บทที่ 41

หนึ่งชั่วโมงต่อมา.

ฝนก็เริ่มจางลง

“บางทีเราอาจจะโชคดี นั่นไม่ใช่งูพิษ…” เชนีย์ เยลส์พึมพำแล้วนั่งลง

เธอจำได้ว่ามือของเธอบวมทันทีหลังจากที่เธอถูกกัดตอนที่ยังเป็นเด็ก แล้วเธอก็รู้สึกเจ็บปวด...

เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงแล้ว

แต่พวกเขาก็ยังปลอดภัย

ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าไม่ใช่งูพิษ

เธอลุกขึ้นยืนและอารมณ์ดีขึ้นในที่สุด เธอยกแขนขึ้นและยืดตัวให้ยาวและดี

“ฝนเริ่มเบาลงแล้ว ไปทะเลกัน พวกเขาจะมารับคุณในไม่ช้า” Shenie ไม่ได้มองย้อนกลับไปและพูดกับใครเป็นพิเศษ

Charles Hanks ยืนขึ้นและเดินออกไปข้างนอก

ซีซิตี้เป็นพื้นที่เขตร้อน ฝนมาเร็วและก็จากไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

รอยร้าวของแสงแดดค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม

ในไม่ช้า ทะเลสีฟ้าก็รวมเข้ากับท้องฟ้าสีฟ้า ไม่เป็นสีเทาและขุ่นมัวอีกต่อไป

พวกเขาเดินไปในทิศทางเดียวกันไปที่ชายหาดทีละคน

ชาร์ลส์ยังคงเดินไปข้างหน้า ให้ความสนใจกับทุกสิ่งรอบตัวเขา

บางทีอาจเป็นเพียงหลังฝนตกหนัก พวกเขาไม่พบอะไรเช่นงูหรือแมลงบนทางเปียก

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงชายหาด

"มันสวยงามมาก..."

เมฆดำหลังฝนหายไปหมดสิ้น เมฆปุยสีขาวแทนที่พวกเขาเหนือศีรษะ ตัดกับน้ำทะเลสีฟ้าที่สวยงาม

ชาร์ลส์มองไปที่ Shenie ที่หอบหายใจและชื่นชมวิวดังกล่าว คิ้วของเขาขมวดขึ้นเรื่อยๆ

“คุณไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนหรือ”

Shenie ตกตะลึงและหันไปมองที่เขา

จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมา นัยน์ตาของเธอดูยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ความจริงแล้ว ยังคงมีร่องรอยของความเหงาอยู่ "คุณไม่รู้หรือว่าไม่ใช่ทุกคนในโลกนี้จะโชคดีที่ได้เห็นทะเลได้ขนาดนี้"

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็หันกลับไปทางคลื่นและน้ำตาก็ค่อยๆ เอ่อขึ้นในดวงตาของเธอ

แม่ของเธอเป็นคนโชคร้ายคนหนึ่งใช่ไหม?

“เธอป่วยและต้องการยา ทำไมคุณไม่ขอเงินพ่อของคุณล่ะ”

การแสดงออกของ Shenie หยุดนิ่งในทันที

เธอมองเขาด้วยความตกใจ ชาร์ลส์ก็มองตรงมาที่เธอเช่นกัน

ดวงตาของเขาไม่อาจหยั่งรู้ได้ ราวกับน้ำพุที่ลึกมากจนยากที่จะมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน

"โอ้." เธอหัวเราะอีกครั้งในทันใด แต่ดูเหมือนถูกบังคับเล็กน้อย “พี่เขยของฉัน คุณคาดเดาไม่ได้จริงๆ คุณอยู่ในอารมณ์ที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของฉันหรือไม่”

“สำหรับเขา เงิน 200,000 ดอลลาร์เป็นเพียงหยดเดียว คุณคือลูกสาวของเขา และเขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธที่จะช่วยแม่ของคุณ จริงไหม?” เขาก้าวไปข้างหน้า และน้ำเสียงที่กล่าวหาของเขาทำให้เธอไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้

Shenie ขมวดคิ้วและมองที่เขา ทันใดนั้น รอยยิ้มที่เย็นชาและอ้างว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“ถ้าฉันบอกว่าพวกเขาจะไม่ทำอะไรเพื่อช่วยเรา ถ้าฉันบอกว่าพวกเขาไม่ชอบเรา ถ้าฉันบอกว่าพวกเขาเป็นคนที่บังคับให้เรามาถึงที่ที่เราอยู่ทุกวันนี้ คุณจะเชื่อไหม” เธอจ้องเขาด้วยรอยยิ้มประชดประชันบนใบหน้าของเธอ แต่ก็ไร้อารมณ์ขัน

ชาร์ลส์หลับตาลงเล็กน้อย และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็มีสีหน้ามืดมน “เขาทำอย่างนั้นจริงๆเหรอ ทำไม?”

Shenie เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

คำถามแบบนั้นคืออะไร?

เขาควรจะถามเธอไม่ใช่หรือว่า

หรือ "นั่นเป็นคำพูดของพ่อเธอเองหรือ"

“ทำไม” หมายความว่าอย่างไร

เป็นไปได้ไหมว่าเขาเล็กน้อย... มั่นใจ?

“ทำไมไม่ตอบ” ชาร์ลส์พูดซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอมึนงง

Shenie หรี่ตาลงแล้วมองมาที่เขา ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน ครั้งนี้จริงใจ รอยยิ้มในดวงตาของเธอเป็นเหมือนน้ำภายใต้ดวงอาทิตย์ที่สดใส มันเป็นประกายระยิบระยับ “พี่เขย หากท่านถามอะไรเช่นนี้ ข้าก็จะถือว่า… เจ้าสนใจข้า… ไม่เช่นนั้น เจ้าจะสนใจข้ามากไปทำไม?”

รอยยิ้มเย็นเยียบแวบวาบในดวงตาที่แคบของชาร์ลส์ เขาพูดว่า "คุณเต็มไปด้วยตัวเองจริงๆ!"

Shenie ยิ้มกลับให้เขา เธอมองทะเล...

ชาร์ลส์ไม่ถามอะไรอีก อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาหันไปมองเธอ เขาก็เห็นความเศร้าที่ไม่สามารถปกปิดได้ในดวงตาของเธอ ...

"สวยมาก... จู่ๆ ฉันก็อิจฉาปลา คงจะดีถ้าฉันสามารถเป็นอิสระได้เหมือนกัน..." ร่างของเชนี่สั่นเล็กน้อย แล้วตกลงไปในทะเลพร้อมกับอาการป๋อมโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

แน่นอนว่านี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ชาร์ลส์คาดไว้ เขารีบก้มตัวและอุ้มเธอขึ้น

รู้สึกราวกับว่าชายร่างสูงกำลังแบกไก่ตัวเล็ก

"คุณบ้าหรือเปล่า?" ใบหน้าที่หล่อเหลาของชาร์ลส์เต็มไปด้วยความรำคาญ

เชนี่ยิ้ม ดวงตากลมโตของเธอดูสดใสและไร้เดียงสาเป็นพิเศษภายใต้ทะเลสีฟ้า “มันเค็ม...”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง รอยยิ้มของเธอและรอยยิ้มของเขาในดวงตาทำให้เธอลืมความโกรธของเขา

จากนั้นเสียงครวญครางดังมาจากหัวของพวกเขา

ทั้งสองมองขึ้นไปและเห็นเฮลิคอปเตอร์บินตรงมาทางพวกเขา

Shenie ยืนขึ้นและบิดเสื้อผ้าของเธอให้แห้ง จากนั้นเธอก็เอาผมไปไว้หลังใบหูและพูดอย่างราบเรียบว่า "พี่สาวคงเป็นห่วงเธอมาก เธอรีบมารับคุณเร็วจัง"

ชาร์ลส์ไม่พูดอะไร สีหน้าของเขายังคงเย็นชา

ในที่สุดเฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอด จากนั้นคนสองคนก็รีบออกไป

“ชาร์ลส์...” ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากที่ไกลๆ

วินาทีถัดมา ร่างนั้นก็วิ่งไปอย่างรวดเร็วและกระแทกตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของชาร์ลส์

"Boohoohoo ฉันกลัวแทบตาย boohoohoo..." Yanie Yales สะอื้นไห้ออก เธอกลัวจริงๆ

“เชนี่” แจ็คกี้ ควินน์ตะโกน รีบวิ่งเข้ามาเช่นกัน "คุณสบายดีหรือเปล่า?"

Shenie ยักไหล่แล้วพูดว่า “ฉันดูไม่ดีสำหรับคุณหรือเปล่า”

แจ็คกี้รีบถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีที่เจ้าไม่เป็นไร เจ้าทำพวกเรากลัวตาย!”

“ชาร์ลส์..” ยานี่หยุดกลางประโยคเพื่อเป่าจมูกของเธอจากการร้องไห้ “กลับบ้านเถอะ กลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากไปเที่ยวพักผ่อนแล้ว...” เธอกระทืบเท้า ทันใดนั้น เธอจำบางสิ่งได้และมองดู Shenie

“พี่สาว...” เชนี่ยิ้มจางๆ

Yanie รีบไปดูเธอดีกว่า สิ่งแรกที่เธอตรวจสอบคือเสื้อผ้าของเธอยังอยู่ในสภาพดีหรือไม่...

เมื่อเธอเห็นว่าเธอแต่งกายอย่างเหมาะสมและไม่มีรอยแผลเป็นบนผิวหนังที่เปิดเผยของเธอ เธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลาย

ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา...

“เชนี่ เธอทำให้ฉันกลัวแทบตาย!” เธอรีบคว้ามือของเธอไว้ “รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเธอ”

ในหัวใจของเธอ Shenie กลอกตาอย่างหนักเท่าที่จะทำได้ การได้ชมการแสดงของพี่สาวทำให้ Shenie อยากจะยกนิ้วโป้งให้เธอจริงๆ

“เอาล่ะ กลับก่อนแล้วค่อยคุยกัน” แจ็คกี้ย้ำเตือน