บทที่ 104

ร่มสีดำเหนือศีรษะของเธอป้องกันเธอจากลมและฝน ชินี Yales มองขึ้นอย่างว่างเปล่าและมองเข้าไปในดวงตาที่อ่อนโยนคู่หนึ่ง

“เชนี่ ทำอะไรน่ะ”

“เลียม...”

ชินี สับสนเล็กน้อย แต่เธอยังคงเรียกชื่อเขาโดยไม่รู้ตัว

“ฝนตกหนักมาก ยืนตากฝนทำไม ขึ้นรถกันเถอะ!” Liam Mate รีบพาเธอไปที่ข้างรถ

เขาเห็นร่างที่คุ้นเคยขณะขับรถผ่านมา

ฝนตกหนักมาก แต่เธอก็ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง ดูเหมือนเธอจะหลงอยู่ในความคิดของเธอ

เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใด เขารีบจอดรถกลางถนนแล้ววิ่งไปหาเธอพร้อมกับร่ม

ก่อนที่ ชินี จะไปถึงรถ รถที่อยู่ข้างหลังพวกเขาก็เริ่มส่งเสียงแตร และคนขับก็สาปแช่งพวกเขา

เลียมโบกมือขอโทษ จากนั้นเขาก็เปิดประตูที่นั่งผู้โดยสารและช่วยรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ

วินาทีถัดมา เขาก็ขึ้นรถอย่างรวดเร็วและขับออกไป

เม็ดฝนขนาดมหึมาที่บานหน้าต่าง ค่อยๆ นำชีนี่กลับมาสู่ความเป็นจริง

“ให้ข้าส่งเจ้ากลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลแฮงค์ไหม?” เขากำลังขออนุญาตจากเธอ

“ไม่ ฉันไม่อยากกลับ...”

เสียงของเธอเบาลงเล็กน้อย

เลียมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาจับพวงมาลัยและมองเธอแล้วถามว่า “คุณอยากไปไหน”

ชินี มองออกไปนอกหน้าต่างและพูดเรียบๆ "ฉันอยากกลับไปที่โอ๊คซิตี้!"

โอ๊คซิตี้!

ตอนนี้?

เลียมไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่หันรถไปรอบ ๆ ที่สี่แยก

ถนนจะนำไปสู่ทางหลวงไปยังเมืองโอ๊ค

ในอีกด้านหนึ่ง ชาร์ลส์ Hanks เร่งความเร็วและมาถึงที่ที่ ชินี เพิ่งจากไป เขาขับวนเป็นวงกลม แต่เธอไม่ปรากฏให้เห็น

“แชนนอน ฉันต้องการตำแหน่งของเธอในห้านาที!” ใบหน้าของเขามืดมน มันแย่กว่าท้องฟ้าที่มืดมนมาก

เมื่อแชนนอน เกตส์ได้รับโทรศัพท์ เขาก็รีบสั่งคนของเขาให้เริ่มการค้นหา

ชาร์ลส์จอดรถไว้ข้างถนน เขาเปิดหน้าต่างและจุดบุหรี่ด้วยความหงุดหงิด

ในเวลานี้ เด็กสาวแสนสวยสองคนกำลังชี้ร่มของเขาจากด้านหลังรถหรูของเขามาที่เขา

วินาทีถัดมา สองสาวรวบรวมความกล้าที่จะเดินมาหาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "สวัสดี เราเพิ่งมาเที่ยวที่นี่มาแบบไปเช้าเย็นกลับ ไม่คิดว่าจะเจอฝนตกหนักขนาดนี้ หารถไม่เจอ" ที่ไหนก็ได้ ช่วยส่งเราไปยังที่หมายได้ไหม”

ทั้งสองสาวดูเหมือนผู้มีอิทธิพล เมื่อพวกเขายืนอยู่ที่สี่แยก ต่างก็ได้รับความสนใจจากรถหรูหลายคัน

ประเด็นก็คือเสียงของเด็กผู้หญิงสองคนนี้ช่างไพเราะเป็นพิเศษ

"เราเพิ่มคุณในโซเชียลมีเดียของเราได้ไหม" หญิงสาวอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เลิกยุ่ง!" ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะมองพวกเขาขณะที่เขาพูดคำเหล่านั้นอย่างเย็นชา

สองสาวตะลึงกับคำพูดของเขา

รุนแรงแค่ไหน!

'แหวน...' ภายในรถหรู โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

ชาร์ลส์รับสาย

“ผู้อำนวยการแฮงค์ ตอนนี้นายน้อยอยู่บนทางหลวง รถดูเหมือนกำลังมุ่งหน้าไปทางโอ๊คซิตี้ และ... คนขับคือ... เลียม เมท!” แชนนอนพูดด้วยความกลัว

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ชาร์ลส์ก็วางสายอย่างรวดเร็ว

แล้วมีเสียง "ปัง" รถก็แล่นออกไป

น้ำกระเซ็นใส่สองสาว พวกเขาเปียกโชกไปด้วยน้ำฝนและใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเขินอาย

สองชั่วโมงต่อมา

ในที่สุดเธอก็มาถึงโอ๊คซิตี้

ฝนไม่ตกในโอ๊คซิตี้ แต่สภาพอากาศก็มืดมนไม่แพ้กัน

ชินี ยืนอยู่หน้าสถานที่ที่เคยเป็นบ้านของเธอ เธอตกใจมาก

บ้านอยู่ที่ไหน

บ้านของเธออยู่ที่ไหน

ทำไมถึงกลายเป็นสวนผัก?

“เชนี่ คุณกลับมาแล้ว!” หญิงวัยกลางคนข้างๆ ทักทายเธอ

“ป้าวิลส์ บ้านฉันอยู่ที่ไหน ทำไมบ้านฉันถึงหายไป” ชินี รู้สึกกังวลเล็กน้อย

ย้อนกลับไปเมื่อเธอขายบ้าน เธอเซ็นสัญญาและเรียกร้องให้บ้านไม่ถูกทำลายไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เพราะเธอรู้ว่าในที่สุดเธอก็สามารถซื้อบ้านคืนได้

อย่างไรก็ตาม แล้วตอนนี้ล่ะ?

บ้านเธอไปไหน

“หืม คุณไม่ได้ขอให้ใครมาทำลายมันเหรอ” น้าไวล์สรู้สึกสับสนเล็กน้อย “แต่ทำไมคุณถึงไม่สร้างบ้านของคุณขึ้นมาใหม่หลังจากรื้อถอนแล้ว เราเห็นว่ามันว่างเปล่า เลยคิดว่าเราจะใช้มันปลูกผักได้ คุณมาที่นี่เพื่อสร้างใหม่เหรอ?”

เชนี่ไม่พูดอะไร เธอกำหมัดแน่น

ยานี่ เยลส์!

ยานี่คงเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

เธอเต็มใจที่จะทำลายความทรงจำสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเธอ!

“เชนี่ คุณสบายดีไหม” น้าไวล์อดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นใบหน้าแปลกๆ ของเธอ

ชินี หันหลังกลับและจากไปโดยไม่พูดอะไร

“คุณน้าไวล์ ฉันขอโทษ!” ขณะที่เขาพูด เลียมไล่ตามเธอไป

เธอขมวดคิ้ว “เฮ้ ทำไมชายหนุ่มคนนี้ดูคุ้นเคยจัง”

ชินี วิ่งไปที่ด้านหลังของภูเขา เคยเป็นสถานที่โปรดของเธอเมื่อตอนที่เธอยังเด็ก

มีต้นป็อปลาร์สีขาวขนาดใหญ่อยู่ที่นี่ เมื่อเธอยืนขึ้น เธอมองเห็นทุกสิ่งจากเบื้องบน และเสียงของเธอก็สะท้อนไปไกล

ที่แห่งนี้ยังเป็น 'สวนลับ' ของเธออีกด้วย

เธอวิ่งขึ้นไปบนยอดเขา เธอใช้เวลาหนึ่งนาทีเพื่อกลั้นหายใจ และตะโกนขึ้นไปในอากาศ “ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ ทำไมเธอถึงต้องทำลายความทรงจำที่เหลืออยู่ของฉันด้วยล่ะ คุณเกลียดฉันมากแค่ไหน?”

เลียมยืนอยู่ข้างหลังเธอและไม่ก้าวไปข้างหน้า เพราะเขาไม่รู้จะปลอบเธออย่างไร

ชินี นั่งลงบนพื้นในทันใด เธอกอดอกแล้วร้องไห้

ทำไม...

ทำไมสิ่งนี้จึงเกิดขึ้น?

เลียมค่อยๆเดินไปนั่งข้างๆเธอ เขาหยิบดอกแดนดิไลออนยื่นให้เธอ

“เฮ้ ฉันจำได้ว่าคุณเคยชอบเล่นสิ่งนี้ตอนที่คุณยังเป็นเด็ก”

ชินี เงยหน้าขึ้นและมองดูดอกแดนดิไลออนในมือของเขา เธออึ้งเล็กน้อย

“ฉันจำได้ว่าคุณบอกฉันว่าทุกครั้งที่คุณอารมณ์ไม่ดี คุณจะเอาดอกแดนดิไลออนพัดขึ้นไปบนท้องฟ้า แบบนั้น ปัญหาของคุณจะหมดไป!” เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

ชินี รับดอกแดนดิไลอัน ทันใดนั้นเธอก็เป่าที่มันเบา ๆ

ลูกบอลสีขาวนุ่มปลิวไปตามสายลม

จู่ๆ เธอก็ยิ้มจางๆ

รอยยิ้มนี้เปรียบเสมือนแสงแดดอันอบอุ่นของเลียม

“เชนี่ มากับฉัน ไปต่างประเทศกันเถอะ!”

เขาอดไม่ได้ที่จะพูดอีกครั้ง

ชีนี่หันกลับมามองเขา

เลียมหันมามองเธอและจับมือเธอไว้ “หย่ากับเขาแล้วมากับฉัน ตกลงไหม เธอสัญญากับฉัน!”

ชินี ขมวดคิ้วและค่อยๆ ดึงมือของเธอออก

เธอสัญญา...

แต่นั่นคือยานี่

แต่เธอไม่ยอมบอกเขา

เธอไม่กล้าบอกเขาเช่นกัน

เขาจะเสียใจถ้าเขารู้ความจริง

เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงผลที่จะตามมา!