บทที่ 46

"ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ คุณป้า..." เชนีย์ เยลส์รีบหยิบทิชชู่ชิ้นหนึ่งออกมาและต้องการจะเช็ดโต๊ะ

คนใช้ดำเนินการอย่างรวดเร็วและเริ่มเช็ดอย่างรวดเร็ว

ชินี ตกตะลึงเล็กน้อยกับประสิทธิภาพดังกล่าว เธออดไม่ได้ที่จะชื่นชมปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วของพวกเขา...

“เป็นอะไรไป? หายใจไม่ออกเหรอ?” จููลส์ Quinn นั่งถัดจากเธอและตบหลังเธอเบา ๆ

ชินี เครียดขึ้น เธอไม่มีปัญหาในการโหดเหี้ยมและเย็นชา

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้รับ "ความกังวล" แบบนี้ แม้ว่าเธอจะรู้ว่ามันไม่ได้มีไว้สำหรับเธอ เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ

“เปล่าครับ เมื่อกี้ผมรีบไปหน่อย” ชินี ยังอยู่ในชุดพยาบาลและใบหน้าของเธอก็ซีดเล็กน้อย

“เจ้าเด็กโง่ ดูสิ เจ้าจะรีบร้อนไปทำไม ถ้าเจ้าชอบชา ข้าจะให้เจ้านำกลับไปได้” ยิ่ง จููลส์ มองเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งชอบเธอมากขึ้นเท่านั้น แม้แต่เสียงของเธอก็อ่อนโยน

ชินี ก้มศีรษะลงและกำถ้วยชาราคาแพงอย่างไม่สบายใจ เธอดูเหมือนจะสูญเสีย

“ญานี ดูเขาสิ ชาร์ลส์อายุ 27 ปีแล้ว และเขาก็ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว เมื่อพ่อของเขาอายุเท่าเขา เขาก็เริ่มธุรกิจของเขาแล้ว!” จูลส์พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ตอนนี้คุณหมั้นแล้ว ขอหลานก่อนได้ไหม"

มุมปากของ ชินี กระตุกขณะที่เธอยิ้มอย่างเชื่องช้า

“ทำไมคุณยิ้ม คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ”

จูลส์เห็นว่าเธอไม่พูดและก้มหน้าลงจึงคิดว่าเธอเขินอาย

เมื่อเธอมองดูลูกชายของเธอ เธอสังเกตเห็นว่าลูกชายของเธอกำลังยิ้ม เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยิ้มแบบนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุขที่ได้ดูความสนุกสนาน

“อืม แม่พูดถูก” ชาร์ลส์ Hanks พยักหน้าเหมือนราชาผู้มีอำนาจ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ จูลส์ก็พอใจมาก เธอดึงมือของ ชินี และพูดว่า “ไม่ต้องกังวล คุณป้าคุยกับลุงของคุณเกี่ยวกับวันแต่งงานของคุณแล้ว เราจะบอกคุณในไม่ช้า ดังนั้น คุณไม่ต้องกังวลไป แค่ตั้งครรภ์”

"อะแฮ่ม" ชินี ดึงมือของเธอกลับอย่างช้าๆ และดึงผมของเธอกลับไปที่หูของเธออย่างเชื่องช้า “คุณป้า ฉัน... ฉันไม่สบาย ฉันอยากพักผ่อน...”

เธอกำลังจะออกจากการควบคุมทุกนาทีถ้าเธอไม่จากไป

บทสนทนาทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะพัง

“โอ้ มองมาที่ฉัน ฉันแค่อยากจะคุยกับคุณ ฉันลืมไปว่าคุณยังป่วยอยู่ ชาร์ลส์ พาเธอกลับไปที่ห้องและพักผ่อน” จูลส์มองดูลูกชายของเธอและพูดว่า

"ไม่จำเป็น!" ชินี ยืนขึ้นในทันที

"ฮะ?" จูลส์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เธอไม่ค่อยพอใจกับปฏิกิริยาของ ชินี

ดวงตาของ ชินี กะพริบเมื่อเธอคว้าถ้วยด้วยมือที่สั่นเทาและคว้าเสื้อคลุมของเธอด้วยอีกชุดหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเธอประหม่ามาก

“คุณป้า ฉัน... ฉันคิดว่า... เรายังไม่ได้แต่งงานกัน ใช่ไหม…”

“อย่าบอกนะว่าทั้งคู่ยังไม่ได้นอนห้องเดียวกัน?” จูลส์ขัดจังหวะเธอและยืนขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

เชนี่อึ้งไป

“ชาร์ลส์ เกิดอะไรขึ้น เธอยังไม่... ยังไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ?” จูลส์ขมวดคิ้วและมองดูลูกชายของเธอ

ชาร์ลส์ไม่พูดอะไร แต่มีรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ได้บนใบหน้าของเขา เขาเลิกคิ้วอย่างชั่วร้าย ทำให้แม่ของเขามีสีหน้าสงสัย

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของจูลก็เย็นชาลงทันใด

เธอมองดูยานี่และพูดว่า "ยานี่ ฉันบอกเธอแล้วว่าเวลามันต่างกัน ตอนนี้เธอยังหัวโบราณอยู่ไหม"

ชินี กัดริมฝีปากของเธอ เธอควรจะตอบยังไงดี?

“ยานี่ ตั้งแต่คุณหมั้นกันแล้ว คุณทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันแล้ว เว้นแต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของคุณเหรอ?” จูลส์เดินตรงไปยังประเด็นและพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“มันเป็นครั้งแรกของฉัน และเขาก็รู้!” เธอโพล่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เงียบไปชั่วครู่

ไอ้บ้า นี่เธอพูดบ้าอะไรเนี่ย?

จูลส์มองลูกชายของเธอและเลิกคิ้ว “อย่างนั้นหรือ”

“ใช่ นี่เป็นครั้งแรกของเธอ!” ชาร์ลส์ยิ้ม

เขาจงใจพูดสามคำสุดท้ายอย่างช้าๆ และหนักแน่น โดยเน้นอย่างชัดเจน

ชินี ก้มศีรษะของเธอ หูของเธอกำลังไหม้ “ผู้ชายคนนี้กำลังทำอะไรอยู่”

จูลส์มองดูลูกชายของเธอแล้วมองดูชีนี่ จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดว่า “พอแล้ว พวกเราทุกคนโตแล้ว ไม่ต้องอายหรอก ไปเถอะ”

ขณะที่เธอพูด เธอสะกิดลูกชายเล็กน้อย

ชาร์ลส์ยิ้มและเดินไปหาเชนี่ เขาโอบไหล่เธอแล้วพูดว่า “ไม่เหนื่อยเหรอ ขึ้นไปข้างบนกัน”

ชินี หันศีรษะของเธอเพื่อจ้องมองที่เขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เธอก็ไม่สามารถระบายมันออกมาที่เขา

เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตามเขาขึ้นไปชั้นบน

“พี่เลี้ยงเซน” จูลส์โทรมา

พี่เลี้ยงเซย์นรีบเข้าไปถาม “มาดาม มีอะไรให้ช่วยไหม”

จูลส์พูดบางอย่างในหูของเธอ พี่เลี้ยง Zayne หยุดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าและพูดว่า "เอาล่ะมาดามฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้"

"คุณบ้าหรือเปล่า?" ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องและปิดประตู ชินี ก็รีบผลักมือของเขาออกไป

ชาร์ลส์ไม่พูดอะไร เขาเปิดไฟ เดินไปที่โซฟา และล้มตัวลงนอน

ชินี หันไปมองเขาและตกตะลึง

ใหญ่มาก...

ห้องนอน...

"มันใหญ่มาก!"

และเธอยืนอยู่ที่บริเวณห้องนั่งเล่นของห้องเท่านั้น...

เธอขมวดคิ้วอย่างหนักที่ห้องขนาดยักษ์ นี่เป็นความแตกต่างระหว่างคนรวยกับคนจนหรือไม่?

แม้แต่ห้องของ ญานี Yales ก็ดูเล็กไปเมื่อเทียบกัน

โอ้ โลกของเศรษฐีช่างแตกต่างเสียจริง!

จู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตู

ชินี รีบหันไปมองชาร์ลส์ เธอค่อนข้างระแวดระวัง "มันคือใคร?"

"มันคือใคร?" ชาร์ลส์ถาม

“นายน้อย ท่านหญิงต้องการให้คุณออกมา” มันคือพี่เลี้ยงเซน

ชาร์ลส์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นยืนขึ้นและเปิดประตู

“นายน้อย มาดามอยากให้คุณสองคนออกไปก่อน”

ชินี รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แม่ของเขาไปทำอะไรมา?