บทที่ 77 มณิการะเบิดแล้ว

เขาเดินไปที่รถแล้วเปิดประตูรถ

เพราะมณิกานั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ วายุจึงพูด "มานั่งข้างหลัง"

"ฉันนั่งตรงนี้ดีแล้ว จะไปนั่งข้างหลังทำไม" มณิกาสูดลมหายใจอย่างภาคภูมิใจโดยไม่ขยับ

นภัทรที่นั่งอยู่ที่นั่งคนขับหันไปมอง บอส ของเขาที่มีสีหน้าเคร่งขรึมแล้วรีบพูดขึ้น: "ที่นั่งข้างคนขับของรถคันนี้นั่งไม่ได้ครับ"

"ทำไม?"

"เพราะ..." นภัทรนิ่งไป ในหัวของเขากำลังวิ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ให้เหตุผลไร้สาระ "เก้าอี้ที่นั่งข้างคนขับมีปัญหานิดหน่อยครับ ว่าจะไปซ่อม แต่ก็ไม่ได้ไปสักที"

"มีปัญหา?"

มณิกาเขย่าเก้าอี้ของเธออย่างจงใจ และไม่ได้สังเกตสิ่งผิดปกติ แต่เมื่อเห็นนภัทรไม่ได้ทำท่าเหมือนจะล้อเล่น

เธอจึงได้แต่เปิดประตูรถ ลงจากรถแล้วเดินไปขึ้นเบาะหลัง นั่งข้างๆ วายุ

รถค่อยๆ ออกตัวกลับไปที่คลับดิมไลท์

ระหว่างทาง มณิกากับวายุนั่งห่างกันมาก เธอหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ไม่สนใจวายุ

ชายหนุ่มก็เงียบขรึมไม่พูดจา

ตอนนี้เองที่เอ่ยปากขึ้นเพื่อกำจัดความเงียบภายในรถ

"คุณมณิกาครับ ที่นั่งด้านหลังมีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง ภายในนั้นมีบัตรธนาคารและซิมการ์ดของคุณ ช่วงบ่ายผมไปเอามาให้แล้ว"

เพราะมณิกาไปทำบัตรประชาชนใหม่ตั้งแต่วันที่ไฟไหม้ วันนี้จึงทำเสร็จแล้ว นภัทรช่วยไปซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้มณิการะหว่างทางกลับมาและทำซิมการ์ดให้ใหม่

"อ๊ะ? เร็วจัง ขอบคุณนะคะ" มณิกาดีใจเล็กน้อย

"คุณมณิกาไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ทั้งหมดเป็นคำสั่งของ บอส จะขอบคุณก็ต้องขอบคุณเขาครับ" นภัทรพูดพร้อมรอยยิ้ม

มณิกาหยุดพูด ก้มหน้าลงแล้วเปิดเคสโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นโทรศัพท์ 5G ขนาด 5.7 นิ้วที่ได้รับความนิยมสูงสุดพร้อมหน้าจอขนาดใหญ่รุ่นใหม่ราคาราวเจ็ดพันกว่า

เธอใส่ซิมการ์ดแล้วเปิดโทรศัพท์

ทั้งหมดนั้น เธอไม่พูดอะไรกับวายุเลย

ชายหนุ่มนั่งนิ่งและเหลือบมองมณิกาจากหางตา เมื่อเห็นเธอไม่พูดอะไรใบหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียดมากขึ้น

หลังจากเปิดโทรศัพท์ โทรศัพท์ก็เสียงดังวิ๊งๆๆ ไม่ขาดสาย

หน้าจอโทรศัพท์โชว์ข้อความ มณิกาเปิดดูและพบว่าเป็นข้อความจากเหนือเมฆ [ตอนนี้เธออยู่ไหน? เห็นแล้วตอบด้วย]

กดเปิดอีกข้อความ ก็ยังเป็นของเหนือเมฆ [ให้ตายสิ ทำไมมีเรื่องถึงไม่รู้จักบอกฉัน?]

[รับสายสิ รับสาย]

[ฉันช่วยพ่อแม่เธอมาแล้วนะ ปลอดภัยไม่เป็นไรแล้ว]

[สายที่ไม่ได้รับ : หมายเลข 09******** โทรเข้าเมื่อเวลา 13.39 วันที่ 27 เดือน กันยายน ปี2021 ได้ติดต่อคุณ...]

[ซีนและนักสืบเอกชนถูกตระกูลธนัตถ์โชติซื้อแล้ว และหลักฐานทั้งหมดถูกทำลายโดยตระกูลธนัตถ์โชติ]

[ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเนี่ย?]

[พี่ณิกา ฉันขอโทษ แต่ตอนนี้ฉันหมดหนทางแล้ว คนตระกูลธนัตถ์โชติใช้คนในครอบครัวฉันบีบฉัน ขอโทษนะ]

......

เพียงครู่เดียว โทรศัพท์ก็แสดงข้อความกว่าสามสิบข้อความ มีทั้งเหนือเมฆ มีทั้งซีน แล้วยังมีฝ่ายบริการลูกค้า และยังมีวายุ

มณิกาไม่ไม่ได้ทำในสิ่งที่เขาคิด และโทรหาเหนือเมฆ

ตู๊ดๆๆ ——

โทรศัพท์ดังหลายครั้ง และในที่สุดอีกฝ่ายก็รับสาย

"มณิกา? เธอจริงๆ เหรอ? ตอนนี้เธออยู่ไหน?"

เสียงของเหนือเมฆดังที่ปลายสาย เขาถามด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด

แม้จะเป็นแค่ในโทรศัพท์ มณิกาก็ยังรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเหนือเมฆเป็นห่วงและใส่ใจเธอ นั่นทำให้อบอุ่นใจ จึงพูดขึ้น: "ฉันกลับมาแล้ว ตอนนี้ปลอดภัยดี คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก เหนือเมฆ ขอบคุณนะ"

ช่วงเวลาเหล่านี้ เหนือเมฆช่วยเธอไว้มาก เธอขอบคุณจากใจ