บทที่ 78 เมาแล้วบ้า

"คุณกำลังเถียงข้างๆ คูๆ "

มณิกากลอกตาใส่เขาและรู้สึกเพียงว่าวายุเป็นคนเลว ไม่มีเหตุผล และเมื่อเทียบกับคนดึกดำบรรพ์ มันเหมือนกับมีแขนขาที่พัฒนาแล้ว แต่สมองของเขายังอยู่ในช่วงดึกดำบรรพ์

เรียกง่ายๆ ว่าปัญญาอ่อน!

เธอไม่อยากจะโต้เถียงกับวายุต่อไปอีก จึงหันไปพิงกระจกแล้วหลับตา ไม่พูดอะไรอีก

ภายในรถเข้าสู่ความเงียบ

จนถึงคลับดิมไลท์แล้วลงจากรถ ทั้งสองลงจากรถพร้อมกันและตามกันขึ้นลิฟต์ไป

หลังจากนภัทรเอากุญแจให้วายุแล้ว ก็ขับรถของตนเองกลับบ้าน

เรื่องของคู่รักคู่แค้นคู่นี้ เขาเบื่อจะตายอยู่แล้ว

ภายในลิฟต์มีที่ว่างไม่มาก แต่มณิกาก็ยังจะยืนเข้ามุมและพยายามอยู่ห่างวายุให้มากที่สุด เป็นการแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจเขา

"ยืนตั้งไกลขนาดนั้นทำไม?"

ชายร่างสูงเหลือบมองผู้หญิงตัวเล็ก ขมวดคิ้วเล็กน้อย และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ อยู่ใกล้คนปัญญาอ่อนสมองพิการ"

เธอเลิกคิ้วและตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อเสียงหายไป ใบหน้าของวายุก็มืดมนในทันที

เขาเหยียดแขนยาวออกแล้วดึงมณิกาขึ้นมาแล้วเอาแขนโอบหลังมือ "เธอลองพูดอีกทีสิ?"

มณิกากำลังดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเขา แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถกำจัดห่วงของเขาซึ่งแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า

สลัดไม่หลุดและขี้เกียจจะฝืน

เธอเงยหน้ามองเขา "ฉันบอกว่าคนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ"

"แล้วที่เหลือล่ะ?"

"อยู่ใกล้คนปัญญาอ่อนสมองพิการ"

"เธออยากตายรึไง หึ?"

ชายหนุ่มใช้มือบีบแก้มเธออย่างแรง ผิวของเธอบวมจนแตกแต่เต็มไปด้วยคอลลาเจน เมื่อบีบแก้มของเธอก็ดูเหมือนซาลาเปาชิ้นเล็กๆ ที่ดูขี้เล่นและน่ารักในทันที

"ก็เห็นๆ อยู่ว่าคุณร้อนตัวเอง โทษฉัน? จะว่าไป ฉันพูดชื่อแซ่รึไง"

คิ้วใบหลิวเรียวที่สวยงามของมณิกาบิดเป็นเกลียว และเธอก็เอื้อมมือออกไปและตบหลังมือของวายุ "ปล่อยฉัน ชายหญิงไม่ควรอยู่ใกล้กัน คุณไม่รู้เหรอ"

"นอนก็นอนด้วยกันมาแล้ว ตอนนี้มาพูดกับฉันแบบนี้ ไม่รู้สึกว่าสายไปเหรอ"

ริมฝีปากที่โค้งมนของวายุขดขึ้นด้วยการล้อเล่นเล็กน้อย และแม้แต่รูม่านตาของเขาก็ถูกย้อมด้วย 'ความปรารถนา' ที่มองเห็นได้ชัดเจนในทันที

การแสดงออกของเขาทำให้แผ่นหลังของมณิกาเย็นเฉียบ เธออดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย "คุณวายุ ฉันเตือนคุณ ถ้าหากคุณกล้าแตะตัวฉัน ชีวิตนี้ฉันจะไม่ให้อภัยคุณอีก!"

คำพูดนี้หมายความแบบนั้นจริงๆ

วายุจ้องที่เธอครู่หนึ่งเยาะเย้ยอย่างเย็นชา "เธอหน้าตาไม่ได้ต่างจากธิกานต์เลยสักนิด เธอไปเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหน คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ?"

ความหมายก็คือ ให้ทำอะไรเธอสู้ไปหาธิกานต์ดีกว่า

ติ๊ง——

ลิฟต์เปิดประตูเมื่อถึงชั้นล่าง

เขาปล่อยเธอ มณิการีบเดินออกจากลิฟต์ไปที่ห้องนั่งเล่นทันที

ภายในห้องนั่งเล่น เธอพูดกับวายุ: "คุณนอนห้องนอนหลักไป ฉันจะนอนห้องรับแขก น้ำบ่อไปปนแม่น้ำ"

วายุรู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกบนใบหน้าของมณิกา ดูเหมือนกวางที่หวาดกลัวซึ่งทำให้รู้สึกสงสาร

"อือ"

เขาตอบรับหนึ่งคำแล้วหันหลังเดินไปที่ห้องนอนหลักแล้วปิดประตู

เมื่อมณิกาเห็นเขาเข้าห้องแล้ว จึงได้เดินไปนั่งลงที่โซฟาอย่างอ่อนล้า แล้วเปิดหน้าจอโทรศัพท์เลื่อนดู

ตั้งแต่หลังจากนายหญิงเนตรรับเธอเป็นหลานสาวบุญธรรม วายุก็ไม่ทำอะไรเธออีกเลย ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะทั้งสองขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องกัน ดังนั้นวายุเองก็มีขอบเขต

บวกกับนายหญิงเนตรได้กำชับซ้ำๆ ว่าเขาอย่าได้กล้าทำอะไรเธอ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มณิกาก็วางใจ

นั่งดูละครน่าเบื่อ มณิกาจึงไปที่บาร์เพื่อหยิบไวน์แดงหนึ่งขวด แล้วหยิบแก้วเหล้าข้างทางเดินไปที่โซฟา ดื่มไวน์แดงขณะไล่ตามละคร และมันไม่สนุกเลย