บทที่ 106

ชินี Yales ตกตะลึงกับคำสารภาพของเขา

มือของเธอค้างอยู่กลางอากาศ เธอมองไปที่ดวงตาที่ลึกของชายคนนั้นและไม่ได้สัมผัสความรู้สึกของเธอเป็นเวลานาน

ชาร์ลส์ Hanks อดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ

เขาก้มลงจูบเธอเบา ๆ บนริมฝีปากของเธอ

วินาทีถัดมา เขาลุกขึ้นและมองดูเธอ น้ำเสียงของเขาดูไร้หนทาง “ถึงแม้เจ้าจะคิดว่าประโยคนี้… ไร้สาระมาก ข้าแค่อยากจะบอกความรู้สึกที่แท้จริงให้เจ้าฟัง”

ขณะที่เขาพูด เขายิ้มด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบกลิ่นแอลกอฮอล์...ฉันจะไปอาบน้ำ...”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่เต็มใจ

จากนั้นเขาก็เซไปที่ห้องน้ำ

ชินี นอนอยู่บนเตียงและไม่ขยับเป็นเวลานาน

[เชนี่ เยลส์ ฉันรักเธอ]

เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ภายในหน้าอกของเธอ เธอรู้สึก... หัวใจของเธอสั่นไหว?

หลังจากที่ชาร์ลส์ออกมาจากห้องอาบน้ำ เขาเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟาและมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยมือของเธอที่กอดเข่า

ฝนข้างนอกเริ่มตกหนักขึ้น

หน้าต่างสีดำเต็มไปด้วยเม็ดฝน

เธอถูกห้อมล้อมด้วยความรู้สึกอ้างว้าง

ชาร์ลส์เช็ดผมแล้วเดินไป

“มันเกิดอะไรขึ้นในหัวของคุณ”

เธอนั่งบนโซฟาโดยงอเข่าและคางอยู่ระหว่างเข่า เธอพึมพำ “เธอคิดว่าความรักคืออะไร?”

ชาร์ลส์แปลกใจเล็กน้อย และเขาไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร

ชินี เงยหน้าขึ้นและมองที่เขา ดวงตาสีดำของเธอเข้มกว่าปกติ จู่ๆ เธอก็ยิ้มและพูดว่า “เธอคิดว่าถ้าคุณรักใครสักคนมากและเสียสละทุกอย่างเพื่อเขา แต่เขากลับไม่เห็นค่ามัน นั่นยังเป็นความรักอยู่หรือเปล่า?”

ชาร์ลส์จ้องที่เธอโดยไม่พูดอะไร

ความรักคืออะไร?

การเสียสละอย่างไม่มีเงื่อนไข?

ไร้ค่า?

ไม่นานก็นั่งลง

มีบางอย่างที่เขาไม่จำเป็นต้องพูด

หัวใจของ ชินี ถูกปิดอย่างแน่นหนา เขารู้ว่าเธอไม่เคยเป็นคนฟังคำพูดเปล่าๆ

สิ่งที่เธอต้องการเห็นคือการกระทำ

"มันดึกแล้ว เราควรนอนพัก!"

เมื่อเห็นว่าชาร์ลส์ไม่ตอบคำถามของเธอ เชนีย์ก็ไม่ถามต่อ

เธอลุกขึ้นเดินไปข้างเตียงแล้วนอนลงที่ด้านหนึ่งของเตียง

ชาร์ลส์รู้ว่าเธอไม่อยากเข้าใกล้เขามากเกินไปหลังจากเห็นเธอนอนอยู่ตรงขอบเตียง

เป็นผลให้เขาเอนตัวไปใกล้ขอบเตียงและพูดว่า "ฉันจะไม่แตะต้องคุณ มานอนตรงกลาง ฉันไม่ต้องการให้คุณตกจากเตียง!"

เชนี่ไม่รู้จะพูดอะไร

ทั้งคู่ไม่ได้นอนหลับสบายในคืนนั้น

ในทางกลับกัน Liam Mate ก็เมาจนหมด

เช้าวันรุ่งขึ้น ชาร์ลส์พาเธอลงไปรับประทานอาหารเช้าที่ชั้นล่าง หลังจากนั้นพวกเขาก็ขับรถกลับไปที่บรูคลิน

เลียมยังไม่ตื่น

พวกเขาไม่ได้ปลุกเขา แค่ปล่อยให้เขาหลับ

การเดินทางกลับไปบรูคลินใช้เวลาสองชั่วโมง

พวกเขาเงียบไปตลอดทาง

ชินี วางคางบนมือของเธอแล้วเอนตัวพิงหน้าต่าง สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ภาพเบลอ

ชาร์ลส์หันไปมองเธอเป็นครั้งคราว แต่เขามองเห็นแต่ด้านหลังศีรษะของเธอเท่านั้น มันเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหรือโปรไฟล์ด้านข้างของเธอ

พวกเขาออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ดังนั้นทางหลวงจึงค่อนข้างว่าง

ชาร์ลส์ขับรถด้วยความเร็วสูง

พวกเขาไปถึงบรูคลินในเวลาเพียงชั่วโมงสี่สิบนาที

และเป้าหมายของพวกเขาคือไปโรงพยาบาล

"ไปกันเถอะ!" หลังจากจอดรถ ชายคนนั้นก็ปลดเข็มขัดนิรภัย

ชินี มองไปที่ที่จอดรถใต้ดิน หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็เปิดประตู

ชาร์ลส์หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วส่งข้อความ จากนั้นเขาก็จับมือเธอและเดินไปที่ลิฟต์

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงชั้นวอร์ดส่วนตัว

ชั้นนี้เต็มไปด้วยวอร์ดวีไอพี พยาบาลชั้นบนต้องยืนเฝ้าประตูตลอดเวลา ผู้มาเยี่ยมต้องยืนยันตัวตนก่อนจึงจะสามารถไปเยี่ยมผู้ป่วยได้

อย่างไรก็ตาม ชาร์ลส์ และ ชินี ถือได้ว่าเป็นบุคคลสาธารณะ

พวกเขาได้รับการเสนอชื่อบ่อยครั้งในหนังสือพิมพ์ ดังนั้นเมื่อพยาบาลเห็นพวกเขา พวกเขาปล่อยให้พวกเขาผ่านพ้นไป

ในห้องนั้น ยานี่ เยลส์กำลังนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับหยดยาฉีดเข้าเส้นเลือด

เวนดี้ ไจล์สนั่งข้างยานี่และกำลังป้อนซุปให้เธอ

ในทางกลับกัน เจคอบนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ เธอและคุยกับแดนนี่ แฮงค์

จููลส์ Quinn นั่งทางด้านซ้ายของ ญานี เธอจับมือเธอและมองเธออย่างอ่อนโยน

“แม่คะ หนูอิ่มแล้ว...” ยานี่ไม่อยากอาหารเลยจริงๆ เธอส่ายหัวและปฏิเสธที่จะดื่มซุปที่เวนดี้ตักขึ้นมา

“ยานี่ เธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน คุณเพิ่งกินไปไม่กี่ช้อนเต็ม” เวนดี้ขมวดคิ้ว

“ใช่แล้ว ยานี่ ร่างกายของคุณจะอ่อนแอถ้าคุณไม่กิน ซุปนี้ไม่เหมาะกับรสนิยมของคุณหรือไม่ บอกฉันว่าคุณต้องการกินอะไร ฉันจะขอให้เชฟเตรียมมันให้คุณ” จูลส์พูดอย่างอ่อนโยน .

ญานี มอง จููลส์ ด้วยท่าทางเศร้า “ขอบคุณครับแม่... แต่ผมไม่อยากกินอะไรเลยจริงๆ…”

ขณะที่เธอพูด เธอก้มศีรษะลงและดูเหมือนเธออยู่ในความงุนงง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ จูลส์ก็รีบมองไปที่ผู้ช่วยของเธอและพูดว่า “เรียกนายน้อยและขอให้เขามา!”

“ครับคุณหญิง”

ขณะที่ผู้ช่วยกำลังจะโทรออก

ประตูถูกผลักเปิดอย่างกะทันหัน

ทุกคนมองข้ามไป

พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงเมื่อเห็นผู้มาเยี่ยมของพวกเขา

จูลส์เป็นคนแรกที่จำลูกชายของเธอได้ ก่อนที่เธอจะยิ้มได้ เธอเห็น ชินี ยืนอยู่ข้างหลังเขา ใบหน้าของเธอก็เย็นชาทันที

“คุณพาเธอมาที่นี่ทำไม คุณไม่คิดว่าเธอสร้างปัญหามากพอหรือ” จูลส์ยืนขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แดนนี่รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของภรรยา

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้หยุดเธอ ท้ายที่สุด ชินี แทง ญานี ไม่ใช่เรื่องเล็ก

ชาร์ลส์เพิกเฉยต่อเสียงกรีดร้องของแม่และเดินตรงไปที่เตียง

ยานี่กำลังร้องไห้โดยก้มหน้าลงในเวลานี้ และสีหน้าของเธอก็เศร้าเช่นเคย

“ฉันบอกแล้วเหรอว่าอย่ายั่วเธอ” ทันใดนั้น ชาร์ลส์ถาม

คำพูดของเขาทำให้ทุกคนตกใจ

หมายความว่าอย่างไร?

อย่ายั่วใคร?

ยั่วยวน ชินี?

ญานี ตกใจกับดวงตาที่แหลมคมของชาร์ลส์ ริมฝีปากของเธอไม่สามารถช่วย แต่สั่นและมือของเธอก็สั่นด้วย

“ชาร์ล คุณบ้าหรือเปล่า 'อย่ายั่วเธอ' หมายถึงอะไร ใครยั่วใคร เธอต้องเป็นคนที่ยั่วยุยานี่ มีดถูกแทงเข้าที่หน้าอกของเธอ เธอต้องการฆ่ายานี่!” จูลส์พูดอย่างโกรธจัด

ชาร์ลส์ไม่มองแม่ของเขาและยังคงจ้องที่ยานี่ต่อไป