บทที่ 58

ชาร์ลส์ Hanks ประหลาดใจที่เห็น Fanny Hanks หอบอย่างหนัก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่ค่อยได้เจอฟานี่ในตอนเช้าก่อนไปทำงาน

“ผมใช้เวลาแค่ห้านาทีเท่านั้น!” ฟานี่บอกกับชีนี่ เยลส์อย่างกังวลใจ

ชินี ยิ้ม "ใช่ฉันเห็นแล้ว!"

ฟานี่กลอกตา จากนั้นเธอก็นั่งลงและหายใจเข้า เธอกำลังหอบ

ญานี Yales ขมวดคิ้วขณะที่เธอนั่งข้าง Fanny “นี่ ฟานี่ ทำไมเธอตื่นเช้าจัง”

“อ้าว มาแล้วเหรอ” ฟานี่ยังคงพยายามกลั้นหายใจ

“คุณสบายดีไหม ดูเหมือนว่าคุณนอนไม่หลับ” ยานี่กังวล “คุณไม่สบายหรือเปล่า”

ฟานี่ไม่ตอบยานี่ เธอจ้องไปที่ ชินี แทน

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ!

“คุณหญิง อยากกินอะไรคะ” อัลเฟรดรีบเข้าไปถาม

“ฉันจะกินแซนวิช”

“ตกลง แล้วคุณล่ะ คุณชาย”

ชาร์ลส์รู้สึกรำคาญเมื่อเห็นแพนเค้กบนจานของแจ็คกี้ ควินน์ เขาพูดว่า "ตราบใดที่พวกมันไม่ใช่แพนเค้ก"

“ตกลง ฉันจะเตรียมของให้คุณทันที” หลังจากนั้น Alfred ก็หันไปหา ญานี และ ชินี "คุณทั้งคู่จะชอบอะไรมากกว่ากัน"

“ขอบคุณอัลเฟรด ฉันกินแล้ว” ยานี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ขอบคุณอัลเฟรด ฉันอิ่มแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนคุณ” ชินี แสดงความขอบคุณของเธอ

อัลเฟรดพยักหน้าและเดินเข้าไปในครัวทันที

“คุณยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลย เชนี่ ทำไมคุณถึงอิ่มล่ะ” แจ็คกี้ขมวดคิ้ว

ชินี เอียงศีรษะของเธอ เธอยกคางของเขาด้วยนิ้วของเธอ “นั่นเป็นเพราะการได้เห็นคุณทำให้ฉันอิ่ม”

อะไรเป็นสายรับ

แก้วกาแฟในมือของชาร์ลส์เกือบตกลงมา

ญานี ขมวดคิ้วและจ้องไปที่ ชินี เธอแปลกใจมาก

ชินี กำลังเจ้าชู้กับ Jacky ในที่สาธารณะ

ฟานี่กระแทกโต๊ะและลุกขึ้นยืน เธอกัดฟันและพูดว่า “ฉันไม่ทานอาหารเช้าแล้ว เชนี่ ไปกันเถอะ”

"แน่นอน." ชินี ยืนขึ้นและมองไปที่ Fanny ด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาบนใบหน้าของเธอ

ฟานี่รู้สึกหน้าแตกเมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากแจ็กกี้อยู่ด้วย มันจะไม่เป็นลางดีสำหรับเธอที่จะอารมณ์เสียต่อหน้าเขา

เธอทำได้เพียงกระทืบเท้าไปทางประตู

“แจ็คกี้ ใช้เวลาของคุณ ฉันไปโรงเรียนก่อน!” ชินี ยิ้มอย่างสดใสให้ Jacky และหันไปไล่ตาม Fanny

“ฮะ...ฮะฮะ...ฮะฮะฮะฮะ...”

แจ็คกี้หัวเราะคิกคักเหมือนคนโง่

“เชนี่ เอ่อ รอฉันด้วย! แล้วเจอกัน” แจ็คกี้ตะโกนขณะที่เขาวิ่งออกจากห้อง

ชาร์ลส์นั่งอยู่ในความเงียบ เขาถามว่า "คุณไม่ไปโรงเรียนด้วยเหรอ"

ยานี่ที่กำลังครุ่นคิดอยู่ก็รีบพูดขึ้นว่า "ก็... เอาละ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณต้องการอะไรโทรหาฉัน"

พูดจบเธอก็เดินไปที่ประตูด้วยความเขินอาย

ชาร์ลส์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นเลย

เห็นได้ชัดว่าใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเขากำลังปกปิดออร่าที่เย็นชาของเขา

“เชนี่ ให้ฉันไปส่งเธอนะ ฉันไม่มีอะไรจะทำอยู่แล้ว” แจ็กกี้กำลังจะเข้าร่วมกับพวกเขาที่ด้านหลัง

ญานี เข้ามาและพูดว่า "นายน้อย Quinn คุณควรอยู่ต่อดีกว่า ฉันจะไปร่วมกับพวกเขาในขณะที่คนขับรถของฉันออกไป"

Jacky ขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่คนขับรถ “โอเค ลงมา ให้ฉันขับรถ”

คนขับรถไม่กล้าขัดคำสั่งและรีบลงจากรถ

“เชนี่ ออกมาข้างหน้าแล้วนั่งเบาะผู้โดยสาร” แจ็คกี้ยิ้ม จากนั้นเขาก็นั่งในที่นั่งคนขับ

“โอ้ ฉันรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย เชนี่ คุณจะไม่รังเกียจถ้าฉันนั่งบนที่นั่งผู้โดยสาร ใช่ไหม” ฟานี่รีบพูดก่อนที่ชีนี่จะขึ้นรถ

ชินี รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นในใจของ Fanny

"แน่นอน!"

ฟานี่อารมณ์ร่าเริงเมื่อชีนี่ตกลงตามคำขอของเธอ

“พี่สาว ญานี มานี่สิ! คุณไม่คิดถึงน้องสาวของคุณหรือ ตอนนี้คุณทั้งสองสามารถคุยกันดีๆ ได้แล้ว” ฟานี่พูดขณะที่เธอเปิดประตูรถ เธอนั่งบนที่นั่งผู้โดยสารทันที

ญานี ยิ้มเมื่อเธอเข้าไปในรถ

"ไปกันเถอะ." Jacky รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ ชินี ไม่ใช่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา

อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่เธออยู่ในรถคันเดียวกันกับเขา แจ็กกี้ก็ยังรู้สึกมีความสุข

"คุณหลับสบายดีไหม?" ญานี ถาม ชินี ด้วยรอยยิ้ม

ชินี มองไปที่เธอและยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเธอแกล้งทำเป็นเป็นมิตร อย่างไรก็ตาม เธอเดินตามกระแสและเล่นกับเธอ "ดีมาก เตียงนุ่มของฟานี่นอนสบายกว่าเตียงฉันมาก"

ยานี่ตกตะลึงเล็กน้อย แต่เธอพูดต่อ “คุณคิดว่าเตียงของคุณไม่สบายหรือเปล่า ฉันจะบอกพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้เพื่อเขาจะได้ซื้อเตียงใหม่ให้คุณ”

“ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะยานี่”

หลังจากพูดเช่นนี้ เชนี่ก็มองออกไปนอกหน้าต่าง

เธอไม่ต้องการดำเนินการต่อไป

ฟานี่กำลังพูดถึงความทรงจำในวัยเด็กของเธอกับแจ็กกี้

บางครั้งเธอก็หัวเราะอย่างไร้มารยาท

ในขณะเดียวกัน ชินี ก็จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“เชนี่ กลับบ้านคืนนี้ โอเคไหม?” จู่ๆ ยานี่ก็พูดขึ้น

เชนี่ขมวดคิ้ว เธอหันมามองเธอแล้วถามว่า “มันเป็นความคิดของใคร”