บทที่ 16 ขอบคุณพี่เขย

สองชั่วโมงแล้ว

ตลอดสองชั่วโมงที่คำถามนับไม่ถ้วนและคำวิจารณ์เสียดสีซัดสาดมาที่เธอ

เธอพูดเพียงสองคำเท่านั้น "ฉันเอง!"

ในเสี้ยววินาที ในยูทูปก็เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่

มีคำดูถูกเหยียดหยามที่เกินทนทุกประเภทดังมาจากด้านล่างเวที บางคนถึงกับตะโกนบอกให้เธอออกไปจากบรุคลิน

"ฉันไปได้หรือยัง?" เธอดูนาฬิกาของตัวเอง เธออยู่ที่นั่นเป็นเวลาสองชั่วโมงแล้ว แม่ของเธอคงกังวลถ้าเธอไม่กลับไป

จู่ๆ จาคอบ เยลส์ก็ก้าวมาข้างหน้าแล้วตบหน้าเธอ

เป็นการตบที่เธอไม่ทันได้ระวังตัว

นักข่าวต่างพากันตกใจ

ชินี เยลส์ก้มศีรษะลงและยิ้ม จากนั้นเธอก็ยืนตัวตรงและมองไปที่สิ่งที่เรียกว่า "พ่อ"

เจคอบมองที่เธอและจ้องเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเธอซึ่งเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทนไม่ได้ที่เห็นเธอเป็นแบบนี้

เธอมองไปที่เขาแล้วยิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่หัวใจสลายอย่างไม่อาจอธิบายได้

“อย่าลืมสัญญานะคะ!” เธอกระซิบ

จากนั้นเธอก็หันหลังเดินออกจากประตูไป

ฝนกำลังตกอยู่ด้านนอก

ท้องฟ้าที่มืดมิดช่างเหมือนกับความรู้สึกของเธอในตอนนี้ที่ถูกปกปิดเอาไว้อย่างถึงที่สุด

เธอยืนนิ่ง มองดูสายฝนโปรยปราย มือของเธอกำชายเสื้อไว้แน่น ร่างกายของสั่นสะท้านด้วยความหนาวเย็น

“ถ้าแกอยากให้แม่แกได้รับการรักษา ก็ต้องรับผิดแทนพี่สาว!”

“กล้าปฏิเสธเหรอ? คิดว่ายังสามารถอยู่อย่างปลอดภัยในบรู๊คลินได้งั้นหรือ?

“แม่จะเชื่อแกหรือจะเชื่อฉันแล้วกลับไปที่โอ๊คซิตี้”

ใช่ เขารู้ว่ามีอา เบลนไม่เคยกล้าขัดคำสั่งเขา

เขารู้ดีอีกเช่นกันว่าเธอทนไม้ได้ที่จะแยกจากแม่ของเธอ

อย่างไรก็ตาม มันก็แค่ชื่อเสียงของเธอเท่านั้น

ตราบใดที่แม่ของเธอได้เข้ารับการผ่าตัดในวันจันทร์ พวกเธอก็จะกลับไปที่โอ๊คซิตี้

ในตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็จะจบลง

“นั่นเธอ นั่นเธอ ยายผู้หญิงไร้ยางอาย!”

ทันใดนั้น เด็กสาวสามหรือสี่คนก็ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ พวกหล่อนเข้ามาหาเธอและผลักเธอลงกับพื้น

"ทำไมถึงไร้ยางอายจนเที่ยวยุ่งกับผู้ชายไปทั่ว? ญานีเกือบกลายเป็นแพะรับบาปของแกแล้ว!"