บทที่ 105

เวลาหกโมงเย็น.

ภายในร้านอาหารท้องถิ่นในโอ๊คซิตี้

ในห้องส่วนตัวเล็กๆ สามคนนั่งบนโต๊ะกลม

บรรยากาศน่าอึดอัดเล็กน้อย

Liam Mate ไม่คิดว่า ชาร์ลส์ Hanks จะตามเธอมาที่นี่

อย่างไรก็ตาม เลียมรู้สึกว่าชายคนนี้ห่วงใย ชินี มากกว่าที่เธอคิดเสียอีก!

ชินี Yales ชอบอาหารในร้านนี้

เมื่อก่อนทุกครั้งที่ซันนี่ เฟลด์กลับมาจากบรู๊คลิน เธอจะพาเธอมาที่ร้านนี้

บางครั้งเมื่อแม่ของเธอได้รับเงินเดือนเธอก็พาเธอมาที่นี่ด้วย

สำหรับเธอแล้ว ที่แห่งนี้ไม่ได้มีแต่อาหารดีๆ เท่านั้น

ยังเก็บความทรงจำดีๆไว้ด้วยกัน

ชินี สั่งอาหารจานโปรดของเธอสองสามจาน ในขณะที่ผู้ชายสั่งอาหารจานพิเศษ จากนั้นเธอก็ส่งคำสั่งให้พนักงานเสิร์ฟ

“เอาล่ะ กรุณารอสักครู่ อาหารของคุณจะถูกเสิร์ฟเร็วๆนี้!” พนักงานเสิร์ฟพูดอย่างตื่นเต้น เธอไม่เคยเห็นผู้ชายหน้าตาดีขนาดนี้มาก่อนเลยแม้แต่น้อยสองคนในคราวเดียว

พนักงานเสิร์ฟมองชายทั้งสองอย่างถี่ถ้วนก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ

ชาร์ลส์จับจ้องที่เลียม และสายตาของเขาค่อนข้างจะหยั่งรู้

เลียมไม่สนใจ เขายิ้มอย่างแผ่วเบาและพูดว่า “ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาที่โอ๊คซิตี้ เดิมที ฉันต้องการพาคุณไปทานอาหารเย็นที่ที่สนุกสนานกว่านี้ แต่ ชินี ชอบที่นี่ เธอรู้วิธีเก็บเงินให้พี่ชายของเธอ!”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกตัวเองว่าเป็นพี่ชายของเธอ

ทันทีที่เขาพูดอย่างนั้น

ชาร์ลส์ไม่ใช่คนเดียวที่ตกใจ

เชนี่ก็ด้วย

เธอมองเขาด้วยความประหลาดใจ เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ไม่รู้จะพูดอะไร

เขายิ้มเล็กน้อย แม้ว่ามันจะขมเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่อยากให้คนอื่นเห็น

ตั้งแต่วินาทีที่เขายอมรับความผิดพลาด ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียความสามารถในการแข่งขันกับชายคนนี้

ตอนนี้ เขาเพียงต้องการปกป้อง ชินี เท่านั้น เขาเพียงต้องการทำให้เธอมีความสุข

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชาร์ลส์ก็ยิ้ม และความเกลียดชังในดวงตาของเขาก็หายไปในทันใด

"ตราบใดที่เธอชอบอาหาร ที่ไหนก็ได้"

“คุณแน่ใจหรือว่าคุณพอใจกับอาหารประเภทนี้ คุณเป็นซีอีโอ…” น้ำเสียงของ ชินี โกรธเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่น่าพอใจโดยธรรมชาติ

แทนที่จะรู้สึกโกรธ ชาร์ลส์ยิ้มและพูดว่า "คุณน่าจะรู้ดีกว่านี้ใช่ไหม"

คำพูดที่คลุมเครือของเขาทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดยิ่งขึ้น

ชินี จ้องมองที่เขาโกรธ ผู้ชายคนนี้กำลังพูดถึงอะไร!

เลียมกระแอมเบา ๆ และพูดว่า "ฉันจะไปดูอาหาร ดูว่ามันใช้เวลานานมาก!"

พูดจบก็รีบลุกออกจากโต๊ะ

“ชาร์ลส์ แฮงค์ส!” ทันทีที่เลียมจากไป เชนี่ก็โกรธจัด

"เฮ้!" เขายิ้มและเอนตัวไป “ใช่ คุณต้องการอะไรไหม”

เมื่อเห็นเขายิ้มเยาะให้เธอ เธอก็พูดไม่ออก

“งั้น...เขาเป็นพี่คุณเหรอ” เขาถามเลิกคิ้วขึ้น

ชินี ไม่ต้องการคุยกับเขา เธอจึงจิบชาของเธอ

“การมีเขาเป็นพี่ชายอาจไม่เลวเลย!”

“ฟะ...” เธอกระดกชาออกมาโดยไม่ตั้งใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ ชินี ทำตัวหยาบคายมาก

เธอมองเขาด้วยความตกใจ และชาก็หยดลงมาจากมุมปากของเธอ

ใช่ เขาเพิ่งพูดถึงเลียมเหรอ...

เป็นพี่ชายของเขา?

ช่างไร้ยางอายของเขาเสียนี่กระไร! เขาแก่กว่าเลียมมาก!

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชาร์ลส์ก็โล่งอกและดวงตาของเขาก็ลึกลงไป

เขาเอานิ้วโป้งเช็ดของเหลวออกจากริมฝีปากของเธอเบา ๆ ...

ชินี ตกตะลึงกับการกระทำที่เจ้าชู้ของเขาและไม่สามารถตอบสนองได้ครู่หนึ่ง

ในเวลานี้ เลียมเปิดประตู

“เฮ้ ใกล้เสร็จแล้วเหรอ” ชาร์ลส์ยิ้มและนั่งลง มองดูพนักงานเสิร์ฟที่อยู่ข้างหลังเขา

เลียมเห็นสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ชินี ยืดตัวและก้มศีรษะลง เธอเงียบและอายซึ่งทำให้เธอค่อนข้างจะสูญเสีย

"ใช่ อาหารมาแล้ว" เลียมยิ้มแล้วเดินเข้าไป

พนักงานเสิร์ฟซึ่งอยู่ข้างหลังเขาเริ่มวางอาหารลงบนโต๊ะ

ชินี รู้สึกขัดแย้ง

ความอยากอาหารของเลียมไม่ดี

ตรงกันข้าม ชาร์ลส์อารมณ์ดี เขาตักซุปฟักทองใส่ชามแล้วส่งให้เชนี่ “ดูน่าอร่อยนะ คุณควรกินตอนที่มันยังร้อนอยู่”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็มองไปที่เลียมและพูดว่า "ไปกินข้าวกันเถอะ"

เขาเริ่มตัดสเต็กของเขา

ชินี อดไม่ได้ที่จะมองดูเขา

เป็นร้านอาหารที่ค่อนข้างเล็ก และคนที่มาทานอาหารก็เป็นคนงานปกขาว

เธอนึกภาพไม่ออกว่าชายผู้มีอำนาจและมีอิทธิพลอย่างเขานั่งอยู่ในที่แคบๆ นี้และทานอาหารในร้านอาหารธรรมดาๆ

Liam จ้องมอง ชินี โดยไม่ได้ตั้งใจ เพียงเพื่อจะเห็นว่าเธอกำลังมองที่ ชาร์ลส์

เขาหลับตาลงและยิ้มอย่างแผ่วเบา จากนั้นเขาก็หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ

อาหารเย็นกินเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง

แต่ในความเป็นจริง ทั้งสามคนต่างก็มีความคิดเป็นของตัวเองและไม่ได้กินอะไรมาก

หลังอาหารเย็น ชาร์ลส์เชิญเลียมออกไปดื่ม

เลียมไม่ได้ปฏิเสธ

ชายสองคนนี้มีความคิดเหมือนกัน พวกเขาไม่อนุญาตให้เธอเข้าร่วม

เชนี่อารมณ์เสีย ทั้งสองคนมีอะไรจะพูดไหม?

พวกเขาส่งเธอไปที่โรงแรมหลังอาหารเย็น

“นี่บัตรห้องพัก คุณคงเหนื่อยมาก คุณควรไปนอนก่อน ฉันจะออกไปดื่มกับเขา ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาเมา” เลียมเพิ่งเช็คอินเข้าโรงแรมเมื่อคืนนี้ เขาเข้ามาและยื่นบัตรห้องพักให้เธอ

ขณะที่พวกเขากำลังรับประทานอาหาร เลียมได้จองห้องไว้สองห้องในโรงแรมที่หรูหราที่สุดในโอ๊คซิตี้แล้ว

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

อย่างไรก็ตามเขายังคงทำมัน

เขาทำเพื่อความปลอดภัยของเธอเท่านั้น

พวกเขามีรถเป็นของตัวเองและสามารถออกไปได้ทุกเมื่อ แต่จะใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมงกว่าจะถึงบรูคลิน

ที่โอ๊คซิตี้ฝนตกตั้งแต่ตอนบ่าย และยังคงมีฝนตกปรอยๆ จนถึงตอนนี้

เขากังวลว่าเธอกำลังขับรถอยู่บนทางหลวง

“พักผ่อนเถอะครับ แล้วรอผมกลับมา” ชาร์ลส์ค่อยๆ ลูบผมของเธอเบาๆ แล้วขึ้นรถของเลียม