขันในใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ว่าวายุนั้นมีความกตัญญูต่อนายหญิงเนตรมาก

"คุณย่า คุณย่าดีที่สุดเลยค่ะ"

มณิกาไม่อยากจะทำให้นายหญิงเนตรรู้สึกผิดหวังจึงไม่ได้ปฏิเสธออกไปตรงๆ

"เกรงใจอะไรย่า"

นายหญิงเนตรยิ้มอย่างใจดี

อยู่ดีๆ เธอก็ทำหน้าจริงจัง เขยิบเข้ามาถามเสียงเบา: "ใช่แล้ว ย่าไม่ได้ถามหนูเลย ทำไมหนูถึงเกลียดธิกานต์ขนาดนั้น? หนูไม่อยากจะกลับไปตระกูลธนัตถ์โชติจริงเหรอ?"

คำถามที่มาติดๆ กันสองคำถาม เป็นคำถามที่มณิกาไม่อยากจะตอบ

แต่นายหญิงเนตรก็รู้สึกได้ถึงท่าทีของมณิกาจึงพูดกับเธอ "ยายหนู ย่าไม่ได้จะให้หนูกลับไปตระกูลธนัตถ์โชติ และอยากจะบอกหนูว่า ถ้าหากไม่อยากจะกลับตระกูลธนัตถ์โชติ..."

และหยุดพูด นายหญิงเนตรตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดขึ้น "มีย่าอยู่ ใครก็บังคับหนูไม่ได้"

วินาทีนั้น คำพูดของนายหญิงเนตรกระทบจิตใจของมณิกาจนเธอขอบตาแดงและรู้สึกประทับใจมาก "คุณย่า คุณย่าดีจริงๆ ..."

เพราะได้รู้จักกับนายหญิงเนตร ดังนั้นตอนไฟไหม้ วายุจึงได้ช่วยชีวิตเธอ; ตอนถูกจับตัวไปบนเรือสำราญ วายุก็มาช่วยเธอไว้

ตอนนี้ตอนนี้เธอต้องการการสนับสนุนที่เข้มแข็งเพื่อต่อต้านการกดขี่ของตระกูลธนัตถ์โชติที่อาจเกิดขึ้นได้

คนแปลกหน้า ที่ได้เจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง และหลังจากได้ใช้เวลาร่วมกันเพียงช่วงสั้นๆ ถึงดีกับเธอได้เพียงนี้ มณิกาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

"ตายแล้ว ดีๆ อยู่ จะร้องไห้ทำไม?"

เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลอยู่ในตาของเธอ นายหญิงเนตรรีบร้อน หันไปมองค้อนวายุ "ยืนทำอะไร ยังไม่หยิบทิชชูบนโต๊ะมาให้ย่าอีก?"

วายุหันไปมองนายหญิงเนตรแล้วมองมณิกา และมีความไม่สบอารมณ์ในแววตา

ยายผู้หญิงคนนี้ แสดงเก่งจริงๆ

เขาหยิบกล่องทิชชู่ส่งให้นายหญิงเนตร

นายหญิงเนตรรีบหยิบทิชชูออกมาแล้วส่งให้มณิกา "เอาล่ะๆ ไม่ต้องร้องแล้ว มีย่าอยู่ ไม่มีใครจะรังแกหนูได้ ถึงแม้ตระกูลธนัตถ์โชติจะมีความใกล้ชิดกับตระกูลเดชากุล แต่ย่าก็จะไม่มีทางทำอะไรบ้าๆ แบบพวกเขา"

"คุณย่า หนูไม่อยากกลับตระกูลธนัตถ์โชติ ย่าจะช่วยหนูได้จริงๆ เหรอคะ?

มณิกาสูดจมูกแล้วใช้ทิชชูเช็ดน้ำตา

ตั้งแต่มาที่เมืองจันทรา คนที่ช่วยเหลือเธอมากที่สุดนอกจากนายหญิงเนตรแล้วก็มีเหนือเมฆ

การมีทั้งสองคนอยู่ เป็นรังสีของแสงในความมืดของเมืองจันทราซึ่งส่องสว่างชีวิตของเธอและป้องกันไม่ให้เธอตกอยู่ในความสิ้นหวัง

และสำหรับนายหญิงเนตรที่ดีกับเธอเช่นนี้ มันทำให้เธอนึกถึงย่าของเธอที่จากโลกนี้ไปแล้ว

ย่าของเธอก็เลยรักและเอ็นดูเธอ และอยากจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้ให้กับเธอ