บทที่ 17 เรียกฉันว่าพี่เขย?

ชายหนุ่มหรี่ตาลง “เธอเรียกฉันว่าพี่เขยเหรอ” เขาถามอย่างฉงน

ชินี เยลส์ชะงักก่อนที่เธอจะยิ้มจาง ๆ ให้เขา ดวงตาเธอเปียกชุ่ม แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝน... หรือน้ำตาของเธอ...

“ขอโทษที ฉันลืมไปว่าเจคอบเพิ่งตัดสัมพันธ์กับฉันเมื่อก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าคุณไม่ใช่พี่เขยของฉันอีกต่อไปแล้ว!”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็พยายามลุกขึ้นยืน

จากนั้น เหมือนปกติ เธอก็หยิบหน้ากากหนาออกมาสวมไว้ตามเดิม

“ขอบคุณ ผู้อำนวยการแฮงคส์...” เมื่อเธอเดินผ่านเขาไป เธอหยุดครู่หนึ่ง เสียงของเธอต่ำและเย็นชา สำหรับเธอแล้ว ทุกๆ อย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเหมือนภาพลวงตา

จากนั้น เธอก็ก้าวเข้าไปในสายฝน

ชาร์ลส์ขมวดคิ้วและรู้สึกสงสารเธอ

เขาหันกลับไปและทันเห็นเธอถอยหลัง

อย่างไรก็ตาม เขาสังเกตเห็นว่าเธอดูเหมือนจะเดินไม่มั่นคง

ชาร์ลส์ขมวดคิ้วอีกครั้งและก้าวไปข้างหน้า ชินีหมดสติขณะที่เธอล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“ผู้อำนวยการแฮงคส์!” แชนนอน เกตส์ก้าวไปข้างหน้าทันทีและคว้าตัวชินีที่หมดสติซึ่งชาร์ลส์รับเอาไว้ได้ก่อนที่เธอจะล้มลง

“เธอมีไข้” ชาร์ลส์ตั้งข้อสังเกต

ใบหน้าของหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาแดงเรื่ออย่างผิดปกติ เธอสวมเสื้อผ้าบางเกินไปสำหรับสภาพอากาศเช่นนี้...

เมื่อเขาจับมือเธอ เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่แผ่ออกมาจากร่างกายเธอ

ไข้คงจะรุนแรง

“แล้ว... เราต้องติดต่อพ่อของเธอไหมครับ” แชนนอนถามอย่างเร่งรีบ

“พาเธอไปส่งโรงพยาบาล” ชาร์ลส์สั่ง

ตอนนี้ คนที่เจคอบ เยลส์กลัวที่สุดก็คือเธอ

แชนนอนพยักหน้า รับหญิงสาวจากอ้อมแขนของเขา และอุ้มเธอตรงไปที่รถ

เธอนอนอยู่บนเบาะหลัง แล้วม้วนตัวอย่างช่วยตัวเองไม่ได้

ชาร์ลส์ แฮงคส์มองออกไปนอกหน้าต่างจากที่นั่งผู้โดยสาร ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ

แม้ว่าแชนนอนจะมีคำถาม แต่ก็ไม่เหมาะที่เขา ในฐานะผู้ช่วยและเลขานุการ จะถามว่าเจ้านายต้องการทำอะไร

ข้างนอกฝนตกหนัก ทิวทัศน์ภายนอกนั้นพร่ามัว

“มันเจ็บ...มันเจ็บ...”

เสียงพึมพำเบาๆ ดังขึ้นอย่างกะทันหัน