ตอนที่ 107
บทที่ 107
October 31, 2026
จู่ๆ อากาศในห้องก็ดูจะหายใจไม่ออก
ร่างกายของ ญานี สั่นสะท้าน และใบหน้าของเธอก็ซีดลงและซีดลง มือของเธอซึ่งเชื่อมต่อกับหยดทางหลอดเลือดดำกำลังสั่นอย่างรุนแรงจนขวดยาสั่นด้วย
เวนดี้ก็ตกใจเช่นกัน และเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
เจคอบเป็นคนแรกที่ตอบโต้ และเสียงของเขาก็เจือด้วยความโกรธเล็กน้อยขณะที่เขาถาม "ชาร์ลส์ คุณพูดทั้งหมดนี้ไม่ได้โดยไม่มีหลักฐาน คุณหมายถึงอะไรโดยยานี่ที่ฆ่ามีอา ตอนนั้น , มีอา ป่วยหนักและหมอเคยบอกไปแล้วว่าเธอจะอยู่ได้ไม่นาน คุณจะโทษ ญานี สำหรับการตายของเธอได้อย่างไร มีอา เป็นแม่แท้ๆ ของเธอ แน่นอนว่าเธอเองก็เศร้าเหมือนกัน”
ชินี กำหมัดและร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย
ยาโคบจะยังโต้เถียงกันได้อย่างไรแม้ในเวลานี้
“เปล่า เปล่า ฉันไม่ได้ทำ ฉันยอมรับว่าไม่ชอบเธอ ทำไมฉันจะโทษเธอที่เอา ชินี ไปแทนฉันไม่ได้ล่ะ ฉันโตแล้ว เธอต้องการพาฉันไป” บอกฉันทีว่าฉันจะกตัญญูต่อเธอได้อย่างไร ไม่ ฉันทำไม่ได้!” ญานี ตอบสนองอย่างรวดเร็วและคำรามด้วยเสียงร้องไห้
“ยานี่ ได้โปรดใจเย็นๆ!” เวนดี้กอดเธออย่างเร่งรีบและตบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบเธอ
“ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ การตายของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!” ยานี่คำราม "เธอเป็นคนป่วยที่กำลังจะตายอยู่แล้ว ทำไมเธอถึงโทษฉันล่ะ"
เมื่อได้ยินคำพูดของ ญานี ชินี ก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งไปข้างหน้า
อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเดินผ่านชาร์ลส์ เธอถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
ชินี เงยหน้าขึ้น ตาของเธอแดงและร่างกายของเธอสั่นเทา เธอโกรธเคือง
ชาร์ลส์รู้ว่าเธอโกรธ เขาใช้มือใหญ่ลูบหลังเธอเบาๆ เพื่อให้เธอสงบลง
“เชื่อฉัน โอเคไหม” ชาร์ลส์กระซิบบอกเธอ
ชินี ไม่ได้พูดอะไรและมองมาที่เขา จากนั้นเธอก็ก้มศีรษะลง แต่ยังไม่คลายหมัดที่กำแน่นไว้
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออก
คนที่เข้ามาคือแชนนอน เขาตรงไปหาชาร์ลส์โดยไม่มองคนอื่น
“ผู้อำนวยการแฮงค์ ข้อมูลทั้งหมดอยู่ที่นี่” แชนนอนกล่าวขณะยื่นโทรศัพท์มือถือและแฟ้มเอกสารให้เขา
ทุกคนในห้องไม่กล้าหายใจ เขาหมายถึงอะไรจากข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่?
อะไรอยู่ในโทรศัพท์มือถือและไฟล์?
ยานี่นั่งบนเตียง รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
ชาร์ลส์เปิดแฟ้มและหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาอ่าน
ทุกคนอยากเห็นกระดาษ แต่ชาร์ลส์สูง 1.9 เมตร
เมื่อพิจารณาถึงความสูงของเขา ประกอบกับวิธีที่เขาถือกระดาษอย่างสูง พวกเขาไม่สามารถมองข้ามได้แม้ว่าจะเขย่งเขย่ง
ยิ่งกว่านั้น พวกเขากำลังยืนเผชิญหน้ากับเขา
ยิ่งยากที่จะมองเห็นเนื้อหาได้ชัดเจน
ชาร์ลส์มองไปที่ข้อมูล จู่ๆ ก็มีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาขณะวางกระดาษลง
เขามองไปที่ยานี่อย่างเย็นชาอีกครั้งและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ช่วยตอบคำถามแรกของฉัน คุณคือผู้หญิงในวิดีโอนี้หรือไม่"
ญานี ตกตะลึง เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเปลี่ยนหัวข้อเป็นวิดีโอ
"นั่นไม่ใช่ฉัน!" เธอปฏิเสธโดยไม่คิด
ชาร์ลส์ยิ้มจางๆ ดูเหมือนเขาไม่แปลกใจกับคำตอบของเธอ
“แล้วคุณเป็นคนทำแท้งหรือเปล่า” เขาถามขณะโยนกระดาษในมือให้เธอทันที
การทำแท้ง?
จูลส์ตกตะลึง
เวนดี้รีบหยิบแผ่นกระดาษบนเตียงและเริ่มอ่าน
มีอัลตราซาวนด์สลิป รวมทั้งบันทึกการทำแท้งที่ไม่เจ็บปวด
เวนดี้มองที่ยานี่อย่างแปลกใจ เธอดูโกรธมาก แต่เธอก็ทำได้เพียงระงับมันในขณะนี้
เมื่อมองไปที่กระดาษ ยานี่ก็มึนงงและไม่สามารถตอบสนองได้
จูลส์เดินไปหยิบเอกสารมาดู
หลังจากมองดูแล้ว เธอขมวดคิ้วและถามว่า “นั่นใช่ ชินี หรือเปล่า?”
เวนดี้มองดูอย่างเร่งรีบและพบว่าข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับชีนี่
ดังนั้นเธอจึงพูดเสียงดังในทันทีว่า "ดูสิ นี่ ชินี เธอเป็นคนทำแท้ง!"
ด้วยประโยคนี้ ยานี่จึงรู้สึกตัวได้อย่างรวดเร็ว ริมฝีปากของเธอสั่นสะท้านขณะที่เธอพูดว่า "ใช่ มันเป็นของ ชินี มันไม่ใช่ของฉัน มีบันทึกอยู่ในนั้น!"
แดนนี่ก็เข้ามาหยิบไฟล์นั้นขึ้นมาอ่านด้วย
"นี้..."
ชื่อบนมันคือ ชินี จริงๆ
ชาร์ลส์ยิ้มเล็กน้อยและมองแชนนอนโดยไม่พูดอะไร
แชนนอนพยักหน้าและเปิดทีวีอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็เชื่อมต่อโทรศัพท์มือถือและเริ่มเล่นคลิปบนทีวี
"นี่คือข้อมูลที่ฉันได้รับจากโรงพยาบาลเอกชน ทุกคนได้โปรดดู!" แชนนอนกล่าว
ทุกคนเงยหน้าขึ้นดูหน้าจอทันที มันถูกถ่ายโดยกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล และแสดงวันที่และเวลาด้วย
เห็นได้ชัดว่า ญานี สวมแว่นกันแดดและหมวก เวลาบ่ายโมงครึ่งเมื่อเธอเข้าโรงพยาบาล
แม้ว่าเธอจะปลอมตัวมาเป็นอย่างดี แต่พวกเขาก็ยังจำเธอได้ในพริบตาด้วยการมองดูหลังของเธอ ท่าทางการเดิน และผมหยิกสีน้ำตาลของเธอ
เธอออกจากโรงพยาบาลตอนบ่ายสามโมงครึ่ง
เธอเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนผู้หญิง
“คุณยานี่ นี่คุณใช่ไหม” แชนนอนถาม
"นั่นไม่ใช่ฉัน!" ยานี่ปฏิเสธอีกครั้ง
“เฮ้ ผู้ช่วยเกตส์ คุณต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่คุณพูด คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าผู้หญิงคนนั้นคือยานี่ ทำไมไม่บอกว่าเธอคือชีนี่ สำหรับฉัน เชนี่ดูเหมือนกับใน คลิป!" เวนดี้ไม่อยากยอมแพ้และโต้กลับแทนยานี่
แชนนอนไม่ได้หักล้าง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้งและเล่นวิดีโออื่นแทน
เขาขอให้เพื่อนส่งวิดีโอจากโอ๊คซิตี้
ในวิดีโอ วันที่และเวลาเหมือนกับคลิปที่แล้ว และแสดงให้เห็นว่า ชินี อยู่ที่โรงเรียน
เธออยู่ที่นั่นตั้งแต่แปดโมงเช้า จนกระทั่งเวลาห้าโมงเย็น ในที่สุดชีนี่ก็ออกจากโรงเรียน
จากการประทับเวลา จะเห็นได้ว่า ชินี ทานอาหารในโรงอาหาร เมื่อเธอเล่นกีฬาที่สนามกีฬา และเมื่อเธอออกจากโรงเรียน
นอกจากนั้น ในช่วงเวลานั้น ชินี มีผมยาวสีดำ
ตรงกันข้ามกับผมหยิกหยักศกของ ญานี อย่างสิ้นเชิง
เป็นอีกครั้งที่ทุกคนในห้องเงียบกริบ
ชินี มองไปที่ชายที่อยู่ข้างๆเธอ สักพักเธอก็เสียเปรียบ
ข้อมูลเหล่านี้...
เขารวบรวมพวกเขาเมื่อไหร่?
“ยานี่ จริงเหรอ” จูลส์มองผู้หญิงบนเตียงและถาม
ญานี ไม่ได้พูดอะไรขณะที่เธอสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้
“คุณ คุณ... คุณจะโกรธฉัน ฉัน... ฉันเชื่อใจคุณมาก!” จูลส์อุทานออกมา ขาของเธอหลุดออกไปและแดนนี่ก็จับเธอไม่ให้ตกลงมาในทันที
“จูลส์” แดนนี่รีบปลอบเธอแล้วพูดว่า “ได้โปรดใจเย็นๆ”
จููลส์ วางมือบนขมับและมองที่ ญานี เธอส่ายหัวอย่างโกรธจัดและพูดว่า “ฉันอยากกลับบ้าน!”
“โอเค งั้นกลับบ้านกันก่อน” แดนนี่ไม่สนใจคนอื่นๆ และช่วยภรรยาของเขาออกจากห้อง
เจคอบก้าวไปข้างหน้าและตบยานี่ด้วยสุดกำลังของเขา
การตบดังมากจนทำให้หูของ ญานี สั่น
"คุณสมควรได้รับมัน!" พูดจบ เจคอบก็ปิดประตูแล้วเดินออกไปอย่างโมโห
“แม่...” ยานี่กอดเวนดี้แน่น นอกจากร้องไห้แล้ว เธอไม่รู้จะทำอะไรอีก
ชาร์ลส์ ดึง ชินี และเดินไปหา ญานี เขากล่าวว่า "นี่เป็นโอกาสสุดท้ายสำหรับหัวใจของคุณ มิฉะนั้น... ฉันขอทำลายมันเสียดีกว่าปล่อยให้คุณมีชีวิตอยู่!"
ญานี มองดูชาร์ลส์ด้วยความสยดสยอง เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
"กลับบ้าน!" ชาร์ลส์มองที่ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า
ชินี เงียบและเธอหันไปมองใบหน้าซีดของ ญานี
ทันใดนั้นเธอก็ไม่เกลียดเธออีกต่อไป
จูลส์เห็นสีที่แท้จริงของเธอ
ชาร์ลส์ก็รู้ทุกอย่างเช่นกัน
ยานี่คงเป็นเรื่องยากมากที่จะฟื้นคืนชีพอีกครั้ง!
แม้ว่าเธอต้องการทำลาย ญานี จริงๆ แต่เธอก็ไม่อยากให้เธอตายจริงๆ
หลังจากนั้น...
พวกเขายังคงเป็นญาติทางสายเลือด
ชินี หันกลับมาและเดินไปที่ประตู
ชาร์ลตามเธอออกไป
แชนนอนมองดูยานี่และเวนดี้แล้วพูดว่า “คุณยานี่ ฉันหวังว่าคุณคงเข้าใจสถานการณ์อย่างชัดเจนในตอนนี้”
จากนั้นเขาก็ปิดประตูและจากไป
"ตบ!" เวนดี้ปล่อย ญานี ออกจากอ้อมกอดของเธอและตบเธออย่างแรง!
...
ในรถหรู.
“คุณจะโทษฉันไหม” ชาร์ลส์หันไปมองเชนี่และถาม
“ผมต้องโทษคุณเรื่องอะไร”
“เป็นความผิดของฉันที่ฉันไม่ได้...” เขาหยุดชั่วคราว แต่เขาเชื่อว่าเธอเข้าใจสิ่งที่เขาพยายามจะพูด
ชินี หลับตาลงและพูดว่า "ฉันไม่เคยคิดที่จะฆ่าเธอ ยิ่งไปกว่านั้น เธอได้รับสิ่งที่เธอสมควรได้รับในวันนี้!"
ญานี ทำให้ตัวเองประสบปัญหานี้
นอกจากนี้ โครงกระดูกในตู้เสื้อผ้าของเธอถูกเปิดเผยทั้งหมด
จูลส์เห็นสีที่แท้จริงของเธอเช่นกัน
เธอคงจะมีชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายจากนี้ไป
ชาร์ลส์เอื้อมมือออกไปและจับมือเธอ เขายิ้มอย่างแผ่วเบาและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอทำร้ายคุณ ถ้าฉันรู้ว่าเธอสร้างปัญหาอีก ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ!”
เชนี่ไม่พูดอะไร เธอหันศีรษะและมองไปทางอื่นแทน
เธอตกใจมากกับสิ่งที่เขาทำในวันนั้น
เธอไม่คิดว่าเขาจะสอบสวนหลายสิ่งหลายอย่างลับหลังเธอ
“คุณหิวไหม ฉันจะพาคุณออกไปกินของอร่อย ตกลงไหม” ชาร์ลส์อดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเขาเห็นว่าเธอพยายามจะหลีกเลี่ยงเขา
“กลับบ้านกันเถอะ” เธอพึมพำ “แม่เธอคงเสียใจมาก กลับไปปลอบแม่เถอะ...”
“ฮา” ชาร์ลส์ตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
เสียงหัวเราะดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้ง
เมื่อได้ยินดังนั้น ชินี รู้สึกไม่มั่นคงเล็กน้อย เธอหันกลับมาและขมวดคิ้วขณะที่เธอมองมาที่เขา "คุณหัวเราะทำไม?" เธอถาม.
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรัก เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเธอ ถามว่า “คุณเป็นห่วงแม่สามีหรือเปล่า”
ชินี ตบมือของเขาและพูดพร้อมกับขมวดคิ้วว่า "ฉันไม่ใช่ลูกสุนัข อย่าตบหัวฉันแบบนั้น!"
เมื่อเห็นเธอขมวดคิ้ว ชาร์ลส์ก็ไม่โกรธ แต่เขากลับยิ้ม เขาก้มศีรษะไปทางเธอทันทีและพูดว่า “คุณตบฉันเถอะ ฉันไม่รังเกียจ!”
ชินี พูดไม่ออกเมื่อรู้ว่าผมสีเข้มของเขายื่นออกไปตรงหน้าเธอแล้ว เธอตะโกนว่า “ชาร์ลส์ แฮงค์ส!”
“หืม?” เขามองขึ้นไปที่เธอและยิ้ม
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เชนี่กำลังจะเสียสติ แต่เธอก็อดกลั้นไว้ เธอหันมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า “รีบกลับเถอะ ฉันหิวแล้ว…”
"ตกลง!" เขาตอบ. เป็นครั้งแรกที่ชาร์ลส์ยิ้มจากก้นบึ้งของหัวใจ
ดูเหมือนว่าเป็นครั้งแรกที่เธอแสดงอารมณ์ออกมาเล็กน้อยต่อหน้าเขา
เมื่อทั้งสองกลับมายังครอบครัวแฮงค์ อาหารกลางวันก็ถูกเตรียมในครัว
ทันทีที่จูลส์กลับมา เธอก็เข้าไปในห้องของเธอและไม่อยากเจอใครอีก
แม้แต่แดนนี่ก็ถูกเธอขับไล่ออกไป
มีแขกหายากอยู่ในห้องนั่งเล่น มันคือแจ๊คกี้ ควินน์
แดนนี กำลังคุยกับ Jacky
“ชาร์ลส...” แจ็กกี้เห็นพวกเขาและลุกขึ้นยืน เขามองไปที่ ชินี และงงงวยไม่กี่วินาที ทันใดนั้น เขาก็ยิ้มและพูดว่า “เชนี่!”
ชาร์ลส์ยิ้มและโอบ ชินี ไว้ในอ้อมแขนของเขา เขาเดินไปหาแจ็กกี้และถามว่า “ทำไมคุณไม่บอกฉันว่าคุณจะมา”
“ฉันเพิ่งมาถึงได้ซักพักแล้ว ชาร์ลส์ คุณป้ามีอะไรหรือเปล่า” แจ๊คกี้รีบถาม
เขาเพิ่งมาถึงและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาเห็นแต่จูลส์กลับมาด้วยสีหน้าแย่ๆ ของเธอ เธอไม่ตอบสนองแม้แต่น้อยเมื่อเห็นเขา
“เปล่าครับ ว่าแต่ทำไมคุณถึงมีเวลามาที่บรู๊คลินล่ะ” ชาร์ลส์ขอให้แจ็กกี้ปัดคำถามของเขาทิ้งไป เขารู้ว่าจูลส์กำลังมีอารมณ์ซับซ้อนในตอนนี้
เขาต้องให้เวลาเธอคิดเงียบๆ
เขาจะพยายามปลอบเธอในภายหลัง ท้ายที่สุดเธอคงจะปฏิเสธที่จะฟังใครในตอนนี้
“ฉันอาจจะออกไปไม่ได้ในตอนนี้ และฉันก็อาจจะอยู่ที่บรู๊คลินเป็นการถาวร พ่อของฉันมอบธุรกิจนี้ให้ฉันที่นี่ ดังนั้นฉันจะยุ่งในอีกสองวันข้างหน้า” แจ็คกี้ตอบ
ชาร์ลส์ยิ้มและก้าวไปข้างหน้า เขาตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “คุณควรอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก อย่าลังเลที่จะถามว่าคุณต้องการความช่วยเหลือจากฉันไหม!”
Jacky พยักหน้าและยิ้ม “แน่นอน ฉันจะทำ!”
ไม่นาน อาหารกลางวันก็พร้อม
แดนนี่กังวลเรื่องจูลส์เล็กน้อย เขาจึงขอให้พี่เลี้ยงเซย์นนำอาหารไปที่ห้องเพื่อที่เขาจะได้กินกับภรรยา
มีเพียงสามคนเท่านั้นที่อยู่ที่โต๊ะ
ชาร์ลส์ และ Jacky กำลังคุยกันเรื่องธุรกิจ และ ชินี ไม่มีอารมณ์จะรับฟังพวกเขา
เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่สามารถแยกแยะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนเช้าได้อย่างสมบูรณ์
“กรุณาใช้เวลาของคุณ ฉันอิ่มแล้ว ฉันจะกลับไปที่ห้องของฉันก่อน” ชีนี่ยืนขึ้นและพูดขณะที่เธอมองไปที่พวกเขา
แจ็คกี้เหลือบมองอาหารบนจานของเธอ ดูเหมือนว่าไม่ถูกกัด
"ตกลง!" ชาร์ลส์พูดกับเธอ
ชินี พยักหน้าและขึ้นไปชั้นบน
เธอไม่ได้ขึ้นบันได แต่ไปขึ้นลิฟต์แทน
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็เห็นฟานี่โดยไม่คาดคิด เธอหมอบอยู่บนบันได มองลงมาอย่างลับๆ
“ฟานี่?” ชินี อดไม่ได้ที่จะเรียกชื่อเธอ
เสียงของเธอทำให้ชายสองคนในห้องอาหารเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
ฟานี่ตกใจ เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและรีบไปที่ห้องของเธอ
“เซน” แจ็คกี้เรียก
“นายน้อย” พี่เลี้ยงเซนตอบ
“วันนี้ฟานี่ไม่ไปเรียนเหรอ?” แจ็คกี้ถาม
พี่เลี้ยง Zayne ส่ายหัวแล้วตอบว่า "ไม่ คุณหนูบอกว่าวันนี้ไม่มีเรียน"
เมื่อได้ยินดังนั้น แจ็กกี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ชินี ผลักประตูห้องของ Fanny อย่างลังเล
เธอเห็นเธอนอนอยู่บนเตียงและคลุมตัวเองด้วยผ้าห่ม
"มีอะไรผิดปกติกับคุณ?" เธอเดินไปยกผ้าห่มขึ้น
ฟานี่ลุกขึ้นนั่งแล้วมุมปากกระตุก พูดตะกุกตะกัก "เปล่า เปล่า ฉัน-ฉันง่วง..."
เธอคว้าผ้าห่มอีกครั้งและกำลังจะนอนลง
อย่างไรก็ตาม ชินี จับข้อมือของเธอไว้และเธอก็ไม่สามารถขยับได้
“ทำอะไรน่ะ เชนี่” ฟานี่มองมาที่เธอแล้วถาม
ชินี กล่าวว่า "เมื่อกี้เธอแอบดู Jacky อยู่!" มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นประโยคยืนยัน
ใบหน้าของฟานี่เปลี่ยนไปทันที เธอรีบพูด "ไร้สาระ ทำไม... ฉันจะแอบมองเขาทำไม!"
เมื่อเธอพูดจบ เธอคว้าผ้าห่มแล้วตะโกนว่า "ปล่อยฉันนะ ฉันอยากนอน!"
ชินี เงียบ แต่เธอไม่ได้ปล่อยมือบนข้อมือของเธอ
“ทำไม คุณมองฉันแบบนั้นทำไม...” ฟานี่รู้สึกผิดเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ฉัน ฉันเพิ่งได้ยินจากคนใช้ว่าแม่อารมณ์ไม่ดี ฉันจะไปดูเธอ”
เมื่อเธอพูด เธอปล่อยผ้าห่มอย่างรวดเร็ว ลุกจากเตียงแล้วสวมรองเท้าแตะ
“ฟานี่!” จู่ๆ ชีนี่ก็โทรมา
ฟานี่หยุดเดิน แต่เธอไม่หันกลับมามอง เธอถามว่า "ค่ะ...ค่ะ?"
เชนี่ไม่ได้พูด เธอหลับตาลงและคิดอะไรบางอย่างแทน
เมื่อฟานี่รู้ว่า ชินี เงียบ เธอหันกลับมาถาม "ทำไมเธอถึงโทรหาฉัน"
ชินี เงยหน้าขึ้นมองเธอ ราวกับว่าเธอสามารถมองผ่านความคิดของเธอได้
หน้าตาแบบนี้ทำให้ฟานี่อึดอัดเป็นพิเศษ
“คุณ...” ฟานี่เปิดปากพูด
“พี่ยังไม่ลืมแจ็กกี้เหรอ” ชินี ถามเธอว่าขัดจังหวะเธอ
ฟานี่ขมวดคิ้วและตอบอย่างประหม่า “ใครกันที่พูดแบบนั้น ฉันไม่ชอบเขาแล้ว ถ้าฉันยังชอบเขา ฉันจะไปรักคนอื่นได้ยังไง”
ชีนี่เงียบอีกแล้ว เธอเพียงแค่ขมวดคิ้วและจ้องมองที่หญิงสาว
“ถ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ฉันจะไป!” ด้วยเหตุนี้ ฟานี่จึงรีบเปิดประตูและวิ่งออกจากห้อง
ชินี ยังคงเงียบ แต่เธอรู้ว่า Fanny กำลังโกหก