บทที่ 80 วายุคนบ้านนอก

มณิกาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "คุณวายุ คุณไม่ควรจะโตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยกินบะหมี่แห้งนะ? นี่มันต้องปรุงก่อนกิน คุณไม่ปรุง มันก็ไม่มีรสชาติสิ"

หญิงสาวตัวเล็กอารมณ์ดี และทันใดนั้นรู้สึกว่ารูปร่างหน้าตาของวายุนั้นตลกเป็นพิเศษ และวันนี้เธอก็หัวเราะออกมาจนหมด

"ฉันไม่กินอันนี้"

เขาพูด

ดวงตาของเขาจริงใจมากและเขาไม่ได้โกหกเลย

มณิกาเบ้ปากแล้วส่ายหน้า "ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ "

เธอเดินเข้าไปแล้วหยิบตะเกียบจากมือวายุแล้วช่วยเขาปรุงบะหมี่ หลังจากใส่ซอสเข้าไปและคนให้เข้ากันแล้ว ก็ส่งตะเกียบให้เขา "ลองอีกที"

วายุรับตะเกียบไป แล้วมองมณิกา แล้วถึงคีบบะหมี่แห้งร้อนๆ เข้าปาก

คำแรกก็งั้นๆ

คำที่สองพอได้

คำที่สาม...

"รสชาติใช้ได้" เขาพูดพลางคีบบะหมี่แห้งขึ้นมา

แต่ท่าทางของเขาดูหรูหรา เคี้ยวช้าๆ และมันกลายเป็นเสิร์ฟบะหมี่แห้งร้อนๆ ถือเป็นรสชาติอาหารตะวันตกที่มีเกียรติและสง่างามในร้านอาหารตะวันตกซึ่งน่ามอง

มณิกานั่งอยู่ตรงข้ามเขา และจ้องเขากินไม่วางตา

ในขณะที่วายุกำลังกินบะหมี่และเหลือบมองมณิกาก็มีความรู้สึกแปลกๆ ในใจ ราวกับว่าพวกเขาแต่งงานแล้ว และภรรยาเตรียมอาหารเช้าให้เขาอย่างระมัดระวัง มองดูเขากินข้าว

อบอุ่น รักใคร่ และสวยงาม

ความรู้สึกนี้หายไปในทันที แต่วายุรู้สึกโลภเล็กน้อยสำหรับความรู้สึกนั้น

ไม่นาน เขาก็กินเสร็จ

มณิกาวางกระดาษแผ่นหนึ่งตรงหน้าวายุ "มา คิดเงิน"

กระดาษ A4 ที่เขียนว่า: บะหมี่แห้ง 8 หยวน น้ำเต้าหู้แฮนด์เมด 2 หยวน ค่าไปซื้อ 90 หยวน ทั้งหมด 100 หยวน

ถึงแม้บะหมี่ชามใหญ่จะไม่ได้แพงอะไร แต่มณิกาก็เป็น 'ผู้แสวงหากำไร'

"เถ้าแก่ ฉันรู้ว่าคุณไม่มีเงินสด ร้านเล็กๆ รับบัตรได้นะ มา..." เธอยื่นปากกาให้วายุ "เซ็นชื่อสิ"

"ที่ไหนเนี่ย ทำไมค่าส่งแพงจัง?"

ชายหนุ่มรับกระดาษ A4 ไป แล้วถามกลับ

"มันไม่เหมือนกันนะ ฉันเป็นน้องสาวคุณ เป็นหลานบุญธรรมคุณย่านะ ราคานี้พุ่งสูงขึ้นในชั่วข้ามคืนไม่ใช่เหรอ? ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะถูกกว่าหน่อย แต่ตอนนี้เป็นคนตระกูลเดชากุลแล้ว ถ้าหากคิดค่าส่งน้อยไป จะขายหน้าตระกูลเดชากุลของคุณนะ"

เธอพูดจริงจังและจริงใจ

วายุไม่สามารถหักล้างได้เลย

แต่ไม่รู้ทำไม ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีรอยยิ้มเล็กน้อย และเซ็นชื่อบนกระดาษ A4 ด้วยปากกา

มณิการับกระดาษไป "ขอบคุณค่ะเถ้าแก่ ฉันช่วยคุณเก็บโต๊ะเอง ฟรี"

เธอลุกขึ้นแล้วเก็บห่ออาหารแบบใช้แล้วทิ้งลงในถังขยะแล้วเช็ดโต๊ะให้สะอาด เธอใส่ใจมาก แต่เธอไม่ได้สังเกตเห็นความเจ้าเล่ห์ในสายตาของวายุ

"ฉันจะไปบริษัท เธออยู่ที่นี่ มีอะไรก็โทรหาฉัน"

"อ้อ ได้ งั้นคุณไปเถอะ"

มณิกาพยักหน้าอย่างหนักแน่น

อดไม่ได้ที่จะคิดว่าถ้าวายุไม่กลับมาทุกวันก็ดี

เขาไม่พูดอะไร เก็บของแล้วออกไป

เมื่อมาถึงชั้นสองแล้วนภัทรก็รอเขาอยู่ในรถแล้ว หลังจากที่วายุขึ้นรถ รถก็ค่อยๆ สตาร์ทและมุ่งหน้าไปยังสดุภา กรุ๊ป

ระหว่างทาง นภัทรเหลือบมองที่ บอส ของเขา และเห็นว่าเขาดูเหมือนจะอารมณ์ดีมาก

ที่อพาร์ทเม้นท์ทิวกาล มณิกาเล่นเกมตลอดช่วงเช้า

เวลา 11.30 น. โทรศัพท์ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแล้วพบว่าเป็นเหนือเมฆ หลังจากรับสายเสียงของเขาก็ดังขึ้นจากปลายสาย "ณิกาจ๊ะ เธออยู่ไหน? ฉันกลับมาแล้ว"

"ฉันอยู่..."

มณิกาต้องการบอกว่าเธออยู่ในอพาร์ตเมนต์ของวายุแต่เธอรู้สึกว่าเธอจะถูกเข้าใจผิด ดังนั้นเธอจึงพูด "อยู่บ้านเพื่อนน่ะ นายอยู่ไหน? เที่ยงนี้ฉันเลี้ยงข้าวนะ"

"ก็ได้ เจอกันที่โฮมสเตย์"

"เอ้อ...ดี ได้"