บทที่ 21: ระวัง

"ชาร์ลส์..."

ญานี เยลส์รีบวิ่งเข้าไปแล้วพูดว่า "ชาร์ล ฉันจะพาเธอไป!"

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงอยากอุ้มเธอออกไปข้างนอก

“ชาร์ลส์!” จููลส์ ควินน์ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ เธอมองดูหญิงสาวในอ้อมกอดของเขาและมองเขาอย่างเย็นชา "ลูกกำลังทำอะไรอยู่?"

“เธอมีไข้” ชาร์ลส์ แฮงคส์พูดเบาๆ

“ชาร์ลส์ ส่งเธอให้ฉัน ฉันจะพาเธอกลับบ้าน” จาคอบ เยลส์ก็เข้ามาหาเขาแล้วมองเขาด้วยพร้อมยิ้ม “คืนนี้เป็นงานเลี้ยงของคุณ คุณปล่อยให้เธอทำเสียบรรยากาศเลย มาเถอะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน!”

เจคอบกำลังจะพาเธอไปจากอ้อมแขนของชาร์ลส์

“เธอจะไม่กลับบ้าน เธอจะไปโรงพยาบาล!” ชาร์ลส์ยืนยัน

เจคอบรู้สึกประหลาดใจ ริมฝีปากของเขากระตุกเล็กน้อย เขายิ้มเฝื่อนพลางพูดว่า “ใช่ ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลทันที เด็กคนนี้คงเป็นไข้ มาเถอะ ส่งเธอให้ฉัน!”

"ไม่เป็นไร!" น้ำเสียงของเขายังคงสงบ

“ชาร์ลส์... คุณ คุณ…” ญานีกัดริมฝีปากของเธอ ร่างกายเธอสั่นไปหมด ทำไม ทำไมเขาถึงไม่เต็มใจที่จะปล่อยเธอไป?

“มีอีกหลายคนในตระกูลเยลส์ที่จัดการเรื่องนี้ได้ ลูกคิดว่าจำเป็นจริงๆ หรือที่ลูกต้องไปส่งเธอที่โรงพยาบาล? ลูกไม่รู้หรือว่างานคืนนี้สำคัญอย่างไร?” จูลส์ไม่มีความประทับใจที่ดีต่อ ชินี เยลส์เลย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความดูหมิ่นไม่รู้จบ

ในเวลาเดียวกัน แดนนี่ แฮงคส์ บิดาของชาร์ลส์ก็เข้ามาและพูดว่า "ชาร์ลส์ ส่งเธอให้ลุงเจคอบ"

“ใช่ ใช่ ใช่ ส่งเธอมา” เจคอบ เยลส์รีบเอื้อมมือออกไป

ดวงตาสีเข้มของชาร์ลส์ดำดิ่ง และเขาจ้องไปที่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาอย่างอ่อนโยน จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองพวกเขาและพูดว่า "เสื้อผ้าของผมเปียกแล้ว ดังนั้นผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ผมไม่ต้องการให้เสื้อผ้าของคุณเปียก"

ตอนนั้นเองที่ทุกคนตระหนักว่าเสื้อผ้าของเขาชุ่มโชกจากการอุ้มชินีที่เปียกปอน

หลังจากพูดจบ เขาไม่รอให้คนอื่นตอบโต้แล้วอุ้มเธอออกไป

“ชาร์ลส์...” ญานีกัดริมฝีปากและขนตาของเธอสั่นระริก ทันใดนั้นเธอก็ร้องไห้ออกมา

“ญานี อย่าร้องไห้เลย ชาร์ลส์เป็นคนใจดีโดยธรรมชาติ” จูลส์รีบเข้าไปปลอบลูกสะใภ้ในอนาคตของเธอ

ญานีส่ายหัวและมองดูเธอ “คุณป้า หนูไม่เป็นไร หนูแค่คิดว่าดูแลน้องสาวไม่ดีพอ… และทำให้ชาร์ลส์กังวล หนูผิดเอง...”