บทที่ 71 คุณย่า ตัดขาวายุ

เธอยักไหล่ ยืนต่อหน้านายหญิงเนตรและโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง "คุณย่า หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ"

"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องๆ "

ปฏิกิริยาของนายหญิงเนตรอยู่นอกเหนือความคาดหมายของมณิกา เธอดีใจจนอ้าปากค้าง เข้าไปจูงมณิกาแล้วเดินรอบตัวเธอ "โอ้โห สองวันก่อนดูข่าว บอกว่าหนูเป็นลูกสาวตระกูลธนัตถ์โชติ ย่ายังไม่เชื่อเลย คิดไม่ถึงว่าจะเป็นหนูจริงๆ นี่ถ้าไม่ได้มีข่าวและทำให้แน่ใจ คงจะตกใจแย่"

"คุณย่าไม่โกรธเหรอคะ?"

เดิมทีมณิกาเข้าใจว่าหากแสดงตัวตนที่แท้จริงแล้วนายหญิงเนตรคงจะไม่พอใจ แต่ใครจะรู้ว่าคิดไม่ถึงว่าจะไม่มีความไม่สบอารมณ์เลยแม้แต่น้อย

"โธ่เอ๊ย ฉันดีใจออกจะตาย ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ"

นายหญิงเนตรยังจับมือมณิกาอย่างสนิทสนม "ไม่ต้องพูดถึง เธอกับธิกานต์หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ แต่เธอมีไฝที่จมูก ตาของเธอกลมโตมีพลังกว่าธิกานต์ ทำให้ยิ่งสวย คิดดูสิ ยายหนูสวยขนาดนี้ จงใจปลอมตัวให้ดูขี้เหร่ แย่จริง"

นายหญิงเนตรเหมือนจะมีเรื่องมากมายเพื่อพูดคุยกับมณิกาจนปล่อยธิกานต์ไว้ตรงนั้น เธอกัดฟันและกลับไม่กล้าระเบิดอารมณ์

"ณิกา ช่วงนี้เธอหายไปไหนมา? เธอรู้ไหมว่าฉันกับแม่หาเธออยู่ตั้งนาน?"

ธิกานต์ซึ่งแสดงได้ดีเยี่ยม ก้าวไปข้างหน้าและกอดมณิกาไว้แน่น "ถึงว่าฉันถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับเธอมากตอนเจอกันครั้งแรก ที่แท้เธอก็คือน้องสาวของฉันนี่เอง เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเธอเป็นน้องสาวของฉัน ไม่อยากจะกลับตระกูลธนัตถ์โชติจึงได้ตั้งใจปลอมตัวให้ดูน่าเกลียดใช่ไหม?"

น้ำเสียงของเธอละล่ำละลัก ร้องไห้ปานใจจะขาด

"ด้วยความจริงใจ" ทำให้คนที่เห็นรู้สึกปวดใจ

มณิกายืนงงเมื่อถูกธิกานต์กอดไว้ ร่างกายของเธอแข็งทื่อ เธอเพียงรู้สึกราวกับว่าเธอตกลงไปในคอห่าน และเธอก็รู้สึกไม่สบายใจทุกที่

แต่เมื่อเทียบเรื่องการแสดงแล้วเธอเองกลับไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าธิกานต์เลย

มณิกายื่นมือออกไปผลักธิกานต์ เธอไม่สนใจที่จะเล่นกับเธอ แต่พูดอย่างเย็นชา: "ใช่ค่ะ เพราะไม่อยากกลับไปตระกูลธนัตถ์โชติจึงได้ปลอมตัว"

เมื่อเป็นเช่นนี้ ถือเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องปลอมตัว

ต่อให้เธออยากจะเปิดโปงคนตระกูลธนัตถ์แค่ไหน แต่มณิกาก็รู้ว่านายหญิงเนตรเพิ่งจะเกิดอาการเลือดออกในสมองได้ไม่นาน ไม่สามารถจะถูกกระตุ้นอารมณ์ได้ ดังนั้นจึงไม่กล้าจะพูดความจริง

หากกระตุ้นอารมณ์ของนายหญิงเนตรแล้วเกิดเรื่องร้ายอะไรขึ้น เธอกลัวว่าคงจะถูกวายุฆ่าตายแน่

ในเวลานั้น หากปราศจากการคุ้มครองของหญิงชรา เธอคงอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย

ธิกานต์ขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าและกรามของเธอก็สั่นเทา "ทำไมกันล่ะ? เธอร็ไหมหลายปีมานี้คุณแม่คิดถึงเธอมากนะ หลายวันนี้เธอหายตัวไป คุณแม่ท่านหาเธอไปทั่วเลยนะ"

"ไม่มีเหตุผลค่ะ ก็แค่ไม่ชอบ เหตุผลแค่นี้ พอไหมคะ?"

มณิกาใบหน้าเย็นชาและตอบอย่างไร้อารมณ์

รีบตามหาเธอ?

ที่รีบตามหาเธอ จากนั้นก็จะได้รีบฆ่าเธอให้ตายใช่ไหมล่ะ?

"ตายแล้ว เอาล่ะๆ กานต์จ๊ะ ตอนนี้ก็ถือว่าหาณิกาเจอแล้ว แต่หลายปีมานี้เธอเติบโตมากับพ่อแม่บุญธรรม มันเป็นเรื่องของความรู้สึก รีบร้อนไม่ได้นะ รีบร้อนไม่ได้"

นายหญิงเนตรดึงธิกานต์มาจากนั้นก็พูดกับเธอ: "ตอนนี้เจอณิกาแล้ว เธอก็รีบกลับไปบอกพ่อกับแม่ ฉันเองก็มีเรื่องจะคุยกับณิกาอยู่พอดี"

คำพูดนี้เป็นคำสั่งให้เธอออกไป

ธิกานต์ตาแดง เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา เดินไปหาวายุแล้วพูดเบาๆ : "พี่วายุ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันหาน้องสาวของฉันจบเจอ"

ปากบอกขอบคุณมากแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความริษยา