บทที่ 70 คุณย่า ฉันหลอกคุณ

แต่ตอนนี้เธอจะต้องอยู่ในเมืองจันทรา มีเพียงสถานะของนายหญิงเนตรเท่านั้นถึงจะทำให้พวกเขาสบายใจ

หากไม่เช่นนั้น มณิกาก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก

เธอยื่นโทรศัพท์ส่งให้วายุ "ขอบคุณค่ะ"

เมื่อเห็นเธอเอนกายลงบนเบาะรถอย่างอ่อนแรง มองออกไปนอกหน้าต่างโดยเอียงศีรษะอย่างท้อใจ วายุรู้สึกกังวลเล็กน้อย

"ถึงคุณจะเป็นคู่หมั้นของธิกานต์ แต่ฉันก็ไม่ได้กลัวหากคุณจะเอาเรื่องฉันพูดเมื่อกี้ไปบอกพวกเขา"

มณิกาไม่ได้กลัวจริงๆ

ยิ่งกว่านั้น ต่อให้เธอยืนอยู่ต่อหน้าสองสามีภรรยาธนัตถ์โชติ เธอก็จะพูดแบบนี้

เธอมองภาพที่ถอยหลังไปนอกหน้าต่างแล้วถอนใจ

"ฉันไม่ได้ยินอะไร"

วายุก็เอนกายลงบนเบาะรถ ปิดตาพักผ่อน แสร้งทำเป็นว่าเขาไม่รู้อะไรเลย

ปฏิกิริยาของเขาทำให้มณิการู้สึกคาดไม่ถึง เธออดไม่ได้ที่จะหันมาทางวายุ "คุณเป็นสามีในอนาคตของธิกานต์ จะพูดก็ไม่ผิด"

"นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอยอมเป็นหลานบุญธรรมของคุณย่าเหรอ?"

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตา สายตาของเขาล้ำลึกเกินหยั่ง

มณิกาพยักหน้า "ใช่"

เธอกล้าทำกล้ารับ เธอยอมรับตรงๆ "เรื่องนี้คุณจะบอกคุณย่าก็ได้ ฉันยังไงก็ได้"

เดิมทีเรื่องบางเรื่องควรที่จะต้องเลี่ยงวายุไป แต่ลึกๆ เธอรู้ว่าเรื่องการลักพาตัวครั้งก่อน วายุคงตรวจสอบเรื่องต่างๆ อย่างละเอียด ไม่อย่างนั้นคงจะไม่รู้ว่าเธออยู่บนเรือสำราญลำนั้น

ในเมื่อเขารู้หมดแล้ว เธอยังจะต้องเสียเวลาหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ทำไม?

"เรื่องระหว่างเธอกับตระกูลธนัตถ์โชติ ไม่ได้ขัดอะไรกับเรื่องที่คุณย่ารับเธอเป็นหลานบุญธรรม" เขาพูด

มณิกาไม่ได้พูดอะไร วายุเป็นหลานที่กตัญญูต่อนายหญิงเนตร กลัวว่าหากบอกความจริงไปจะทำร้ายจิตใจของนายหญิงเนตร นี่จึงเป็นสาเหตุที่เขาไม่อาจจะบอกความจริงให้นายหญิงเนตรรู้ได้

"แล้วคุณล่ะ? คุณเป็นคู่หมั้นของธิกานต์"

มณิกาจ้องวายุและสอบถามไปตรงๆ

ชายหนุ่มค่อยๆ เปิดตาแคบๆ ของเขา เหลือบมองมณิกา ริมฝีปากบางๆ ของเขาเปิดขึ้นเล็กน้อย "ขอเพียงเธอไม่ได้ทำอะไรเกินกว่าเหตุ ฉันก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น"

เป็นคำพูดที่ชัดเจนมาก

มันไม่มีอะไรมากไปกว่าการจะบอกมณิกาให้รู้ว่าหากเธอก่อเรื่องเกินเลยมากไปแล้วส่งผลกระทบต่อตระกูลเดชากุล เขาคงนั่งดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้

มณิกาไม่สนใจความคิดของวายุ แต่กลับรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

อาจจะเป็นเพราะนายหญิงเนตรเอ็นดูเธอมาก ดังนั้นวายุจึงต้องยอมรับเธอไปด้วย

หากวันหนึ่งนายหญิงเนตรไม่อยู่แล้ว เขาอาจจะเป็นเหมือนคนตระกูลธนัตถ์โชติที่เป็นศัตรูกับเธอ

แต่เรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องของอนาคต ตอนนี้สิ่งเดียวที่มณิกาทำได้คือสานสัมพันธ์กับนายหญิงเนตร เพื่อป้องกันวายุไม่ให้ทำร้ายตน

เพียงแต่ว่ามณิกาไม่เคยคาดหวังว่าวายุจะชอบธิกานต์มากขนาดที่แม้ว่าเขาจะรู้พฤติกรรมที่น่ารังเกียจของตระกูลธนัตถ์โชติ เขาสามารถทำเป็นหูหนวกตาบอดเพื่อธิกานต์ เพราะความรักอันลึกซึ้ง

รัก สามารถทำให้คนเราไม่สนใจอะไรเลยจริงๆ

มณิการู้สึกว่าเส้นทางการแก้แค้นของเธอยากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะตอนนี้เมื่อมีวายุเพิ่มเข้ามาอีกคน!

รถขับช้าๆ มณิกาเห็นห้างสรรพสินค้าอยู่ข้างหน้า และเธอพูดกับวายุ: "ให้ฉันยืมเงินคุณก่อนได้ไหม? ฉันอยากจะซื้อของไปให้คุณย่าเนตร"

วายุไม่ได้พูดอะไร ได้แต่หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งและยื่นให้เธอ "ไม่มีรหัส เอาไปใช้สิ"

"อ้อ"

มณิกาไม่คิดมากและให้นภัทรจอดรถ จากนั้นเธอก็ลงรถและไปที่ซูเปอร์มาเก็ต

นภัทรที่นั่งอยู่ที่นั่งคนขับมองดูวายุผ่านกระจกมองหลัง "บอส คุณมณิกากับตระกูลธนัตถ์โชติ..."

"เรื่องนี้ นายอย่าพูดถึงอีก"

ไม่รอให้นภัทรพูดจบ วายุก็ประกาศกร้าวทันที

เขารู้สึกได้ว่า บอส ของเขามีสีหน้าไม่ดี จึงไม่พูดอะไรอีก