บทที่ 68

ในห้องนั้น เชนีย์ เยลส์ขดตัวอยู่บนโซฟาริมระเบียง มองดูดวงจันทร์เหนือท้องฟ้าด้วยความงุนงง

“เจ้าไม่รู้จักศีลธรรมและความละอายหรือ นี่คือสิ่งที่แม่ของเจ้าสอนเจ้าหรือ”

“ฉันว่าโชคดีที่เธอตายก่อนกำหนด ไม่อย่างนั้นเธอคงโกรธคุณมาก!”

“ให้ฉันบอกคุณว่าถ้าคุณยังมีจิตสำนึกต่อพี่สาวของคุณอยู่ หย่ากับเขาโดยเร็วที่สุด คุณไม่เหมาะกับเขา!”

“อย่าคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้เพียงเพราะเขาแต่งงานกับคุณ เขามีสถานะอย่างไร เธอควรรู้ไว้ ถ้าเขาเลือกแต่งงานกับคุณเร็วขนาดนี้ เขาจะโยนทิ้งได้” คุณจากไปในจังหวะการเต้นของหัวใจเช่นกัน และ ถ้าเขาทำ คุณคิดว่าคุณจะสามารถกลับไปหาครอบครัวเยลส์ในเวลานั้นได้หรือไม่”

แต่ละคำมีน้ำหนักของการคุกคาม ขณะที่พวกเขาตีกลับอย่างเย็นชาและไร้ความปราณีในหูของเธอ

ตั้งแต่ตอนที่จาค็อบ เยลส์อ้าปาก เชนี่ก็หุบปากไม่พูดอะไรสักคำ

เธอได้แต่มองดูพ่อของเธอเป็นบ้าอย่างเงียบๆ

ในอดีตเธอไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเขาจึงปฏิบัติต่อเธอแตกต่างไปจากพี่สาวของเธอ? ทั้งคู่เป็นลูกสาวของเขาไม่ใช่หรือ?

แต่ตอนนี้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจ

ญานี Yales เป็นหุ่นเชิด แต่เธอไม่ใช่!

นั่นคือแม้ว่าเธอจะแต่งงานกับชาร์ลส์แฮงค์ส

ทั้งที่เธอเป็น "ลูกสาว" อีกคนของเขา!

เขายังคงต้องตื่นตัวเมื่ออยู่ใกล้เธอ

เมื่อชาร์ลส์เปิดประตูเข้ามา เขาเห็นเธอคุกเข่าบนโซฟาโดยให้คางวางอยู่บนเข่า เธอสวมเสื้อยืดบางแขนสั้น เธออยู่ในภวังค์

ชาร์ลส์หยิบผ้าห่มขึ้นบนเตียงแล้วเดินไปห่มให้เธอ

ทันใดนั้น ชินี ก็รู้สึกตัว เธอมองไปที่ผ้าห่มบนตัวของเธอ แล้วมองไปที่คนที่มอบผ้าห่มให้เธอ

"ขอขอบคุณ." เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ห่มผ้าห่มรอบตัวเธอ

ชาร์ลส์ยิ้มอย่างแผ่วเบาและนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ “เขาบอกอะไรคุณให้คุณไม่กินข้าวเย็น”

ชินี ยังคงเงียบโดยยังคงท่าทางของเธอ

“ฉันขอให้พี่เลี้ยง เซนทำพาสต้าให้คุณ เธอจะเอามาให้คุณเร็วๆ นี้!”

ขนตาของ ชินี กระพือปีกขณะที่เธอถามว่า "ข่าวข้างนอกหมดไปหรือยัง"

“ทำไมคุณถึงถาม ฉันคิดว่าคุณเยลส์คนที่สองในตำนานไม่กลัวอะไรเลย อย่าบอกฉันว่าคุณกลัวความคิดเห็นของสาธารณชน” น้ำเสียงของชาร์ลส์มีความยินดีเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก

ชินี มองขึ้นไปที่เขา มีแสงสลัวในสายตาของเธอ เหมือนกับดวงจันทร์

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้อง

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใส่ใจกับความคิดเห็นของสาธารณชน

ชาร์ลส์ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมจริงๆ!

“คืนนี้ฉันจะนอนไหน” เธอพูดขณะมองเขา มีเพียงเตียงใหญ่และโซฟาทั้งห้อง

“คิดว่าจะนอนไหน”

ชินี เหลือบมองเขาแล้วก้มหน้าลง "ฉันจะนอนบนโซฟา!"

ขณะที่เธอพูด เธอกำลังจะเดินไปที่โซฟา

อย่างไรก็ตาม ชาร์ลส์คว้าข้อมือของเธอและดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา “ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่คุณอยากนอนบนโซฟาไหม”

ชินี ขมวดคิ้วและยกใบหน้าที่ละเอียดอ่อนและสวยของเธอขึ้น “ผู้อำนวยการแฮงค์ เราแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเหรอ?”

ชาร์ลส์ยกริมฝีปากบางลง แล้วลดเสียงลง แล้วพูดอย่างมีระเบียบว่า "เราเคยนอนด้วยกันและได้ทะเบียนสมรสมาแล้ว มีอะไรอีกบ้างที่เราไม่ได้ทำในฐานะสามีและภรรยา"

เชนี่ตกใจเล็กน้อย เธอไม่เคยเห็นใครหนาขนาดนี้มาก่อน!

จู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตู

“นายน้อย พาสต้าพร้อมแล้ว!” เสียงของพี่เลี้ยง Zayne มาจากนอกประตู

ชาร์ลส์ปล่อยเธอและเดินไปที่ประตูเพื่อเปิด

พี่เลี้ยง Zayne รีบเข้ามาพร้อมกับชามพาสต้าในมือของเธอ เมื่อเธอมองไปรอบๆ เธอพบว่า ชินี กำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่บนเตียง

“พี่เลี้ยงเซน คุณออกไปได้แล้ว”

"อื้ม ได้สิ" ตาของพี่เลี้ยง Zayne ยังคงอยู่ที่ ชินี แต่เมื่อเธอเห็นชาร์ลส์เดินมา เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป

“ปัง” ประตูปิดลง

ชินี ยกผ้าห่มขึ้นทันทีและลุกจากเตียง “คืนนี้ฉันจะนอนกับฟานี่”

“คุณเคยเห็นเจ้าสาวนอนกับสามีในคืนแรกของการแต่งงานไหม”

ชินี หยุดในเส้นทางของเธอ

ชาร์ลส์เดินไปหาเธอและเอนตัวแนบหูเพื่อแซวเธอ “ไม่ว่าจุดประสงค์ในการรับทะเบียนสมรสของคุณคืออะไร แต่ในช่วงเวลานี้ คุณยังคงเป็นคุณนายแฮงค์ ตอนนี้คุณต้องการนอนกับฟานี่ คุณตั้งใจจะพูดเป็นนัยกับคนอื่นว่าการแต่งงานของเราเป็นของปลอมหรือเปล่า”

ชินี ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร

"มากินพาสต้ากันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะเย็น" เขาเอื้อมมือไปหาเธอและพาเธอไปที่โต๊ะ

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่แตะต้องนาย” เขานั่งเธอลงบนเก้าอี้แล้วนั่งอีกข้างหนึ่งมองเธอ “ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ชินี มองมาที่เขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“เฮ้ สายตาแบบนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดมาก อย่ามองแบบนั้นนะ ใช่ ฉันเป็นผู้ชาย แต่ฉันจะไม่บังคับตัวเองให้คุณ เช่น คุณเป็นคนริเริ่มในช่วงระหว่าง ครั้งแรกใช่ไหม และยังเป็นเธอที่ยั่วยุฉันครั้งที่สองบนเกาะนี้ และครั้งที่สาม ยังเป็นเธอที่ยั่วยวนฉันใช่ไหม” เขาจับคางของเขาด้วยเสียงหัวเราะเล็กน้อย

มุมปากของ ชินี กระตุกเล็กน้อยและเธอดูเขินอายเล็กน้อย

เธอก้มศีรษะลงและหยิบช้อนส้อมขึ้นมากินพาสต้า

เขาอารมณ์ดีเมื่อเห็นว่าเธอมีมารยาทดีเพียงใด

“ชาร์ลส์...” เธอกินพาสต้าสองคำแล้วมองมาที่เขา “ถ้าไม่ใช่เพราะผม คุณจะแต่งงานกับเธอไหม”

“ถ้าฉันให้โอกาสคุณอีกครั้ง คุณจะยังเลือกแทนที่เธอและเสียสละพรหมจารีของคุณไหม”

ชินี รู้สึกประหลาดใจ ดวงตาของชายผู้นั้นกลวงและมืดขณะที่เขาจ้องมองไปทางเธอ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอไม่กล้าที่จะมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น

จากนั้นเธอก็ก้มศีรษะลงและผสมพาสต้าต่อไป จากนั้นเธอก็พูดพร้อมกับหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ใช่ ฉันจะทำ เพราะฉันไม่มีเงิน!”

“ฮ่าฮ่า” เขาหัวเราะด้วยเสียงต่ำซึ่งฟังดูแหบแห้งและลึกล้ำ “ดังนั้น อย่าถามเกี่ยวกับ 'จะเกิดอะไรขึ้น' เพราะคุณจะยังปรากฏตัวไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร!”

เชนี่ขมวดคิ้ว คำตอบนั้นคืออะไร?

ยังไงเธอก็ไม่อยากถามอะไรอีกแล้ว

จู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูอีกครั้ง “คุณชาย อาจารย์ และท่านผู้หญิงกำลังมองหาคุณอยู่”

เป็นครั้งแรกที่พวกเขามองหน้ากันอย่างนิ่งๆ

“ไปกินข้าวเถอะครับ ผมขอตัวสักครู่นะครับ”

"ตกลง."

หลังจากที่เขาจากไป เชนีย์ก็วางช้อนส้อมของเธอลง

เธอมีความอยากอาหารเล็กน้อย ไม่ว่าจานจะอร่อยแค่ไหน เธอก็อิ่มได้เพียงแค่กัดไม่กี่ครั้ง

เธอลุกขึ้นมาลูบไหล่ รู้สึกเจ็บมาก

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เธอเครียดมาก ขณะที่เธอจินตนาการถึงสถานการณ์ความล้มเหลวของเธอสองสามพันครั้ง