บทที่ 69

ในเวลานี้ หน้าของนางเริ่มซีดลง และร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

“ข้าจะพาเจ้าไปโรงพยาบาล!” ชาร์ลส์กล่าวว่า เขากำลังจะมารับเธอ

“ยาแก้ปวด... ช่วยฉัน... หา... ยาแก้ปวด…” มือของเธอจับเขาแน่น เหงื่อที่หน้าผากของเธอไหลลงมาบนใบหน้าของเธอ “อาการปวดประจำเดือนนี้ แก่มากแล้ว… โรคชราของฉัน ช่วยด้วย...เร็ว...ไป...ไปซื้อซะ!"

ชาร์ลส์ Hanks มองดูทะเลนองเลือดใต้เธอ จากนั้นเขาก็ยกผ้าห่มขึ้นและหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาห่มเธอ

วินาทีถัดมา เขารีบอุ้มเธอขึ้นและเดินไปที่ประตู

“อะไร... คุณกำลังทำอะไร” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ และร่างกายของเธอก็รู้สึกอ่อนแอ

“มันดูไม่ปกติ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล!” ขณะที่เขาพูด เขาได้เปิดประตูด้วยแขนของเขาและรีบตรงไปที่บันได

ชินี Yales เจ็บปวดมาก แต่เธอกัดฟันและพูดว่า "นี่ของฉัน... ร่างกายของฉัน ฉันรู้ดีกว่าคุณ นี่เป็นแค่ช่วง... จะซื้อก็อย่าไป แต่อย่าไปโรงพยาบาล ... มันเป็นแค่ความเจ็บป่วยที่เก่า ... "

เขาจ้องไปที่ใบหน้าของเธออย่างลึกซึ้งด้วยดวงตาสีเข้มของเขา น้ำเสียงของเขาไม่สามารถช่วยยกตัวเองขึ้นได้ “ในช่วงเวลาของพวกเขาจะไม่มีใครเป็นแบบนี้ คุณเลือดออกมาก!”

ทันทีที่เขาอุ้มเธอ เขาก็รู้สึกได้ว่าผ้าห่มยังเปียกอยู่

ชินี ยังคงต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ไม่มีแรงจะพูด เธอรู้สึกว่าการมองเห็นของเธอเริ่มเบลอมากขึ้นเรื่อยๆ

“ให้เดวิดเตรียมรถ เร็วเข้า!” ชาร์ลส์ตะโกนใส่สาวใช้

แม่บ้านรีบวิ่งไปที่ห้องคนขับ

ความโกลาหลดังมากจนยานี เยลส์ซึ่งยังไม่หลับได้เปิดประตู

ห้องของพวกเขาถูกคั่นด้วยห้องอ่านหนังสือ

เธอเดินออกมาอย่างช้าๆ ในชุดนอน และเห็นชาร์ลส์วิ่งออกไปพร้อมกับเชนี่ในอ้อมแขนของเขา

เธอขมวดคิ้วและอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆ ก็พบรอยเลือดบนพื้น...

แม้ว่าพวกมันจะดูเหมือนเพียงหยดเล็กๆ แต่ก็แปลกมากที่ได้เห็นเลือด

ในตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะรับรู้อะไรบางอย่าง

เธอตรงไปที่ห้องของพวกเขา

ประตูก็เปิดออก

เธอผลักประตูแล้วเดินเข้าไป...

ชาร์ลส์อุ้มเชนี่ไว้ในอ้อมแขน ขณะที่เดวิดรีบไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เขาได้สั่งให้แชนนอนติดต่อหมอไปแล้ว

ทันทีที่เขาลงจากรถ แพทย์คนหนึ่งก็รีบไปหาเปลหาม

ไม่นานพอ ชินี ถูกผลักเข้าไปในห้องผ่าตัด

ภายนอกห้อง ชาร์ลส์หลับตาลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลามีรอยย่นเล็กน้อย พร้อมด้วยคิ้วที่ถักทอแน่น

“ผู้อำนวยการแฮงค์!” แชนนอนรีบยื่นกล่องให้ “ทำไมไม่เปลี่ยนชุดก่อน!”

ชุดนอนของชาร์ลส์เปื้อนเลือด

เขามองไปที่ห้องผ่าตัดที่พลุกพล่านและขมวดคิ้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอดเสื้อคลุมออกจากกล่องแล้วสวมมัน และไม่เคยขยับอีกเลยหลังจากนั้น

แชนนอนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับพฤติกรรมของเขา แต่เขาไม่ได้พูดอะไร แทนเขายืนเคียงข้างและรอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก และพยาบาลคนหนึ่งก็วิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนก

พยาบาลอีกคนก็รีบวิ่งไปพร้อมกับกล่องที่อยู่ในมือของเธอ มีเลือดหลายถุงอยู่ในนั้น

ชาร์ลส์ลุกขึ้นรีบไปจับนางพยาบาลที่เพิ่งออกมา “เชนี่เป็นยังไงบ้าง”

“คุณแฮงค์ ภรรยาของคุณตั้งครรภ์นอกมดลูก และเธอเสียเลือดมาก ตอนนี้เธอหมดสติ เราต้องทำการถ่ายเลือดทันที!”

ทันทีที่เธอพูดจบ พยาบาลก็ดึงมือของเขาออกทันที แล้วรีบเข้าไปพร้อมกับถุงเลือดในมือของเธอ

ชาร์ลส์ตกตะลึง และดวงตาของเขาล่องลอยไปด้วยความงุนงง

การตั้งครรภ์นอกมดลูก?

เธอท้องจริงๆเหรอ?

เมื่อ ชินี ตื่นขึ้นอีกครั้ง เป็นเวลาสองชั่วโมงต่อมา

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอย่างแผ่วเบา เธอก็รู้สึกถึงร่างกายอันอบอุ่นของบุคคลในทันที

มีคนจับเอวเธอไว้ และเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ คงที่มาจากข้างบนเธอ

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมอง

กรามที่สมบูรณ์แบบของชายผู้นั้นอยู่เหนือเธอ

“เอ่อ...” แทบจะสัญชาตญาณเธออยากจะหนีจากอ้อมแขนของเขา

แต่การเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนของเธอปลุกชายที่อุ้มเธอขึ้นมาทันที

“หืม? ตื่นแล้วเหรอ?”

อาจเป็นเพราะเขาเพิ่งตื่น เสียงของเขาแหบมาก

ชินี ค่อย ๆ วางมือของเธอระหว่างทั้งสองคน เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการรักษาระยะห่างระหว่างพวกเขา "ที่ไหน ที่นี่ที่ไหน"

ชาร์ลส์ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่เขาจับมือเธอ เขาพูดว่า "ก่อนหน้านี้คุณนอนไม่หลับ และคุณก็คร่ำครวญ ตอนนี้คุณหลับสบายแล้ว คุณกำลังผลักไสฉันออกไป?"

ชินี มองดูดวงตาที่ไม่พอใจของเขาที่ดูเหมือนจะพูดกับเธอว่า 'คุณยังมีมโนธรรมอีกไหม' และเธอก็แข็งทื่อครู่หนึ่ง

"ฉันอยู่ที่ไหน?"

“เราอยู่โรงพยาบาล!”

ชินี ขมวดคิ้วและถามว่า “โรงพยาบาลเหรอ?”

“ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไร คุณรู้สึกไม่สบายใจตรงไหนหรือเปล่า” เมื่อเห็นว่าจู่ๆ เธอก็เกิดครุ่นคิดลึกๆ โดยไม่พูดอะไร เขาก็คิดว่าเธอเจ็บปวดอีกครั้ง

ชินี รู้สึกตัวในทันที “ลุก ฉันต้องไปห้องน้ำ...”

ขณะที่เธอพูด เธอกำลังจะลุกขึ้น “เอ่อ...”

เธอลุกขึ้นอย่างกะทันหันจนเผลอทำแผล มันเจ็บมากจนเธอหอบหายใจทันที

“อย่าขยับ แค่นอนต่อ อย่าลุก” เขารีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันจะเทน้ำให้แก้วหนึ่ง”

เชนี่ขมวดคิ้ว “ฉันไม่หิว ฉันต้องไปห้องน้ำ...”

ชาร์ลส์เดินไปที่โต๊ะเพื่อเทน้ำอุ่นหนึ่งแก้วให้เธอ

เขาหันกลับมาวางแก้วไว้ที่ขอบเตียง จากนั้นเขาก็ช่วยหล่อนยื่นน้ำให้

“ฉันบอกว่าฉันไม่หิว ฉันต้องการ...”

“คุณติดสายสวน คุณจะเข้าห้องน้ำอย่างไร” น้ำเสียงของเขาฟังดูไร้อำนาจเล็กน้อย