บทที่ 108

“ป๊า...ป๊า...อย่าตีหนู...”

ในบ้านของครอบครัวเยลส์ ยานี เยลส์กำลังนอนอยู่บนพื้นขณะที่จาค็อบ เยลส์ตีเธอด้วยแส้อย่างไร้ความปราณี

“พ่อคะ ได้โปรดยกโทษให้หนูด้วย หนูผิดไปแล้วได้โปรดยกโทษให้หนูด้วย...” ยานี่ขอร้อง

เธอร้องไห้อย่างขมขื่นและพยายามคลานใต้โต๊ะ

แต่แส้ของเจคอบดูจะจับตาดูอยู่ มันสามารถตีหลังเธอได้แม่นยำทุกครั้ง...

“อา... หยุดนะ... อย่าตีฉันอีกเลย...” ยานี่ขอร้องอีกครั้ง

เมื่อคนใช้เห็นเช่นนี้ ต่างก็รู้สึกลำบากใจ แต่ไม่มีคนใดกล้าเข้ามาแทรกแซง

เวนดี้ ไจล์สไม่ได้หยุดยาโคบ เธอนั่งบนโซฟาและดู ญานี อย่างเฉยเมย

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!" ญานี กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เฮนรี่ เยลส์ทนไม่ไหวแล้ว เขาพยายามจะลุกขึ้นหลายครั้ง แต่เวนดี้ดันเขาลงทุกครั้ง “เธอถูกเธอลากลงมาวุ่นวาย ทำไมเธอถึงยังต้องการช่วยเธออีกล่ะ”

เฮนรี่มองดูแม่ของเขา ต่อจากนั้นก็ดูพ่อที่โกรธจัด และสุดท้ายก็มองไปที่น้องสาวที่กำลังร้องไห้ของเขา

ชั่วขณะหนึ่ง อารมณ์ของเขาก็ยุ่งเหยิงไปหมด

“ฉันเลี้ยงลูกสาวที่ไร้ประโยชน์อย่างคุณมาได้ยังไง” เจคอบตะโกน ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ เขาตีเธอด้วยแส้อย่างแรงจนมีคราบเลือดบนร่างกายของยานี่มากมาย

"อ๊ะป๊าป๊า!" ยานี่ซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะทันทีและร้องว่า "พ่อคะ ฉันผิด โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ฉันไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟังคุณอีกต่อไป โปรดยกโทษให้ฉันด้วย... อ่า..."

“นายท่าน มือของนางมีเลือดออก...” น้าเฟนน์ทนดูฉากบีบหัวใจไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดรู้ว่ายานี่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล และตอนนี้อาจารย์กำลังทุบตีเธออย่างโหดเหี้ยม แม้แต่หลังมือของเธอที่ได้รับการหยดทางเส้นเลือดก็มีเลือดออก

ยานี่ขดตัวอยู่ใต้โต๊ะและมองเจคอบด้วยความสยดสยอง เธอเอามือปิดหลังมือที่มีเลือดออกและรู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ออกมาดังๆ

ยาโคบโกรธเคืองอย่างยิ่งและเขาก็อ้าปากค้างครั้งแล้วครั้งเล่า เขาฟาดแส้ลงกับพื้นแล้วส่งเสียงปรบมือดังลั่น

ยานี่ซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะตัวสั่นเมื่อได้ยินเสียง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เวนดี้ก็เข้ามาดูป้าเฟนน์ แล้วสั่ง "ไปเอาชุดยามา!"

น้าเฟนน์พยักหน้าอย่างเร่งรีบและเดินไปรับทันที

เวนดี้มองดูยานี่ใต้โต๊ะอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "ออกไป!"

ญานี มองดูเธออย่างขี้ขลาดและมีความลังเล โดยไม่รู้ว่าเธอควรออกมาหรือไม่

“ทำไมเจ้าไม่ออกมา เจ้าต้องการให้พ่อทุบตีเจ้าตายรึ?” เสียงของเวนดี้เย็นชาในทันที

ญานี ได้ยินคำพูดของเธอและรีบปีนออกไปและลุกขึ้นยืน ร่างของเธอสั่นสะท้านด้วยความกลัว

เวนดี้จูงมือเธอไปนั่งที่โซฟา

ทันใดนั้น น้าเฟินก็นำชุดยามา เวนดี้เปิดมันและเริ่มทาครีมที่หลังมือของยานี่

เมื่อเห็นเช่นนี้ ปากของ ญานี ก็สั่นและน้ำตาของเธอก็ไหลลงมาอีกครั้ง เธอพูดเบาๆ “แม่...แม่...”

เฮนรี่นั่งลงข้างยานี่อย่างเร่งรีบและจับมือเธอด้วยมือของเขาเพื่อปลอบโยนเธอ

ญานี มองไปที่ Henry และน้ำตาของเธอก็ไหลลงมามากยิ่งขึ้น เธอขอโทษ "เฮนรี่ ฉันทำผิดต่อเธอ..."

เฮนรี่ไม่ตอบ แต่ดวงตาของเขาแดงก่ำเมื่อน้ำตาไหล

“ทำไมคุณถึงใช้ยาสำหรับเธอ ปล่อยให้เธอตายไปซะ!” น้ำเสียงของเจคอบเต็มไปด้วยความโกรธ เขาหยิบถ้วยที่อยู่ถัดจากเขาแล้วโยนลงไปที่พื้น ทำพังแบบเจาะหู

ยานี่ตกใจกลัวและเธอเกร็ง เลือดที่หลังมือของเธอเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เวนดี้ก็ขมวดคิ้วและมองที่เฮนรี่และพูดว่า “เฮนรี่ พาพ่อของคุณไป”

เฮนรี่มองดูเวนดี้แล้วมองยานี่

“คุณอยากให้พ่อคุณฆ่าเธอจริงๆ เหรอ” เวนดี้ถาม

เมื่อได้ยินดังนั้น เฮนรี่ก็ลุกขึ้น แม้ว่าเขาจะขยับตัวไม่สะดวกนัก แต่เขาก็ยังเดินไปดึงยาโคบออกไป

ยาโคบโกรธจัดในทันที แต่เมื่อเห็นลูกชายเป็นเช่นนี้ ใจของเขาก็ปวดร้าวอย่างยิ่ง

เฮนรี่จับแขนของเขาและทำเสียง "อา" ที่เขาสองครั้ง

เจคอบอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่หยุดตัวเองไว้ ในที่สุด เขาก็ตบมือของเฮนรี่ที่แขนของเขา ในที่สุด เขาก็ขึ้นไปบนชั้นสองด้วยความช่วยเหลือของเฮนรี่

จู่ๆทั้งห้องก็เงียบลง

ญานี มอง เวนดี้ี้ ด้วยตาสีแดงและก้มศีรษะลง

เวนดี้โบกมือแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เธอไม่มีสมองเหรอ ดูสิ่งที่คุณทำกับครอบครัวเราสิ เธอพาดพิงถึงเราครั้งแล้วครั้งเล่า คุณอยากจะทำลายตระกูลเยลส์จริงๆ เหรอ” อย่างสมบูรณ์?"

ยานี่ส่ายหัวอย่างเมามัน ปฏิเสธ "แม่ ฉันไม่ทำ ฉันไม่ได้จริงๆ..."

“คุณไม่ได้ทำอย่างนั้นเหรอ ถ้าคุณไม่ได้ลงมือทำด้วยตัวเองและลักพาตัวเธอไป สิ่งนี้จะเกิดขึ้นกับเฮนรี่หรือเปล่า” น้ำเสียงของเวนดี้เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้ตรวจสอบอะไรก็ตาม

อย่างไรก็ตาม เจคอบได้วิเคราะห์กับเธอแล้วว่าคงจะไม่มีใครสามารถทำสิ่งนี้ในบรูคลินได้อย่างแน่นอน ยกเว้นชาร์ลส์ แฮงค์ส

เธอเกลียดผู้ชายคนนั้นจนตาย

เธอเกลียด ชินี Yales มากยิ่งขึ้นไปอีก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เหตุการณ์แบบนี้คงไม่เกิดขึ้น!

แต่แน่นอนว่าเธอเกลียด ญานี ที่งี่เง่าเช่นกัน

“แม่...” เมื่อมองดูแววตาที่ดุดันของเวนดี้ ยานี่ก็เรียกแม่ของเธออย่างระมัดระวัง

เวนดี้รู้สึกตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดว่า “บอกฉันที คุณคิดว่าเราควรทำอย่างไรตอนนี้ เธอได้ขโมยธุรกิจของพ่อคุณไปและคุณก็จากผู้ชายของคุณด้วย แม้แต่จูลส์ที่คอยช่วยเหลือคุณมาตลอดก็มี เห็นสีที่แท้จริงของคุณแล้ว ฉันคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่คุณจะพลิกโต๊ะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ญานี ก็กัดริมฝีปากของเธออย่างแรง

เธอกำหมัดแน่น

น้ำตายังคงไหลรินในดวงตาของเธอ แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

เวนดี้เงียบและมองดูเธอ

ถ้าไม่ใช่เพราะว่า ญานี ยังมีค่าเล็กน้อยสำหรับเธอ เธอต้องการจะฆ่าเธอจริงๆ

และถ้าไม่ใช่เพราะความคิดแย่ๆ ของเธอ ลูกชายของเธอคงไม่จบลงแบบที่เขาเคยเป็นในตอนนี้

มีอา เบลนคือศัตรูตัวฉกาจของเธอ

แม้ว่าเธอจะเสียชีวิต ลูกสาวสองคนของเธอก็จะไม่ปล่อยให้เธอมีชีวิตที่ดี!

"แม่!" ทันใดนั้น ญานี ก็คุกเข่าลงต่อหน้าเวนดี้และจับเข่าของเธอด้วยมือของเธอ เธอพูดอย่างกระตือรือร้น “แม่คะ ช่วยฉันอีกสักครั้งได้ไหม ฉันจะฟังแม่ ครั้งนี้ไม่ว่าแม่จะให้หนูทำอะไร ตราบใดที่ลูกช่วยหนูทำลายชีนี่ได้เต็มที่ หนูจะทำ!”

ท่าทางของเวนดี้ไม่เปลี่ยน แต่น้ำเสียงของเธอยังคงไม่แยแสมากเมื่อเธอถามว่า "โอ้ คุณไม่ต้องการชาร์ลส์แล้วหรือ"

ญานี ส่ายหัวและคิดว่า "ฉันยังมีความกล้าที่จะต้องการเขาอยู่ไหม"

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเธอเลย!

ไม่สักนิด!

เธอยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงอ่อนโยนต่อ ชินี แต่กลับปฏิบัติต่อตัวเองอย่างโหดร้ายแม้ว่าพวกเขาจะมีใบหน้าเหมือนกันก็ตาม

“คุณลืมเรื่องชาร์ลส์ได้จริงหรือ” เวนดี้ถาม เห็นได้ชัดว่ายังคงสงสัย

"ฉันสาบาน!" ญานี ยกนิ้วขึ้นอย่างรวดเร็วและตะโกนว่า "จากนี้ไป มีแต่การแก้แค้น ฉันจะเอาคืนความอัปยศทั้งหมดที่ฉันได้รับในวันนี้ ผู้ชายคนนั้น ฉันจะไม่รักเขาอีกต่อไป!"

“แล้วถ้าฉันขอให้คุณตายล่ะ? เวนดี้ถามอีกครั้ง

“ถ้าการตายของฉันทำให้เชนี่ตายได้เช่นกัน ฉันก็เต็มใจ!” ญานี ตั้งใจแน่วแน่ขณะที่เธอตอบ

ในเวลานี้ ความชั่วร้ายเข้าเต็มดวงตาของเธอ สิ่งเดียวที่เธอคิดได้ในขณะนั้นคือทำลาย ชินี ให้สิ้นซาก

เมื่อเห็นพฤติกรรมของเธอ เวนดี้ก็รีบเร่งและปล่อยให้เธอนั่งข้างเธอ

จากนั้นเธอก็จับมือของเธอและพูดอย่างจริงจังว่า "อย่ากังวล ชินี ใส่ร้ายพ่อของคุณและทำลายพี่ชายของคุณ เธอไม่เพียง แต่เป็นศัตรูของคุณเท่านั้น แต่ยังเป็นของเราด้วย คราวนี้เธอควรฟังฉันอย่างระมัดระวัง ฉันจะ ให้แน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นจ่ายแพง!”

......

วันถัดไป.

ชินี ตื่นแต่เช้าตรู่

จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้ว

ทำไมเธอถึงอยู่ในอ้อมแขนของเขา?

เธอจำได้ว่าเธอรักษาระยะห่างจากเขาก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไปเมื่อคืนนี้ เขาไม่ได้บังคับเธอและไม่ได้เข้าใกล้เธอ

แต่เมื่อไหร่ที่เขานอนกับเธอในอ้อมแขนของเขา?