บทที่ 6: ติดแหง็ก

ชินี เยลส์ไม่ได้คาดคิดว่าลิฟต์จะติดแหง็กอยู่กลางทาง มันมืดตื้อและคับแคบ

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?"

"ฉันกลัวเหลือเกิน!"

"ใครก็ได้ช่วยเปิดไฟด้วยมือถือแล้วกดกริ่งลิฟต์ที!"

มีเสียงกรีดร้องดังเซ็งแซ่ หนึ่งในนั้นเปิดไฟฉายและกดกริ่งฉุกเฉินอย่างใจเย็น

“ทุกคนอยู่ในความสงบ เราจะหาคนมาช่วยซ่อมลิฟต์เดี๋ยวนี้ โปรดรอความช่วยเหลือ” มีเสียงปลอบโยนพวกเขา

ฝูงชนรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่พวกเขายังคงตื่นตระหนกในความมืด บางคนยังคงบ่นต่อด้วยเสียงแผ่วเบา

แชนนอน เกตส์กังวลเล็กน้อย “ผู้อำนวยการแฮงคส์ คุณไม่เป็นไรนะครับ?” เขาถาม.

ชาร์ลส์ส่ายหัว "ผมสบายดี."

ชินี เยลส์เป็นกังวล เธอไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการซ่อมลิฟต์ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าแม่ตื่นขึ้นมาแล้วหาเธอไม่พบ?

ขณะที่เธอยังคงกังวลเรื่องนั้นอยู่ ก็มีคนเบียดเธอเข้ามุม “เธอมายืนทำอะไรตรงนี้ ขยับไปตรงนั้นหน่อยสิ ฉันแทบจะยืนพิงประตูอยู่แล้ว”

ผู้ชายคนนั้นแข็งแรงมากและเขาผลักชินีก่อนที่เธอจะได้ตอบอะไร จากนั้นเธอก็ถอยไปชนคนข้างๆ

เธอขอโทษเสียงเบาและพูดกับคนที่ผลักเธอว่า “คุณผลักฉันทำไม คุณจะรับผิดชอบไหมถ้ามีคนได้รับบาดเจ็บ?”

ในลิฟต์เต็มไปด้วยเสียงผู้คนบ่นกัน เสียงของเธอจมหายไปท่ามกลางพวกเขา และไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา

มีเสียงเบาดังมาจากด้านบน “คุณผู้หญิง คุณเหยียบเท้าผม”

น้ำเสียงนั้นไพเราะทว่าเย็นชา

ชินีตกใจและเธอก็รีบยกเท้าของเธอออก

ไม่แปลกเลยที่เธอจะรู้สึกแปลกๆ

“ขอโทษนะคะ ฉันจะเช็ดให้” หลังจากพูดอกกไป ชินีก็ตระหนักว่าเธอไม่สามารถก้มหน้าลงได้เลยเพราะลิฟต์แออัดเกินไป

“ช่างเถอะ ไม่เป็นไร” เขาตอบ เธอรู้สึกได้ว่าชายคนนี้ดูเหมือนจะหลบเลี่ยงเธอ

ชินีไม่ขยับอีก หลังพึมพำคำขอโทษอีกครั้ง เธอก็ขมวดคิ้ว