บทที่ 47

“ฟ่อ...” ชาร์ลส แฮงค์สพยุงตัวเองขึ้น และเลือดสีแดงสดก็ไหลออกมาจากลิ้นของเขา

ชินี Yales กัดลิ้นตัวเองอย่างแรง...

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาและพูดอย่างตรงไปตรงมา “ผู้อำนวยการแฮงค์ คุณกระหายความรักเกินไปจริงๆ คุณรู้ไหมว่าฉันหลอกคุณ แต่คุณยังต้องการบังคับตัวเองกับฉัน คุณกระหายน้ำมากแค่ไหน?”

ชาร์ลส์ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้

สิ่งที่ไม่คาดคิดยิ่งกว่าคือมีผู้หญิงคนหนึ่งที่จะปฏิเสธเขา!

“เชนี่ เยล!” เขาปล่อยออร่าอันเยือกเย็น ราวกับว่าเขาจะพุ่งเข้าใส่เธอและฉีกเธอเป็นชิ้นๆ ในวินาทีถัดมา

เชนี่ไม่สะทกสะท้าน เธอกลับเยาะเย้ย "ทำไม? คุณโกรธไหม แล้วฉันจะโทรหาผู้หญิงสองคนแทนคุณหรือไง คุณคิดว่าไง ไม่พอ ฉันจะจ่ายให้ผู้หญิงสามคน!"

"ฮะ" จู่ๆ เขาก็หัวเราะคิกคัก

จากนั้นมือของเขาก็ลูบแก้มเธออย่างอ่อนโยน และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรัก “บอกฉันสิ เธอจะตกหลุมรักฉันไหม”

ชีนี่หยุดไปครู่หนึ่ง

ตกหลุมรักเขา?

ฮา!

เธอยิ้มอย่างชัดแจ้ง และมีร่องรอยของการประชดในดวงตาของเธอ

“ผู้อำนวยการแฮงค์ ไม่ต้องห่วง แม้ว่าผู้ชายทุกคนในโลกนี้จะตายกันหมด ฉันก็จะไม่ตกหลุมรักคุณ!”

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอยื่นมือออกมาและกดหน้าอกของเขาด้วยสุดกำลังของเธอโดยไม่ลังเลใจใดๆ

ชาร์ลส์คว้ามือเล็กๆ ของเธอแล้ววางบนหน้าอกของเขา เขาพูดเยาะเย้ย "ทำไมเธอถึงมั่นใจนักล่ะ หรือ... คุณกำลังเล่นอย่างหนักเพื่อให้ได้มา พยายามทำให้ฉันตกหลุมรักคุณ"

ชินี มองไปที่ชายหนุ่มรูปงามและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“ฉันยอมรับว่าเธอหล่อมาก เธอรวยมาก แต่แล้วยังไงกับฉันล่ะ ผู้กำกับแฮงค์ส อาจมีผู้หญิงหลายคนต้องการคุณ แต่นั่นไม่รวมฉันด้วย ได้โปรด เก็บความหลงตัวเองไว้กับตัวเถอะ ไอ้เลว!”

อันที่จริงเธอไม่ได้โกหก

สายตาของเธอจับจ้องมาที่เขา เธอไม่ได้บ้าเกี่ยวกับเขาเลย

หากมองเข้าไปใกล้ ๆ เราอาจมองเห็นได้ถึงความไม่อดทน ความเกลียดชัง และความรังเกียจในสายตาของเธอ!

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชาร์ลส์ก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย และใบหน้าของเขาก็มืดลงเล็กน้อย เขาพูดอย่างสงบ "ถ้าอย่างนั้นเราจะรอดู!"

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็นอนลงและกอดเธอด้วยแขนของเขา เขาหลับตาแล้วพูดเบา ๆ ว่า "มานอนกันเถอะ"

ชินี ขมวดคิ้วและเธอต้องการย้ายออกจากเขา

“ข้าจะไม่แตะต้องเจ้า แต่ถ้าเจ้าขยับตัว ข้ารับประกันไม่ได้...”

เขาเตือนในหูของเธอ

เมื่อได้ยินดังนั้น ชินี ก็ยิ้ม เธอหันข้างแล้วหลับตาลง

ในคืนที่มืดมิด การหายใจของ ชินี ค่อยๆ คงที่

อย่างไรก็ตาม ผู้ชายที่อุ้มเธอไว้ไม่ได้ผล็อยหลับไป

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในขณะนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น.

เมื่อ ชินี ตื่นขึ้น ผู้ชายที่อยู่ข้างๆเธอก็ไม่ปรากฏให้เห็น

เธอลุกขึ้น อาบน้ำ และเปิดประตู

“คุณยานี่ เชิญลงมาทานอาหารเช้าที่ชั้นล่าง” แม่บ้านที่ประตูยิ้มให้เธอ เมื่อเธอเห็นเธอเธอก็สุภาพมาก

ชินี พยักหน้าและเดินตามเธอไปที่ชั้นล่างด้วยลิฟต์

ในขณะเดียวกัน ณ โรงอาหาร

ที่โต๊ะ แดนนี่ แฮงค์กำลังรับประทานอาหารเช้าขณะอ่านหนังสือพิมพ์ พร้อมกับจูลส์ ควินน์และแฟนนี่ แฮงค์ส และชาร์ลส์ที่กำลังดื่มกาแฟอยู่ด้วย!

เมื่อเธอลงมา คนอื่นๆ อีกสามคน ยกเว้นชาร์ลส์ เงยหน้าขึ้นมอง

“ยัยนี่ มานี่สิ” จูลส์ทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม

เชนี่มองออกไปข้างนอก เธออยากจะกลับไปทันที

วันนี้เธอต้องไปลงทะเบียนที่โรงเรียนใหม่ มันคงไม่ดีถ้าเธอมาสาย

“ญานี ดูสิว่าคุณชอบอะไรและช่วยตัวเอง อย่าอายเลย” จููลส์ ดึง ชินี ให้นั่งข้างเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"ญานี ดูซิว่ามีอะไรที่คุณชอบกินหรือเปล่า หรือมีอาหารอื่นอยู่ในใจ บอกกับเชฟได้เลย.. พ่อครัวของเราสามารถทำอาหารได้ทุกอย่าง" แดนนี่เสริม

ชินี ยิ้มอย่างเชื่องช้าและพูดว่า "ขอบคุณลุงกับป้า ไม่จำเป็นหรอก แค่นี้ก็เกินพอแล้ว"

"ป.ป.." เสียงดูถูกเหยียดหยามดังขึ้น

ฟานี่กลอกตาไปมา

“ยานี่” ปฏิบัติไม่ดีกับเธอครั้งสุดท้าย และเธอไม่แม้แต่จะคิดริเริ่มเพื่อแสดงความปรารถนาดีของเธอเหรอ?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ฟานี่ก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง

ชินี กินซุป เธอไม่มีความอยากอาหารจริงๆ

ยิ่งกว่านั้นบรรยากาศก็อึดอัดจริงๆ

เธอกำลังสมมติตัวตนของยานี่ เยลส์ ดังนั้นเธอจึงไม่โกรธ

ถ้านางเป็นตัวของตัวเอง นางจะไม่สนใจคนพวกนี้

“ลุงกับป้า ขอโทษนะ วันนี้ฉันจะไปโรงเรียน กลัวจะไปสาย” เธอลุกขึ้นพูด

เธอเล่นละครมาพอแล้ว

เธออยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

"ทึ่ม ตึ๊ก ตึ๊ก" จู่ๆ ฟานี่ก็พึมพัมและพูดว่า “พี่สาวยานี่ คุณกระตือรือร้นในการศึกษามากตั้งแต่เมื่อไหร่ ทุกคนรู้ว่าคุณมาสายอย่างน้อยสามครั้งในหนึ่งสัปดาห์ ฮ่าฮ่า!”

“ฟานี่!” จูลส์ดุเธออย่างรวดเร็ว

“จริงสิ คุณไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นตอนนี้เลย” ฟานี่กลอกตาอีกครั้ง เธอต้องการดูว่าเธอกล้าที่จะยั่วยุเธอในอนาคตหรือไม่

ชินี จ้องไปที่หญิงสาวที่หยิ่งยโสและยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม “อย่างที่คุณบอก ฉันจะมาสายสัปดาห์ละสามครั้ง อย่างน้อยก็มีวันหนึ่งที่ฉันมาตรงเวลา ขอโทษนะ วันนี้เป็นวันที่ฉันมาตรงเวลา!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฟานี่ก็ตกตะลึง และเธอก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

เธอ จริง ๆ แล้วเธอปฏิเสธเธอต่อหน้าพ่อแม่ของเธอ?

“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะ ฉันไปก่อนนะ” อย่างสุภาพ ชินี พยักหน้าแล้วเดินไปที่ประตูด้วยความประหลาดใจของทุกคน

“ฉันกำลังจะไปบริษัท” ชาร์ลส์วางกาแฟลงแล้วเดินไปที่ประตู

คนใช้รีบยื่นชุดสูทอัดแน่นให้เขาอย่างรวดเร็ว

ที่ประตู คนขับรออยู่ที่รถแล้ว

โดยไม่ต้องคิดเลย ชินี เลี่ยงรถโดยตรงและพร้อมที่จะไปที่ประตู