บทที่ 79 ซื้ออาหารเช้าให้เขา

นั่งข้างเขา ชายคนนั้นหยิบไวน์แดงหนึ่งแก้วแล้วนั่งดื่มอยู่ที่นั่น

เวลาผ่านไป ทั้งสองก็ดื่มไวน์แดงกันอย่างสบายๆ มณิกาดูรายการวาไรตี้และดูเหมือนจะมีรอยยิ้มน้อยๆ เธอหัวเราะเป็นครั้งคราวและตบไหล่วายุเมื่อเธออารมณ์ดี "คุณดูพวกนั้นสิ ฮ่าๆ ตลกมากเลย คนนั้นโง่มากเลย"

"ตายแล้ว ไม่ได้ๆๆ ดีมากเลย หัวเราะจนท้องแข็งแล้ว"

"ก้อนน้ำแข็งต้องรักษาอุณหภูมิไว้ การวางผ้าห่มไว้รอบๆ ก้อนน้ำแข็งจะทำให้ก้อนน้ำแข็งร้อนขึ้น พระเจ้า เขามีความรู้รอบตัวบ้างไหม เยี่ยมมาก น่ารักมาก"

อพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่เงียบมากเมื่อวายุอยู่คนเดียว เงียบจนไม่รู้สึกถึงกลิ่นของดอกไม้ไฟ แต่เพียงเพราะการปรากฏตัวของมณิกา วายุรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน

เหมือนบ้านที่มีเสียงหัวเราะที่มีความสุข ทำให้เขาถูกไม่ถูกแช่อยู่ในความเงียบและความหนาวเย็นของดวงอาทิตย์

เขามองไปที่มณิกาซึ่งกำลังหัวเราะเหมือนเด็ก และดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใส่ใจเขา การมีความสุขดูเหมือนจะเป็นโรคติดต่อและทำให้เขามีความสุขทั้งกายและใจ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก่อนที่มณิกาจะผล็อยหลับไปบนโซฟา

ดูเป็นสาวน้อยไร้เดียงสานอนสลบอยู่บนโซฟา น่ารักมาก

วายุถือแก้วไวน์ ดื่มไวน์ในแก้ว วางถ้วยแล้วเดินไป ยกมือขึ้น พยายามปัดแก้มของเธอ แต่จำได้ว่าเธอระวังเขาตอนอยู่ในลิฟต์ขณะนั้นอย่างไร ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะอุ้มเธอขึ้นและส่งเธอไปที่ห้องนอนเล็ก

เมื่อเอนตัวลง วางเธอเบาๆ บนเตียงนุ่ม แต่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นได้มณิกาก็คว้าคอของเธอและไม่ให้เขาเคลื่อนไหว

วายุขมวดคิ้วและเคลื่อนไหวด้วยสามัญสำนึก แต่มณิกากอดเขาแน่นและพึมพำ "อือ...รำคาญชะมัด อย่าขยับ"

ดังนั้น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะผลักแล้วล้มตัวลงนอนข้างเธอ

ในขณะนั้น เตียงนุ่มทรุดลงเล็กน้อย และมณิการู้สึกว่าเธอมีที่พักพิงอยู่ข้างๆ เธอคิดว่ามันเป็นหมีกอดตัวใหญ่ที่บ้านและเธอใช้ขาไปก่ายมันไว้ทันที

แก้มถูไปมาอย่างไม่อยู่นิ่งกับหน้าอกของวายุ เมื่อพบท่าทางสบายๆ และผล็อยหลับไป

เธอหลับดีแล้วแต่กลับลำบากวายุ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ในอ้อมแขนของเขา กลิ่นแชมพูในจมูกของเขา และกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวตัวน้อย ดึงเอาความในใจของเขาออกมาราวกับถูกทรมาน

ในที่สุด เขาก็อดไม่ที่จะผลักมณิกาออกและอยากจะออกไป

สุดท้ายพอเขาขยับ มณิกาก็กอดเขาแน่น ขาของเธอเกี่ยวขาของเขาไว้และกอดแน่นกว่าเดิม

มณิกาเคยชินกับการอยู่คนเดียว ดังนั้นจึงชอบวางตุ๊กตาตัวใหญ่ไว้บนเตียงและนอนกอดตุ๊กตาเวลานอน ใช้ขาก่าย สบายที่สุด

ดังนั้นในฝันของเธอวายุก็คือตุ๊กตาตัวใหญ่นุ่มนิ่ม

'ร่างกายที่ไหม้เกรียม' วายุมองไปที่มณิกาและอดพูดพึมพำไม่ได้: "ช่างเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่มีแรงดึงดูดจริงๆ "

อย่างไรก็ตาม 'การทรมาน' แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่วายุจะทนได้ ดังนั้นเขาจึงต้องผลักเธอออกไปอย่างไร้ความปรานีและออกจากห้องนอนของเธอด้วยความอับอาย

เพราะเขาเป็นกังวลหากอยู่นานกว่านั้นอีกนิด คงจะไม่สามารถระงับความต้องการเธอที่รุนแรงแบบนั้นได้

มณิกาหลับสบายทั้งคืน วันต่อมาเธอตื่นเจ็ดโมง ตรงเวลา

เธอหาวแล้วบิดขี้เกียจ เธอมองไปรอบๆ ก็พบตัวเองอยู่ในห้องนอน

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงสัมผัสร่างกายของเธอในทันทีเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างไม่เสียหาย และไม่มีวี่แววของการถูกละเมิดโดยไอ้สารเลววายุ หัวใจที่ห้อยอยู่ของเธอก็ตกลงไปในที่สุด

"ดูแล้ว ผู้ชายสารเลวนั่นคงจะกลัวย่ามาก"

เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจกับวายุ

ลุกขึ้นมาอาบน้ำและไปที่ห้องนั่งเล่นก็พบว่าห้องนั่งเล่นว่างเปล่า

เธอเข้าใจว่าวายุยังนอนอยู่จึงไม่รบกวน ดังนั้นเธอจึงค้นดูในตู้เพื่อหาอาหารในห้องครัวและตู้เย็น แต่ก็ไม่มีอะไร

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงไปชั้นล่าง หาอะไรกินและเมื่อเธอกำลังจะออกจากร้าน เธอก็นึกถึงวายุอีกครั้ง จึงได้แต่ซื้อบะหมี่แห้งร้อนและนมถั่วเหลืองมาให้เขา

กลับไปที่อพาร์ตเมนต์เดินไปที่ห้องของวายุและเคาะประตู "นี่ ตื่นได้แล้ว"

เคาะประตูแล้วพบว่าไม่มีใครตอบ มณิกาเปิดประตูและเห็นว่าภายในว่างเปล่าไม่มีใครเลย